Ο μικρός τελικός μεταξύ της Γαλλίας και της Αγγλίας, των οποίων η πορεία ολοκληρώθηκε άδοξα στον ημιτελικό, μας πρόσφερε ένα χορταστικό υπερθέαμα άμεσου επιθετικού ποδοσφαίρου χωρίς σκοπιμότητες (19...

Πλήρες Κείμενο:

Ο μικρός τελικός μεταξύ της Γαλλίας και της Αγγλίας, των οποίων η πορεία ολοκληρώθηκε άδοξα στον ημιτελικό, μας πρόσφερε ένα χορταστικό υπερθέαμα άμεσου επιθετικού ποδοσφαίρου χωρίς σκοπιμότητες (19-19 τελικές προσπάθειες), με τις ομάδες να μοιράζονται από ένα ισοπεδωτικό ημίχρονο και την Αγγλία να επικρατεί με το εντυπωσιακό 6-4 (το πιο αντι-Ντεσάν σκορ που μπορεί να συναντήσει κανείς στο κύκνειο άσμα του Γάλλου προπονητή μετά από 14 χρόνια στον πάγκο των "Τρικολόρ"). Έτσι, η Αγγλία κατέκτησε την τρίτη θέση, την καλύτερη της ιστορίας της σε Μουντιάλ μετά την εντός έδρας κατάκτηση του τροπαίου το 1966.

Το πρώτο μέρος ανήκε εξ ολοκλήρου στα "Τρία Λιοντάρια", τα οποία με μεγάλους πρωταγωνιστές τους Σάκα (δύο γκολ, και, τελικά, χατ-τρικ με γκολ από την άσπρη βούλα στο δεύτερο μέρος) και Ράϊς (γκολ και ασίστ) εξέθεταν διαρκώς με καταιγιστικό transition τα τεράστια κενά της άμυνας των "Τρικολόρ" και έφτασαν στο εμφατικό 4-0. Στο δεύτερο μέρος, η Γαλλία με τέσσερις μαζεμένες αλλαγές στην ανάπαυλα έβγαλε αντίδραση, με τον ασταμάτητο Κιλιάν Εμπαπέ να σκοράρει δύο φορές και με δέκα γκολ να παίρνει το χρυσό παπούτσι της διοργάνωσης εκτός συγκλονιστικού απροόπτου (αν ο Μέσι δεν μας επιφυλάσσει ένα νέο θαύμα των θαυμάτων στον τελικό), ξεπερνώντας μάλιστα τον Αργεντίνο GOAT στη λίστα με τους any-time σκόρερ (μια λίστα όπου είναι βέβαιο ότι ο Γάλλος αστέρας στο μέλλον θα επεκτείνει πολύ περισσότερο το προβάδισμά του). Η μαγική τριπλέτα Εμπαπέ-Ολίσε-Ντεμπελέ ήταν σε μεγάλα κέφια, αλλά η Αγγλία έβαλε το κερασάκι στην τούρτα με μια (ακόμα) εντυπωσιακή κάθετη κίνηση του φοβερού Τζουντ Μπέλιγχαμ που πέρασε ως αλλαγή και έφτασε τα επτά τέρματα στο τουρνουά (πρώτος σκόρερ των "Τριών Λιονταριών", ένα γκολ μπροστά από τον Χάρι Κέϊν). Συμπερασματικά, πρόκειται για δύο εθνικές ομάδες με άφθονο μεσοεπιθετικό ταλέντο και απαράμιλλη ικανότητα στο transition, ωστόσο στον ημιτελικό αμφότερες ηττήθηκαν κατά κράτος τακτικά από Ισπανία και Αργεντινή.

Η μεν Γαλλία ήταν πιο σοφτ από ποτέ επί Ντεσάν σε ένα μεγάλο ραντεβού (με την έλλειψη τρίτου κεντρικού μέσου να γίνεται ιδιαίτερα αισθητή απέναντι στο masterclass των "Φούριας Ρόχας" στον άξονα). Η δε Αγγλία πλήρωσε πολύ ακριβά την εντελώς ανεξήγητη απόφαση ενός proactive προπονητή, όπως ο Τούχελ, να παρκάρει το λεωφορείο από πολύ νωρίς αφήνοντας στον πάγκο όλους τους ικανότατους εξτρέμ που διαθέτει με αντίπαλο μια refuse to lose ομάδα που διαθέτει τον κορυφαίο ποδοσφαιριστή στην ιστορία (ιδίως στη διάσπαση χαμηλών μπλοκ).

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους