Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Φέτος, μετά από χρόνια, ξαναδιάβασα την Οδύσσεια με τον γιο μου για τις εξετάσεις του.

Τα παιδιά γκρινιάζουν, μα όταν μεγαλώσουν θα καταλάβουν πως η Οδύσσεια είναι συγκλονιστική: ο Όμηρος γράφει έναν μύθο γεμάτο εικόνες και συναισθήματα γνώριμα — κάθε εποχής.

Τα ομηρικά έπη έχουν θεούς και ήρωες πανέξυπνους και παντοδύναμους αλλά συγχρόνως συναισθηματικούς, ευάλωτους, βαθιά ανθρώπινους.

Η σκηνή με τον Άργο είναι μια σκηνή κορύφωσης, γεμάτη συναίσθημα και λυρισμό. Ο Οδυσσέας επιστρέφει μετά από 20 χρόνια σπίτι του αναγκαστικά μεταμφιεσμένος, και ο πρώτος που τον αναγνωρίζει δεν είναι ούτε ο γιος του, ούτε η γυναίκα του, ούτε κάποιος άλλος άνθρωπος - είναι ο σκύλος του. Ο Άργος είναι σε αξιοθρήνητη κατάσταση, πλήρως παραμελημένος.

Οι δυνάμεις του ήταν τόσες, ώστε το μόνο που κατάφερε να κάνει σε ένδειξη αναγνώρισης ήταν να κουνήσει την ουρά του και να κατεβάσει τα αυτιά μπροστά στον άνθρωπο που τον είχε μεγαλώσει. Ο Οδυσσέας σκουπίζει ένα δάκρυ.

Την ώρα που διασχίζει το κατώφλι του παλατιού, ο Άργος πεθαίνει. Ο Άργος επιτελεί την πρώτη αναγνώριση του ήρωα — την πιο αυθόρμητη, την πιο συγκινητική, πριν από κάθε άνθρωπο που τον αγαπά.

Αυτό αγγίζει βαθιά εμάς τους εθελοντές αδέσποτων ζώων αλλά και όσους τα πονούν και τα στηρίζουν, για έναν ακόμη λόγο.

Η σκηνή αυτή είναι η πρώτη, η πιο αρχαία στην ιστορία σκηνή όσων βιώνουμε σήμερα κάθε μέρα: του όμορφου, αγέρωχου κυνηγόσκυλου που παρατήθηκε και εξευτελίστηκε.

Της πίστης του σκύλου, παρόλη την φρικτή εγκατάλειψη, πως ο άνθρωπός του θα γυρίσει.

Της σημασίας του ανθρώπου για τον σκύλο: περίμενε 20 χρόνια τη στιγμή για να δείξει την ευγνωμοσύνη του σε εκείνον, και να πεθάνει.

Το νήμα του βιώματος αυτού, της δυνατής αυτής εικόνας που γράφτηκε 2.700 χρόνια πριν, είναι σήμερα πιο σχετικό από ποτέ.

Εκατοντάδες χιλιάδες κυνηγόσκυλα έχουν την φρικτή μοίρα του Άργου, χωρίς καν την ικανοποίηση πριν το τέλος.

Χωρίς να αποτελούν αντικείμενο λυρικής ποίησης, με όνομα, υπόσταση και σημασία.

Στα αρχαία αυτά χώματα, στην Ιθάκη και στην Πύλο, στο Άργος και στη Σπάρτη, υπάρχουν άνθρωποι που τα βλέπουν όπως τα είδε ο Όμηρος.

Είναι οι άνθρωποι των φιλοζωικών οργανώσεων της επαρχίας, που παλεύουν με σύγχρονα τέρατα και θεούς, με την αδιαφορία των ανθρώπων της εποχής, μακριά από τους προβολείς της πρωτεύουσας. Via Myrto Xanthopoulou

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους