Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η εκκωφαντική σιωπή των «ηγετών» μας και ο φόβος του ταμείου: Μήπως παίζεται άλλο παιχνίδι; Νίκος Λούπος Εδώ και χρόνια, οι μεγάλοι και τρανοί «ηγέτες» της παροικίας μας μάς έχουν συνηθίσει σε ένα αγαπημένο τους άθλημα, στο οποίο παίρνουν σταθερά το χρυσό μετάλλιο: να κάθονται με σταυρωμένα τα χέρια.

Τους βλέπουμε στις φωτογραφίες, στις κοπές της πίτας, στις παρελάσεις και στις δεξιώσεις, να βγάζουν πύρινους λόγους για τον Ελληνισμό και την ιστορία μας.

Όταν όμως έρχεται η ώρα να στηρίξουν έμπρακτα τα ιστορικά μας ποδοσφαιρικά σωματεία απέναντι στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν, ξαφνικά παθαίνουν όλοι μια ανεξήγητη... αφωνία.

Καμία αντίδραση, καμία παρέμβαση, καμία πραγματική βοήθεια.

Απλώς παρακολουθούν από την κερκίδα.

Όμως, ας είμαστε απολύτως ειλικρινείς.

Μήπως, τελικά, το πρόβλημα δεν είναι μόνο η απραξία των «παραγόντων» της κοινότητάς μας; Μήπως πίσω από τις κλειστές πόρτες παίζεται ένα άλλο, πολύ πιο πονηρό παιχνίδι; Είναι ένα τεράστιο και εύλογο ερώτημα που πρέπει επιτέλους να τεθεί δημόσια: Μήπως τα ίδια τα ποδοσφαιρικά μας σωματεία φοβούνται να μιλήσουν; Μήπως τρέμουν στην ιδέα ότι, αν υψώσουν το ανάστημά τους, αν διαμαρτυρηθούν ή αν διεκδικήσουν αυτά που τους αναλογούν, θα χάσουν την πολυπόθητη χρηματοδότηση από το Football Victoria; Γιατί καλή η ιστορία, καλή η περηφάνια και βαριά η φανέλα, αλλά όταν μπαίνει στη μέση το ταμείο, φαίνεται πως πολλοί προτιμούν την ασφάλεια της σιωπής.

Αντί να ενώσουν τις φωνές τους και να απαιτήσουν σεβασμό, επιλέγουν να μην χαλάσουν τη ζαχαρένια της ομοσπονδίας, μην τυχόν και κοπεί το επίδομα.

Το ερώτημα, λοιπόν, παραμένει και απαιτεί ξεκάθαρη απάντηση: Τελικά, η παροικία και οι ομάδες μας έχουν φωνή, ή την έχουμε βάλει όλοι μαζί στο «αθόρυβο» για να μην χάσουμε τις επιχορηγήσεις; Τα συμπεράσματα, δικά σας...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους