Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στο ποδόσφαιρο υπάρχει πάντα ένας αντίπαλος.

Δεν ξέρω αν μπορούμε να παρομοιάσουμε μια ποδοσφαιρική ομάδα με ορχήστρα, αλλά αν αυτό είναι εφικτό, τότε θα πρέπει να φανταστούμε και μια δεύτερη ορχήστρα να παίζει τη δική της μουσική ταυτόχρονα." - Χουάνμα Λίγιο Σε αυτόν τον τελικό, βλέπουμε δύο εντελώς διαφορετικές ομάδες.

Η καθεμία διαθέτει τη δική της "ορχήστρα" – και έχουμε ήδη αναλύσει εκτενώς το είδος του ποδοσφαίρου που πρεσβεύει η καθεμία στον κόσμο των εθνικών ομάδων και των συλλόγων.

Η τακτική ορχήστρα των Ισπανών κινείται στον ρυθμό του "παιχνιδιού θέσεων". Πρόκειται για ένα στυλ παιχνιδιού γραμμικό, οργανωμένο και συμμετρικό, το οποίο προσεγγίζει το ποδόσφαιρο μέσα από ένα και μόνο πρίσμα: αυτό του χώρου.

Είναι η φυσική εξέλιξη της κλασικής ολλανδικής σχολής, μια άμεση κληρονομιά του Κρόιφ και του Μίχελς. Στο Ισπανικό σύστημα, τα πάντα περιστρέφονται γύρω από τον χώρο.

Η ομάδα επιδιώκει να χωρίσει το γήπεδο σε συγκεκριμένες ζώνες, κάθετους διαδρόμους και συμμετρικά τετράγωνα, με σκοπό να τα καταλάβει στρατηγικά.

Έτσι, δημιουργεί συνθήκες χωρικής και αριθμητικής υπεροχής, οι οποίες με τη σειρά τους γεννούν αυτό που ο Πεπ και ο Λουίς Ενρίκε ονομάζουν "χώρους απέναντι στους οποίους δεν μπορείς να αμυνθείς". Αξίζει να σημειωθεί ότι, για τους Ισπανούς, ο χώρος προηγείται του χρόνου.

Πιστεύουν –όπως ακριβώς και οι Ολλανδοί πριν από αυτούς– ότι η εξασφάλιση επαρκούς, ελεύθερου χώρου σου δίνει αυτόματα το χρονικό πλεονέκτημα απέναντι στον αντίπαλο.

Από την άλλη πλευρά, η Αργεντινή αποτελεί μια εντελώς διαφορετική ορχήστρα.

Δεν παίζει ποδόσφαιρο με όρους χώρου ή τοποθετήσεων, αλλά με όρους χρόνου, και εκεί ακριβώς εντοπίζεται η διαφορά της σε σχέση με τις υπόλοιπες ομάδες. Οι Αργεντινοί δεν αναζητούν συγκεκριμένες θέσεις ή ζώνες στο γήπεδο για να τις καταλάβουν ή να επιτεθούν σε αυτές.

Αντιθέτως, βρίσκονται σε μια διαρκή αναζήτηση του ιδανικού, ατομικού χρόνου που αρκεί για να παρθεί η σωστή απόφαση.

Ψάχνουν τον τέλειο συγχρονισμό, είτε ανάμεσα σε δύο παίκτες είτε συλλογικά, για να κάνουν τη διαφορά.

Όπως τονίζει χαρακτηριστικά ο Αϊμάρ, βοηθός του Σκαλόνι: "Στο ποδόσφαιρο, όταν δύο παίκτες βλέπουν την ίδια φάση και αντιλαμβάνονται το πλαίσιο του παιχνιδιού με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, είναι σχεδόν αδύνατο για τον οποιονδήποτε αντίπαλο να αμυνθεί." Η ιστορία τους, όπως επιβεβαιώνουν τόσο ο Σκαλόνι όσο και ο Αϊμάρ, είναι η ιστορία αυτών των διαπροσωπικών, καλλιτεχνικών και συγχρονισμένων σχέσεων που δεν αναχαιτίζονται.

Και είναι σημαντικό να αναφέρουμε ότι αυτοί οι δεσμοί δεν πηγάζουν από την περιορισμένη φαντασία κάποιου προπονητή.

Πηγάζουν από τη φαντασία του ίδιου του παίκτη, από το ένστικτο και την ικανότητά του να συνδέεται με τους συμπαίκτες του – στοιχεία που σφυρηλατήθηκαν από την παιδική του ηλικία στα "ποτρέρο", τις αλάνες των λαϊκών γειτονιών της Αργεντινής.

Γι' αυτό άλλωστε ο Σκαλόνι δηλώνει: "Πώς καταφέραμε να ανακτήσουμε την ουσία της Αργεντινής; Επιτρέποντας στους παίκτες να παίξουν ποδόσφαιρο όπως έπαιζαν στις αλάνες, όπως ακριβώς στη γειτονιά τους.

Όπως συνηθίζεται στην Αργεντινή, οι δημιουργοί του παιχνιδιού είναι αυτοί που κάνουν πάντα τη διαφορά και ντριμπλάρουν περισσότερους από έναν παίκτες... Εμείς οι Αργεντινοί ανήκουμε σε αυτή την ποδοσφαιρική κουλτούρα: το να ξεγελάς τον αντίπαλο, να ντριμπλάρεις έναν, δύο ή τρεις παίκτες, να περνάς την μπάλα κάτω από τα πόδια, να ψάχνεις το 'ένα-δύο'... Αν ελέγχουμε συνεχώς τον παίκτη σαν να κρατάμε τηλεχειριστήριο, νομίζω πως κάνουμε λάθος." Πρόκειται για έναν μοναδικό τελικό, ο οποίος αντανακλά την ποικιλομορφία του ποδοσφαίρου και τον πλούτο των στυλ από κουλτούρα σε κουλτούρα.

Παράλληλα, αναδεικνύει τις σύγχρονες τακτικές ιδέες που επιχείρησαν να παντρέψουν αυτές τις δύο σχολές –κάτι που έχουμε δει σε έναν βαθμό σε ομάδες όπως η ΠΣΖ ή η Μπάγερν.

Η ορχήστρα των Ισπανών απέναντι στην ορχήστρα των Αργεντινών.

Η ορχήστρα του Χώρου ενάντια στην ορχήστρα του Χρόνου.

Η ορχήστρα της Λογικής κόντρα στην ορχήστρα του Ενστίκτου.

Η ορχήστρα των Θέσεων ενάντια στην ορχήστρα των Σχέσεων.

Και η γέφυρα ανάμεσα σε αυτά τα δύο άκρα είναι, χωρίς αμφιβολία, εκείνη που αντιπροσωπεύει την ιδανική διασταύρωση των δύο πολιτισμών...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους