Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🔴 Όχι, το Ισραήλ δεν έχει «δικαίωμα ύπαρξης». Μάλιστα, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.

Από τον CRAIG MOKHIBER | 14 ΙΟΥΛΙΟΥ 2026 | Mondoweiss Σε αντίθεση με τον σιωνιστικό ισχυρισμό ότι «το Ισραήλ έχει δικαίωμα ύπαρξης», η δική μου θέση βασίζεται στο διεθνές δίκαιο.

Φυσικά, δεδομένης της τάσης του Ισραήλ να παραβιάζει αυτούς τους νόμους, δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι εξακολουθεί να διεκδικεί ένα δικαίωμα που δεν έχει καμία βάση στην πραγματικότητα.

Η είδηση ότι, εν μέσω της γενοκτονίας στην Παλαιστίνη, το γερμανικό κοινοβούλιο προωθούσε αυτή την εβδομάδα νομοθεσία που θα ποινικοποιούσε τον λόγο που αρνείται ότι το Ισραήλ έχει «δικαίωμα ύπαρξης», με ποινές φυλάκισης έως και πέντε ετών, δεν προκάλεσε έκπληξη σχεδόν σε κανέναν.

Αυτή είναι, εξάλλου, η ίδια Γερμανία που διέπραξε γενοκτονία πρώτα στη Ναμίμπια και μετά στην Ευρώπη, και τώρα συμμετέχει ενεργά και με ενθουσιασμό στην εν εξελίξει γενοκτονία στην Παλαιστίνη, ενώ παράλληλα καταστέλλει βάναυσα όλους όσοι τολμούν να μιλήσουν εναντίον της στο εσωτερικό της Γερμανίας.

Πράγματι, μαζί με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ, το γερμανικό κράτος έχει σήμερα τη θλιβερή πρωτοκαθεδρία να συγκαταλέγεται μεταξύ εκείνων που έχουν αλωθεί περισσότερο από τα σιωνιστικά συμφέροντα και έχουν διαφθαρεί περισσότερο από τη σιωνιστική ιδεολογία.

Το γερμανικό κράτος έχει μάλιστα μια επίσημη πολιτική (Staatsräson) που δεσμεύει το γερμανικό κράτος για τη συνεχή ύπαρξη του ισραηλινού καθεστώτος, ενώ απαιτείται επίσημη δήλωση για το «δικαίωμα ύπαρξης» του Ισραήλ προκειμένου να αποκτηθεί η γερμανική υπηκοότητα. (Καμία τέτοια δήλωση για το δικαίωμα ύπαρξης της Γερμανίας δεν απαιτείται). Όμως η δήλωση ότι το ισραηλινό καθεστώς δεν έχει δικαίωμα ύπαρξης δεν αποτελεί μόνο μια νομικά προστατευόμενη άποψη.

Είναι επίσης αποδεδειγμένα αληθής, τόσο ως προς τα γεγονότα όσο και ως προς το δίκαιο.

Φυσικά, η δήλωση ότι το Ισραήλ «έχει δικαίωμα ύπαρξης» ήταν πάντα μια ανοησία, ασύνδετη τόσο με τον νόμο όσο και με τα γεγονότα.

Αλλά αυτός ο σιωνιστικός ισχυρισμός ηχεί οικείος στα αυτιά των ανθρώπων στη Δύση, επειδή έχει επαναληφθεί τόσες φορές ως πυλώνας της σιωνιστικής προπαγάνδας, βρίσκοντας απήχηση σε δυτικούς πολιτικούς που επωφελούνται από τις δωροδοκίες του ισραηλινού λόμπι και σε μέσα ενημέρωσης ευθυγραμμισμένα με το Ισραήλ που στηρίζουν πειθήνια την ατιμωρησία του καθεστώτος.

Αναρωτηθείτε αν έχετε ακούσει ποτέ μια παρόμοια επωδό που να επιβεβαιώνει το δικαίωμα ύπαρξης της Ιταλίας, ή του Καναδά — ή της Γερμανίας, για παράδειγμα; Και όμως, προβάλλεται συνεχώς ο ισχυρισμός ότι το ισραηλινό καθεστώς (και μόνο το ισραηλινό καθεστώς) έχει κατά κάποιο τρόπο ένα τέτοιο δικαίωμα.

Το πιο προφανές συμπερασμα είναι ότι το καθεστώς και οι πληρεξούσιοί του στη Δύση αισθάνονται τόσο βαθιά ανασφάλεια για τη νομιμότητα του κράτους, δεδομένης της άνομης και αιματηρής ιστορίας της ίδρυσης και της επέκτασής του, ώστε έκριναν απαραίτητο να επιβάλουν μια εξαναγκαστική (και πλασματική) ορθοδοξία, ριζωμένη σε μια ιδέα ισραηλινής εξαιρετικότητας και κρατικά επιβεβλημένης ατιμωρησίας.

Όμως δεν υπάρχει τέτοιο δικαίωμα στο διεθνές δίκαιο. Κανένα.

Για την παλαιστινιακή επικράτεια πρόσφατα, το 2024, όταν διαπίστωσε ότι η κατοχή της Ανατολικής Ιερουσαλήμ, της Δυτικής Όχθης και της Λωρίδας της Γάζας είναι εντελώς παράνομη, ότι πρέπει να τερματιστεί γρήγορα και πλήρως, και ότι όλα τα κράτη υποχρεούνται να μην αναγνωρίζουν την παρουσία του Ισραήλ σε αυτά τα εδάφη και να εργαστούν για τον τερματισμό της.

Έτσι, καθώς το Ισραήλ δεν έχει καθορισμένη επικράτεια, οι νομικές του αξιώσεις για εδαφική ακεραιότητα είναι σημαντικά περιορισμένες.

Και χωρίς αναγνωρισμένα σύνορα (και εδώ δεν μιλάμε για μια μικρή συνοριακή διαφορά, αλλά μάλλον για έλλειψη καθορισμού του μεγαλύτερου μέρους της επικράτειας του κράτους), στερείται ακόμη και ενός βασικού κριτηρίου για την αναγνώρισή του ως κράτους.

Μέχρι σήμερα, σχεδόν τριάντα κράτη μέλη του ΟΗΕ στην Αφρική, την Ασία και τη Λατινική Αμερική (συμπεριλαμβανομένων ορισμένων από τους στενότερους γεωγραφικούς γείτονές του) δεν αναγνωρίζουν το κράτος του Ισραήλ, ενώ άλλα έχουν διακόψει τις διπλωματικές σχέσεις με το καθεστώς κατά τη διάρκεια της τρέχουσας εν εξελίξει γενοκτονίας.

Όχι κυριαρχία χωρίς ισότητα Τέλος, χωρίς νόμιμη κυριαρχία, δεν μπορεί να υπάρξει αξίωση για κυριαρχική ισότητα.

Η κυριαρχία, στο διεθνές δίκαιο, δεν ανήκει στα κράτη, αλλά στους ανθρώπους.

Το ισραηλινό καθεστώς αυτοανακηρύσσεται «εβραϊκό κράτος» και ισχυρίζεται ότι εκπροσωπεί τον λαό του.

Αλλά δεν εκπροσωπεί τα συμφέροντα των μη εβραίων (μουσουλμάνων και χριστιανών Παλαιστινίων) που είτε είναι παρόντες είτε έχουν δικαίωμα να είναι παρόντες και να αποτελούν μέρος της νόμιμης πολιτείας αυτής της επικράτειας.

Το εθνοεθνικιστικό κράτος του Ισραήλ μπορεί ίσως να ισχυριστεί ότι εκπροσωπεί 7,2 εκατομμύρια (Εβραίους) πολίτες.

Δεν μπορεί να ισχυριστεί αξιόπιστα ότι εκπροσωπεί τα σχεόν 16 εκατομμύρια Παλαιστινίων που έχουν δικαίωμα να αποτελούν μέρος της πολιτείας αυτής της γης.

Πράγματι, ακόμη και αν το καθεστώς εγκαθιστούσε βίαια κάθε Εβραίο του πλανήτη σε αυτή τη γη, θα εκπροσωνούσε και πάλι μόνο μια μειοψηφία του πληθυσμού, έναντι της πλειοψηφίας των Παλαιστινίων.

Αποκλεισμένοι με διάφορους τρόπους από την ισότιμη εκπροσώπηση (οι Παλαιστίνιοι του 1948), από οποιαδήποτε εκπροσώπηση (οι Παλαιστίνιοι της Γάζας, της Δυτικής Όχθης και της Ανατολικής Ιερουσαλήμ) ή ακόμη και από τη δυνατότητα να ασκήσουν το νόμιμο δικαίωμά τους για επιστροφή και συμμετοχή (οι Παλαιστίνιοι της διασποράς), είναι η συντριπτική πλειοψηφία των προσώπων που έχουν δικαίωμα να αποτελούν μέρος της πολιτείας.

Ούτε μπορεί το Ισραήλ να διεκδικήσει νόμιμη κυβερνητική εξουσία.

Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το διεθνές δίκαιο ορίζει ότι «η θέληση του λαού πρέπει να είναι η βάση της εξουσίας της κυβέρνησης», η οποία πρέπει να «εκφράζεται σε περιοδικές και γνήσιες εκλογές, οι οποίες διεξάγονται με καθολική και ισότιμη ψηφοφορία». Ακόμη και μια επιφανειακή εξέταση του διεθνούς δικαίου αποκαλύπτει ότι, αντίθετα, το ισραηλινό καθεστώς δεν θα έπρεπε να υπάρχει.

Ο αποκλεισμός εκατομμυρίων αυτόχθονων ανθρώπων της γης με βάση εθνοεθνικιστικά κριτήρια αποτελεί κλασική παραβίαση αυτής της απαίτησης.

Ως εκ τούτου, το ισραηλινό καθεστώς δεν μπορεί να διεκδικήσει νόμιμη κυβερνητική εξουσία. Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης (ICJ) επιβεβαίωσε πρόσφατα ότι το καθεστώς δεν έχει τέτοια εξουσία στη Γάζα, τη Δυτική Όχθη ή την Ανατολική Ιερουσαλήμ.

Όμως οι άνισοι όροι που επιβάλλονται στους Παλαιστίνιοι εντός της Πράσινης Γραμμής και ο πλήρης αποκλεισμός εκείνων της διασποράς, καθιστούν το επιχείρημα εξίσου εφαρμόσιμο και στο υπόλοιπο μέρος της παλαιστινιακής κοινότητας.

Και χωρίς αυτή την εξουσία, το καθεστώς δεν μπορεί να διεκδικήσει νόμιμη κυριαρχία.

Ομοίως, η έκνομη συμπεριφορά του καθεστώτος λειτουργεί εις βάρος των αξιώσεων κυριαρχίας.

Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι οι σύγχρονες αντιλήψεις περί κυριαρχίας περιλαμβάνουν ένα στοιχείο ευθύνης (ιδιαίτερα όσον αφορά τον σεβασμό της μη επίθεσης, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του διεθνούς δικαίου) το οποίο ένα γενοκτονικό καθεστώς απαρτχάιντ, με συνεχή ιστορία επιθέσεων, δολοφονιών, εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας και μια μόνιμη στάση παραβάτη απέναντι στις διεθνείς νομικές αποφάσεις και τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι έχει εκπληρώσει.

Από τα απατηλά δικαιώματα στα πραγματικά καθήκοντα Έτσι, ως ζήτημα δικαίου και γεγονότων, το ισραηλινό καθεστώς δεν έχει κανένα «δικαίωμα ύπαρξης». Αλλά η ανάλυση δεν πρέπει να σταματήσει εκεί.

Ακόμη και μια επιφανειακή εξέταση του διεθνούς δικαίου αποκαλύπτει ότι, αντίθετα, το ισραηλινό καθεστώς δεν θα έπρεπε να υπάρχει.

Η διεθνής κοινότητα των κρατών έχει την υποχρέωση να παύσει να αναγνωρίζει το καθεστώς, να το απομονώσει και να εργαστεί για τη διάλυσή του και για την απελευθέρωση του παλαιστινιακού λαού από αυτό.

Σαφώς, κανείς δεν θα υποστήριζε σήμερα ότι η ναζιστική Γερμανία, ή το απαρτχάιντ της Νότιας Αφρικής, ή η Γαλλία του Βισύ, ή η Καμπότζη των Ερυθρών Χμερ είχαν «δικαίωμα ύπαρξης». Ούτε θα δεχόμασταν αξιώσεις για αιώνια αποικιοκρατικά καθεστώτα στην Αλγερία, την Ινδία, τη Ναμίμπια ή την Κένυα.

Για τους ίδιους λόγους, κανένα νομικό (ή ηθικό) επιχείρημα δεν θα μπορούσε να δικαιολογήσει το δικαίωμα ύπαρξης του σιωνιστικού Ισραήλ.

Αντίθετα, το διεθνές δίκαιο απαιτεί, όταν οι παραβιάσεις αναγκαστικών κανόνων του διεθνούς δικαίου (jus cogens) είναι αναπόσπαστο μέρος της δημιουργίας, της επέκτασής και της διατήρησης ενός κράτους (όπως συνέβη στη Ναμίμπια του απαρτχάιντ και στη Ροδεσία), οι οντότητες αυτές να μην αναγνωρίζονται ή να μην γίνονται δεκτές ως νόμιμα κράτη και να μην υποβοηθούνται με κανέναν τρόπο.

Το ιστορικό του Ισραήλ είναι σαφές.

Ιδρύθηκε πάνω στην παραβίαση δύο αναγκαστικών κανόνων (jus cogens): του δικαιώματος αυτοδιάθεσης του λαού της γης και του κανόνα για τη μη απόκτηση εδαφών με τη χρήση βίας, καθώς και πάνω στα δύο σοβαρότερα εγκλήματα του διεθνούς δικαίου: τη γενοκτονία και την επιθετικότητα.

Έκτοτε, αρνείται την επιστροφή των προσφύγων και την αποζημίωσή τους, και επεκτείνει συνεχώς τις παράνομες εξώσεις, την αρπαγή γης και τον εποικισμό. Τα Ηνωμένα Έθνη και κάθε μεγάλος διεθνής οργανισμός ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το ισραηλινό καθεστώς είναι ένοχο απαρτχάιντ και φυλετικού διαχωρισμού, παράνομης κατοχής, εγκλημάτων πολέμου, εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας και γενοκτονίας.

Το καθεστώς δικάζεται τώρα για γενοκτονία στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης (ICJ), κατηγορίες τις οποίες το Δικαστήριο έκρινε αρκετά εύλογες ώστε να εκδώσει μια σειρά προκαταρκτικών διαταγών (τις οποίες το καθεστώς έχει αγνοήσει όλες). Και το ίδιο Δικαστήριο έχει κρίνει το καθεστώς ένοχο παράνομης κατοχής, αναγκαστικής άρνησης της αυτοδιάθεσης, παράνομης απόκτησης εδαφών με τη χρήση βίας, εγκλημάτων πολέμου, απαρτχάιντ και φυλετικού διαχωρισμού.

Και το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο έχει απαγγείλει κατηγορίες στους ηγέτες του καθεστώτος για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Για ολόκληρα τα ογδόντα χρόνια της ύπαρξής του, το ισραηλινό καθεστώς κατέχει την πρωτιά να βρίσκεται σε κατάσταση παραβίασης του μεγαλύτερου αριθμού ψηφισμάτων του ΟΗΕ και αποφάσεων του ICJ από οποιαδήποτε άλλη χώρα στον πλανήτη.

Σήμερα, το καθεστώς κατέχει παράνομα την Παλαιστίνη, τον Λίβανο και τη Συρία, επιτίθεται στον Λίβανο, τη Συρία, το Ιράν, την Υεμένη και πέραν αυτών, και διαπράττει γενοκτονία στην Παλαιστίνη.

Έχει πραγματοποιήσει δολοφονίες σε όλη την περιοχή και έχει παραδεχθεί (μάλιστα, έχει καυχηθεί για) διακρατικές τρομοκρατικές επιθέσεις με παγιδευμένους βομβητές στον Λίβανο.

Κρινόμενο με βάση τις επιταγές του διεθνούς δικαίου, το Ισραήλ είναι, με την αυστηρότερη έννοια του όρου, ένα καθεστώς-ταραξίας, παράνομο στην ίδρυσή του και στερούμενο κάθε νομιμότητας στη συμπεριφορά του έκτοτε.

Το να δηλώνει κανείς ότι ένα τέτοιο καθεστώς έχει «δικαίωμα ύπαρξης» αποτελεί προσβολή για γενιές θυμάτων του, για το διεθνές δίκαιο και για την ίδια την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Και η απειλή που συνιστά εκτείνεται πολύ πέρα από την Παλαιστίνη.

Το ισραηλινό καθεστώς καθοδηγείται από μια βαθιά ρατσιστική και θεμελιωδώς βίαιη ιδεολογία.

Είναι εξοπλισμένο με προηγμένες τεχνολογίες επιτήρησης και θανάτου, διαθέτει ισχυρά συμβατικά όπλα και κατέχει αποθέματα πυρηνικών, χημικών και βιολογικών όπλων.

Έχει διακηρύξει πολιτικές που επιτάσσουν τη μαζική δολοφονία αμάχων (το Δόγμα Νταχίγια), τη θανάτωση των ίδιων των πολιτών του (την Οδηγία Αννίβας) και την πιθανή πυρηνική καταστροφή του κόσμου (την Επιλογή Σαμψών). Οι κατάσκοποί του είναι ενεργοί σε χώρες σε όλο τον κόσμο, και οι πληρεξούσιοί του εμπλέκονται ενεργά στη διαφθορά κυβερνήσεων και θεσμών σε ολόκληρη τη Δύση. ⛔️ Έχει ένα τέτοιο καθεστώς «δικαίωμα ύπαρξης»; Όχι. ❌ Στην πραγματικότητα, η διάλυση ενός τέτοιου καθεστώτος και η αντικατάστασή του από μια ελεύθερη Παλαιστίνη με ίσα δικαιώματα για όλους δεν είναι μόνο νομική απαίτηση, αλλά και υπαρξιακή επιταγή για όλη την ανθρωπότητα. Του Craig Mokhiber Ο Craig Mokhiber είναι δικηγόρος διεθνούς δικαίου ανθρωπίνων δικαιωμάτων και πρώην ανώτερος αξιωματούχος των Ηνωμένων Εθνών.

Αποχώρησε από τον ΟΗΕ τον Οκτώβριο του 2023, συντάσσοντας μια επιστολή που διαβάστηκε ευρέως, με την οποία προειδοποιούσε για γενοκτονία στη Γάζα, επέκρινε τη διεθνή αντίδραση και ζητούσε μια νέα προσέγγιση για την Παλαιστίνη και το Ισραήλ με βάση την ισότητα, τα ανθρώπινα δικαιώματα και το διεθνές δίκαιο. ➖️➖️➖️ Via Zoe Faltseta https://mondoweiss.net/2026/07/no-israel-does-not-have-a-right-to-exist-quite-the-contrary-actually/?

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους