Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στη νίκη της Ισπανίας επί της Αργεντινής στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου, γίναμε μάρτυρες του εκτός συγκλονιστικού απροόπτου τελευταίου αγώνα σε Μουντιάλ του GOAT του αθλήματος.

Στο έκτο του Παγκόσμιο Κύπελλο (επίδοση-ρεκόρ από κοινού με τον Κριστιάνο Ρονάλντο), ο Λιονέλ Μέσι πραγματοποίησε στα 39 του χρόνια τις μάλλον επικότερες εμφανίσεις της καριέρας του σε Μουντιάλ αφήνοντας άφωνο τον ποδοσφαιρικό πλανήτη οδηγώντας σχεδόν μόνος του την εθνική Αργεντινής μέχρι τον χαμένο τελικό.

Στα γήπεδα της Αμερικής, ο Λίο με οκτώ γκολ και τέσσερις ασίστ έγινε ο δεύτερος σκόρερ (πίσω μόνο από τον Κιλιάν Εμπαπέ) και πρώτος σε ασίστ στην ιστορία της κορυφαίας διοργάνωσης εθνικών ομάδων.

Ιδού, λοιπόν, μια αναδρομή στα έξι του Μουντιάλ (με έμφαση στα πέντε που έχει αποτελέσει το μεγάλο αστέρι της «Αλμπισελέστε»), όχι μόνο για να καταρρίψουμε την εντελώς εκτός τόπου και χρόνου αφήγηση ότι δήθεν «τα έκανε μόνο με τη Μπαρτσελόνα» (λες και δεν μιλούν από μόνα τους τα 125 γκολ σε 207 εμφανίσεις με το εθνόσημο), αλλά και για να δούμε τους διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους καταφέρνει να είναι απόλυτα επιδραστικός σε μια ανεπανάληπτη διάρκεια 20 χρόνων. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006, ο 19χρονος wonderkid των Αργεντίνων, προερχόμενος από τα πράγματα και θαύματα που έκανε στο παγκόσμιο κύπελλο νέων της προηγούμενης χρονιάς, σκόραρε το παρθενικό του γκολ (στο 6-0 επί της Σερβίας-Μαυροβουνίου στη φάση των ομίλων), έφερνε φρεσκάδα και αλεγρία ερχόμενος από τον πάγκο σε ένα σύνολο με άφθονο ταλέντο (και «δεκάρι» τον Χουάν Ρομάν Ρικέλμε), ενώ μέχρι σήμερα ο τότε εκλέκτορας της «Αλμπισελέστε» Χοσέ Πέκερμαν κατηγορείται για το γεγονός ότι δεν τον αξιοποίησε ούτε ένα λεπτό στον χαμένο (στη διαδικασία των πέναλτι) προημιτελικό απέναντι στη διοργανώτρια Γερμανία. Στο Μουντιάλ της Νότιας Αφρικής, το 2010, όλοι οι ποδοσφαιρόφιλοι περιμέναμε να δούμε τον κορυφαίο ποδοσφαιριστή του κόσμου να λάμπει και να δικαιώνει τη φήμη του διαδόχου του Ντιέγο Μαραντόνα.

Ωστόσο, ο «Θεός» του ποδοσφαίρου δεν υπήρξε ποτέ κανονικός προπονητής κι έτσι ο διάδοχός του τελείωσε τη διοργάνωση χωρίς να σκοράρει (σε 30 τελικές προσπάθειες, οι 18 εκ των οποίων εκτός περιοχής) και τελείωσε το τουρνουά με μόλις μια ασίστ (με 3,2 key passes ανά αγώνα), παίρνοντας τη μπάλα από πολύ χαμηλά στο γήπεδο (97 επαφές με τη μπάλα μέσο όρο σε κάθε αγώνα), υποχρεωμένος διαρκώς να σολάρει με τις άμυνες προσαρμοσμένες πάνω του.

Όπως είναι εύλογο, η ασυντόνιστη Αργεντινή των πολύ ποιοτικών ατομικών μονάδων «ταπεινώθηκε» στα προημιτελικά με 4-0 από τη Γερμανία. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014, στα γήπεδα της Βραζιλίας, με αλλεπάλληλα one man shows του Μέσι (τέσσερα γκολ), η Αργεντινή πέρασε με τρεις οριακές νίκες σε ισάριθμους αγώνες τη φάση των ομίλων (με αντιπάλους Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Ιράν και Νιγηρία). Ωστόσο, ιδίως μετά τον τραυματισμό του Ντι Μαρία στον προημιτελικό απέναντι στο Βέλγιο, ο Λίο ήταν πολύ μόνος του δημιουργικά, και εξουδετερώθηκε σε ημιτελικό και τελικό, κι έτσι άλλη μια προσπάθεια του με το εθνόσημο ολοκληρώθηκε άδοξα (με εμπόδιο για τρίτη σερί φορά την τροπαιούχο «Νασιοναλμάνσαφτ»). Ο «Λίο» ολοκλήρωσε αυτή τη διοργάνωση (την μάλλον πιο επιδραστική του μέχρι τη φετινή), με 3,3 τελικές προσπάθειες, 3,4 key passes και 4,9 επιτυχημένες ντρίπλες ανά αγώνα, με το βραβείο του πολυτιμότερου ποδοσφαιριστή της διοργάνωσης να είναι αδύνατο να του απαλύνει την τεράστια πικρία.

Μετά από έναν ακόμα χαμένο τελικό (Κόπα Αμέρικα 2016 από τη Χιλή στη διαδικασία των πέναλτι με άστοχο χτύπημα του ίδιου), ο Μέσι ξέσπασε σε λυγμούς ανακοινώνοντας ότι σταματάει από την εθνική ομάδα, αλλά ευτυχώς πείστηκε να επανέλθει και η κάκιστη Αργεντινή χρειάστηκε τη μαγεία του για να προκριθεί στην τελική φάση του Μουντιάλ του 2018.

Εκεί, πέρασε οριακά από τον όμιλο (με τον Μέσι να σκοράρει το κρίσιμο γκολ απέναντι στο Μεξικό) και αποκλείστηκε από τη μετέπειτα τροπαιούχο Γαλλία (πολύ πιο εύκολα από όσο δείχνει το τελικό 4-3), αλλά ήταν και πάλι απελπιστικά μόνος του στο μεσοεπιθετικό κομμάτι (ένα γκολ, δύο ασίστ με 4,5 τελικές προσπάθειες, 2,5 key passes και 5,8 επιτυχημένες ντρίπλες ανά αγώνα). Το 2022, στο χειμερινό Μουντιάλ του Κατάρ, υπό την τεχνική καθοδήγηση του αναμορφωτή της «Αλμπισελέστε» Λιονέλ Σκαλόνι, ο «Πούλγκα» ξόρκισε επιτέλους την κατάρα, στάθηκε ισοϋψής με τον Ντιέγο και επανέφερε την Αργεντινή μετά από 36 χρόνια στην κορυφή του κόσμου, μετά από τον πιο συναρπαστικό τελικό στην ιστορία της διοργάνωσης που εξελίχθηκε σε head to head «μονομαχία» Μέσι-Εμπαπέ.

Με αμυντική ασφάλεια και τρεξίματα από πίσω του, μπόρεσε να κάνει ιδιαίτερα αισθητή την παρουσία του τόσο στην εκτέλεση (επτά γκολ, με 4,6 τελικές προσπάθειες ανά αγώνα) όσο και στη δημιουργία (τρεις ασίστ, εκ των οποίων μια αδιανόητη τελική πάσα στον προημιτελικό με την Ολλανδία, με 3 key passes ανά αγώνα), ενώ το ποσοστό του σε ντρίπλες έπεσε, και λόγω της αναπόφευκτης φθοράς του χρόνου αλλά και επειδή ξεκινούσε πλέον τις προσπάθειές του πιο κοντά στην αντίπαλη περιοχή (πάντως, ο Γκβάρντιολ ακόμα τον ψάχνει στη γραμμή του πλαγίου άουτ στον ημιτελικό με την Κροατία). Στο φετινό τουρνουά, όλοι (ακόμα και οι πιο φανατικοί θαυμαστές του) περιμέναμε ότι θα έχει πιο συμπληρωματικό ρόλο, μιας και κοντεύει στα 40 και αγωνίζεται εδώ και τρεις σεζόν εκτός Ευρώπης, ωστόσο μας έκανε να παραμιλάμε.

Σκόραρε οκτώ φορές (σε πέντε σερί αγώνες), έφτασε στην κορυφή του πίνακα των σκόρερ (ξεπερνώντας τον Κλόζε μέχρι να σπάσει το ρεκόρ ο Εμπαπέ), και κατέγραψε 4,4 τελικές προσπάθειες, 3,3 key passes ανά αγώνα, και 3,5 επιτυχημένες ντρίπλες ανά αγώνα (με εξωφρενικό ποσοστό 10/12 ντρίπλες στον ημιτελικό απέναντι στην Αγγλία), όπου κατέρριψε παταγωδώς άλλη μια εντελώς άτοπη απαξίωση ότι δήθεν δεν θα ήταν εξίσου καλός στην Πρέμιερ Λιγκ.

Ποιο highlight του να πρωτοθυμηθούμε από το last dance του; Το χατ-τρικ απέναντι στην Αλγερία, το πεντάλεπτο από το 79ο έως το 84ο λεπτό στην επική ανατροπή απέναντι στην Αίγυπτο, όταν ο εξουθενωμένος Μέσι απέδειξε μέσα σε λίγα μόλις λεπτά, με τη μπάλα να καίει, ότι είναι παγκόσμιας κλάσης σκόρερ (στο δεύτερο γκολ), πασέρ (στο πρώτο γκολ) και ντριπλέρ (στη χαμένη ευκαιρία του Λαουτάρο Μαρτίνες), την pausa, το σταμάτημα για κλάσματα δευτερολέπτου προκειμένου να φέρει όλη την αντίπαλη άμυνα πάνω του και να πασάρει στον ελεύθερο Έντσο Φερνάντες ή τη σέντρα ακριβείας με το «κακό» του πόδι (δεξί) στο κεφάλι του Λαουτάρο Μαρτίνες στη μεγάλη ανατροπή στον ημιτελικό με την Αγγλία.

Το πιο αδιανόητο με τον Μέσι είναι ότι κάνει με ανεπανάληπτη συνέπεια τα πιο εξωγήινα πράγματα που έχουμε δει ποτέ στην πιο physical εποχή στην ιστορία του αθλήματος, καλύπτοντας τις μικρότερες αποστάσεις και σπριντάροντας σαφώς λιγότερο από όλους τους άλλους ελίτ μεσοεπιθετικούς.

Αυτή η ιδιοφυής διαστολή του χρόνου (στον καιρό της επιτάχυνσης και της διάσπασης προσοχής) όχι μόνο δεν είναι μειονέκτημα, αλλά στοιχείο της απαράμιλλης γοητείας και του μη αντιμετωπίσιμου χαρακτήρα του παιχνιδιού του.

Με τα χαρακτηριστικά εγκωμιαστικά λόγια του Πεπ Γκουαρδιόλα, «Τον βλέπεις ότι περπατάει.

Το περπάτημά του είναι αυτό που μου αρέσει περισσότερο απ’ όλα σε αυτόν.

Δεν είναι εκτός παιχνιδιού, αλλά εμπλέκεται πλήρως με αυτόν τον τρόπο, κουνάει διαρκώς το κεφάλι του, δεξιά-αριστερά, αριστερά-δεξιά, ξέρει ακριβώς τι πρόκειται να συμβεί, σκανάρει διαρκώς με το κεφάλι του το γήπεδο, δεν τρέχει αλλά παρακολουθεί διαρκώς τι συμβαίνει, μυρίζεται τον πιο αδύναμο κρίκο της αμυντικής τετράδας, μετά από πέντε-δέκα λεπτά έχει μπροστά του τον χάρτη του παιχνιδιού στα μάτια και στο μυαλό του, ξέρει πλέον ακριβώς το χώρο και το πανόραμα, είναι σα να βρίσκεται στη ζούγκλα και να πρέπει να επιβιώσει, ξέρει πλέον ακριβώς, εάν κινηθεί εδώ ή εκεί, που θα έχει τον περισσότερο χώρο να επιτεθεί». Αποχαιρετούμε, λοιπόν, τον GOAT του αθλήματος από τα Μουντιάλ, αν και με βάση την μοναδική ιδιοφυία του στην αντίληψη του παιχνιδιού, θα απολαμβάναμε να τον βλέπουμε και μέχρι τα 45 του χρόνια να βρίσκεται στην καρδιά των γεγονότων, γιατί όχι ως deep lying playmaker με «τρεχαλατζήδες» χαφ στο πλευρό του.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους