Original Post

Πλήρες Κείμενο:

το μικρό συναντά τη μικρή Εύη Τσιτιρίδου * Η μάνα μου με έβαζε... να προσέχω τον μικρότερο αδερφό μου και το σπίτι μας, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.

Ο πατέρας μου ήταν μηχανικός του Εμπορικού Ναυτικού και τον περισσότερο καιρό έλειπε στη δουλειά του.

Όταν χρειαζόταν να λείψει από το σπίτι η μάνα μας, εγώ αναλάμβανα τις δικές της ευθύνες.

Αυτό νομίζω ότι καθόρισε τη στάση μου προς τη ζωή και τους άλλους ανθρώπους.

Συνειδητά ή όχι πάντα επέλεγα και συνεχίζω να επιλέγω να φροντίζω από το να με φροντίζουν.

Και μεγάλωσα με σοβαρό έλλειμμα παιδικής ξεγνοιασιάς. * Δεν θα ξεχάσω ποτέ… κάποιες στιγμές με έντονα συναισθήματα, θετικά και αρνητικά, που σημάδεψαν την ψυχή και τη ζωή μου.

Μία από αυτές ήταν όταν βρέθηκα για πρώτη φορά στο ανάκτορο της Ζάκρου, στην ανατολική Κρήτη.

Η ενέργεια αυτού του τόπου με συγκλόνισε.

Ένιωσα μια βαθύτατη σύνδεση με αυτό το κατακόκκινο χώμα, το εκτυφλωτικό φως, τη θάλασσα που άχνιζε καλοκαίρι.

Τα πατήματά μας μύριζαν αλμύρα και άγριο φασκόμηλο.

Τα τζιτζίκια υμνούσαν τη μινωική θεά και τα βατράχια κρατούσαν το ίσο στις δεξαμενές καθαρμού. Ανάταση.

Η καρδιά μου κόντευε να σπάσει και το κεφάλι μου είχε γεμίσει ίαμβους και μαντινάδες.

Αναμφισβήτητα φτάνει πολύ βαθιά η ρίζα μου εκεί. * Περίμενα πως και πώς... να επιστρέψουν αγαπημένοι άνθρωποι που έλειπαν και μου έλειπαν.

Νομίζω ότι περισσότερο έζησα με την απουσία παρά με την παρουσία τους.

Και αυτό συνέχισε να συμβαίνει και αφού επέστρεφαν. * Στο σχολείο ήμουνα... μοναχικό και συνεσταλμένο παιδί.

Προτιμούσα να παρατηρώ και να γράφω από το να μιλώ και να αλληλεπιδρώ.

Δεν ταίριαζα εύκολα με τους συνομηλίκους μου.

Περισσότερο θυμάμαι κάποιους δασκάλους και καθηγητές, που μου είχαν κάνει εντύπωση με τον τρόπο διδασκαλίας ή με την προσωπικότητα και τα πιστεύω τους. * Μια φορά παραλίγο... να φάω αποβολή, επειδή κάλυψα συμμαθητές μου που έκαναν μια ανόητη αταξία προκαλώντας υλικές ζημιές στο σχολείο μας.

Πέθαινα από την ντροπή μου γι’ αυτό που έκαναν, αλλά δεν μπορούσα να μην τους βοηθήσω.

Ίσως ένιωθα και την ανάγκη να με αποδεχθούν ως μέλος της παρέας τους.

Θυμάμαι πόσο με είχε βασανίσει αυτό το δίλημμα.

Στο τέλος το αδίκημα παραγράφηκε, επειδή ολόκληρη η τάξη μας παραδέχτηκε το λάθος, ζήτησε συγνώμη και πήρε την ευθύνη.

Ανακουφίστηκα, αλλά από τότε αποφάσισα ότι προτιμώ να είμαι μόνη και ο πραγματικός εαυτός μου, παρά να προσπαθώ να μεταλλαχθώ σε κάτι που δεν μου αρέσει και δεν πιστεύω, μόνο και μόνο για να έχω επιφανειακές φιλίες. * Μου άρεσε κυρίως… Να διαβάζω λογοτεχνία, ειδικά τα βράδια που ησύχαζε το σπίτι και όλοι κοιμούνταν, αλλά και τα ατελείωτα καλοκαιρινά μεσημέρια.

Να ζωγραφίζω μαυρόασπρα σχέδια και να αντιγράφω σε τετράδια με λευκές σελίδες τους στίχους από τα αγαπημένα μου τραγούδια.

Να ακούω μουσική και τις ραδιοφωνικές θεατρικές παραστάσεις των κρατικών ραδιοσταθμών, δεν έχανα καμία.

Πάντα με γοήτευε το ραδιόφωνο, επειδή σου επιτρέπει να φαντάζεσαι και να αυτοσχεδιάζεις περισσότερο από το να διαπιστώνεις και να βεβαιώνεσαι.

Μου άρεσε πολύ, επίσης, να απολαμβάνω τη φύση με κάθε ευκαιρία και να κάθομαι ήρεμη και χωρίς να με παίρνουν χαμπάρι σε μια γωνιά, παρατηρώντας τι συμβαίνει γύρω μου, όπου και να βρισκόμουν. * Τα καλοκαίρια μύριζαν… Κρήτη ευλογημένη και μοναδική, όσο ήμασταν παιδιά.

Στο μετοχάκι του παππού και της γιαγιάς στον Μακρύ Γιαλό Λασιθίου, η ζωή ήταν έντονη μέσα στην απλότητά της.

Οι μυρωδιές και οι γεύσεις από το μικρό κηπούλι ανάσταιναν και πεθαμένους, άλλο πράγμα να κόβεις το φαγητό που θα βάλεις στην κατσαρόλα κατευθείαν από το χώμα.

Ξύγαλο με μέλι στο φουρνιστό ψωμί για κολατσιό, νερό με το σταμνάκι από την πηγή, παιχνίδι στο αλώνι, εξερεύνηση στ’ αμπέλια και στα λιόφυτα.

Μαζεύαμε χοχλιούς προσέχοντας να μη χαλάσουμε τους τράφους που χώριζαν τα χωράφια και κρυβόμασταν στις κουφάλες παλιών ελαιόδεντρων που μας ψιθύριζαν ιστορίες και θρύλους.

Υπνάκος κάτω από τη μεγάλη μας χαρουπιά, επάνω στις υφαντές κουρελούδες της γιαγιάς.

Ο παππούς μας έφτιαχνε ανεμομυλάκια από τους ξερούς βλαστούς των ασφοδέλων.

Στερέωνε στα χοντρά κλαδιά της μια αυτοσχέδια κούνια από τσουβάλια με καραβόσκοινο και κουνιόμασταν με θέα το Λιβυκό πέλαγος.

Μια φορά είδαμε ένα κοπάδι φάλαινες φυσητήρες να περνά γεμίζοντας σιντριβάνια νερού την παραλία μας και μας άκουσαν μέχρι το χωριό όπως ξεφωνίζαμε.

Καλά φωλιασμένο στην κοιλότητα ενός θεόρατου βράχου και καλά κρυμμένο στο μονοπάτι ήταν το εκκλησάκι του Αγίου Αντωνίου.

Πολύ μικρή φοβόμουν να περάσω από εκεί, πίστευα ότι θα βρω τον ερημίτη Άγιο εκεί μέσα, έτσι όπως τον είχα δει αγριομάτη, αναμαλλιασμένο και ρακένδυτο σε μια εικόνα στην εκκλησία.

Δεν ήταν και απίθανο… * Το χειρότερο που είχα κάνει... ήταν να κρύβω, να καμουφλάρω, να αρνούμαι αυτό που πραγματικά αισθανόμουν σε διάφορες καταστάσεις και συναναστροφές, για να μην στενοχωρήσω και επιβαρύνω τους ανθρώπους που αγαπώ.

Σπανίως μου έβγαινε σε καλό.

Αλλά πάντα προείχε για μένα η προστασία των άλλων και όχι του εαυτού μου.

Μεγαλώνοντας δούλεψα πολύ πάνω σε αυτό και έμαθα να το διαχειρίζομαι καλύτερα, πιστεύω. * Ζητούσα διαρκώς... Έναν πιο δίκαιο κόσμο, με περισσότερη καλοσύνη, χαρά και ομορφιά, από νωρίς βασανιζόμουν με ερωτήματα βασανιστικά και τις περισσότερες φορές αναπάντητα όχι μόνο για ένα παιδί αλλά και για τους ενήλικους.

Ακόμη το ζητώ.

Διαρκώς. * Ο πατέρας μου συνήθιζε... Να μαστορεύει, όχι μόνο στα καράβια αλλά και όταν ήταν ξέμπαρκος στο σπίτι, οπότε έμαθα πρώτα να προσπαθώ να επιδιορθώσω κάτι που χάλασε και μετά, εφόσον «δεν έπαιρνε γιατρειά», να το αλλάζω.

Και αυτό ισχύει και για τα άψυχα και για τα έμψυχα. * Τι είναι για σένα «το μικρό;» «Το μικρό είναι όμορφο». Έτσι λεγόταν το βιβλίο του Ε. Φ. Σουμάχερ, «ευαγγέλιο» κάποτε για όσους προσπαθήσαμε να συνεισφέρουμε με κάθε δυνατό τρόπο σε αυτό που ονομάζεται βιώσιμη ανάπτυξη.

Θυμάμαι πόσο μου είχε κάνει εντύπωση όταν μπήκα στο χώρο της οικολογίας, στα πρώτα μου επαγγελματικά και όχι μόνο βήματα.

Αυτός ο τίτλος μου ήρθε αυθόρμητα στο μυαλό αμέσως μόλις γνώρισα το δικό σας «μικρό». Είναι όμορφο αυτό που συμβαίνει όταν συναντιόμαστε δημιουργικά και ενώνουμε τις δυνάμεις και τις δεξιότητές μας για να προσφέρουμε ανθρωπιά και νόημα στον εαυτό μας και στους άλλους, μικρούς και μεγάλους.

Όταν περπατώ στη φύση, λατρεύω να παρατηρώ τις εξαίσιες λεπτομέρειες της δημιουργίας γύρω μου.

Το ίδιο μου συμβαίνει και σε ό,τι αφορά στα μικρά και μεγάλα θαύματα του πολιτισμού μας.

Ναι, αναμφίβολα το μικρό είναι όμορφο.

Σας ευχαριστώ πολύ γι’ αυτό! * Η Εύη Τσιτιρίδου είναι Βραβευμένη συγγραφέας παιδικής και εφηβικής λογοτεχνίας. * το μικρό

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους