Μην αφήσεις το κλειδί της επιστροφής Μην αργήσεις άλλο. «Ἐγώ εἰμι ἡ θύρα· δι’ ἐμοῦ ἐάν τις εἰσέλθῃ, σωθήσεται». Κατά Ιωάννην 10, 9 «Καρδίαν καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοί, ὁ Θεός, καὶ πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον...

Πλήρες Κείμενο:

Μην αφήσεις το κλειδί της επιστροφής Μην αργήσεις άλλο. «Ἐγώ εἰμι ἡ θύρα· δι’ ἐμοῦ ἐάν τις εἰσέλθῃ, σωθήσεται». Κατά Ιωάννην 10, 9 «Καρδίαν καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοί, ὁ Θεός, καὶ πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου». Ψαλμός 50, 12. Μπορεί ένας άνθρωπος να περάσει ολόκληρη τη ζωή του ανεβαίνοντας.

Να κοπιάσει, να αγωνιστεί, να αποκτήσει γνώσεις, εμπειρίες, τιμές και ανθρώπινη αναγνώριση.

Να φθάσει ψηλά στα μάτια του κόσμου και, παρ’ όλα αυτά, η ψυχή του να παραμένει μακριά από την αληθινή της πατρίδα.

Δεν είναι κάθε άνοδος πορεία προς τον Θεό.

Υπάρχουν δρόμοι που υψώνουν τον άνθρωπο εξωτερικά, αλλά τον κατεβάζουν βαθιά μέσα στη φιλαυτία, στην υπερηφάνεια και στη λήθη της σωτηρίας του.

Υπάρχουν κόποι που κουράζουν το σώμα, χωρίς να καθαρίζουν την καρδιά.

Υπάρχουν επιτυχίες που γεμίζουν τα χέρια, αλλά αφήνουν την ψυχή άδεια.

Στην αρχή της ζωής ο άνθρωπος ξεκινά με ορμή.

Πιστεύει πως ο χρόνος είναι ανεξάντλητος, πως η μετάνοια μπορεί να περιμένει, πως η προσευχή ανήκει στα γηρατειά και πως ο Θεός θα βρίσκεται πάντοτε εκεί, έτοιμος να δεχθεί την επιστροφή του όταν εκείνος αποφασίσει.

Και πράγματι, ο Θεός περιμένει με άπειρη μακροθυμία.

Όμως ο άνθρωπος δεν γνωρίζει πόσος χρόνος τού απομένει.

Καθώς περνούν τα χρόνια, αφήνει πίσω του όσα θεωρεί βαριά.

Πρώτα εγκαταλείπει τη μικρή καθημερινή προσευχή.

Έπειτα την εκκλησιαστική ζωή.

Κατόπιν την εξομολόγηση, τη συγχώρηση, την ταπείνωση και τον έλεγχο της συνειδήσεως.

Δεν τα αρνείται πάντοτε φανερά· απλώς τα αφήνει για αργότερα.

Αυτό το «αργότερα» γίνεται συχνά η πιο επικίνδυνη παγίδα της ψυχής.

Ο άνθρωπος συνεχίζει να ανεβαίνει, φορτωμένος μέριμνες, επιθυμίες, παράπονα και δικαιολογίες.

Συγκρούεται με τους άλλους, αγανακτεί, απαιτεί, πληγώνει και πληγώνεται.

Πιστεύει ότι φταίνε οι άνθρωποι, οι περιστάσεις και οι αδικίες της ζωής.

Σπάνια σταματά για να ρωτήσει με ειλικρίνεια: «Μήπως άφησα κάπου πίσω την καρδιά μου; Μήπως προχώρησα χωρίς τον Χριστό;» Αργότερα έρχεται η κόπωση.

Οι θόρυβοι λιγοστεύουν, οι επιθυμίες χάνουν τη δύναμή τους και ο άνθρωπος αρχίζει να καταλαβαίνει ότι ο κόσμος δεν μπορούσε ποτέ να του προσφέρει εκείνο που ζητούσε βαθύτερα η ψυχή του.

Μα η απλή ηρεμία των γηρατειών δεν είναι από μόνη της μετάνοια.

Η εμπειρία δεν είναι πάντοτε σοφία.

Η σιωπή δεν είναι πάντοτε προσευχή.

Μπορεί κάποιος να πάψει να φιλονικεί, όχι επειδή ταπεινώθηκε, αλλά επειδή κουράστηκε.

Μπορεί να απομακρυνθεί από τα πάθη, όχι επειδή αγάπησε τον Θεό, αλλά επειδή δεν έχει πλέον τη δύναμη να τα υπηρετήσει.

Η μετάνοια δεν είναι η φυσική εξάντληση της αμαρτίας.

Είναι η ελεύθερη επιστροφή της καρδιάς στον Χριστό.

Κάποτε ο άνθρωπος θα σταθεί μπροστά στη μεγάλη θύρα της αιωνιότητας.

Εκεί δεν θα τον συνοδεύσουν οι τίτλοι, οι περιουσίες, οι επιτυχίες, οι ανθρώπινες δικαιώσεις ούτε οι ωραίες γνώμες που είχε για τον εαυτό του.

Θα μείνει μόνος ενώπιον της αλήθειας, έχοντας μαζί του ό,τι έγινε η καρδιά του.

Και τότε θα φανεί αν φύλαξε μέσα του την πίστη, τη μετάνοια, την αγάπη, την ταπείνωση και την ελπίδα στον Χριστό ή αν τα άφησε πίσω, θεωρώντας τα περιττό βάρος.

Το κλειδί δεν είναι κάποια ανθρώπινη τεχνική, ούτε μια αόριστη καλοσύνη, ούτε η πεποίθηση ότι «δεν πείραξα κανέναν». Το κλειδί είναι η ζωντανή μετάνοια που γεννά η Χάρη του Θεού: η αναγνώριση της αμαρτίας, η συντριβή χωρίς απόγνωση, η επιστροφή στην Εκκλησία, η ειλικρινής εξομολόγηση, η συγχώρηση του αδελφού, η προσευχή και η ζωή των Αγίων Μυστηρίων με φόβο Θεού και εκκλησιαστική ευταξία.

Δεν σώζει τον άνθρωπο η δική του δύναμη.

Σώζει ο Χριστός.

Ο άνθρωπος όμως καλείται να μην κλείσει την καρδιά του στη Χάρη Του.

Ίσως άφησες πίσω την προσευχή σου.

Ίσως χρόνια τώρα αναβάλλεις μια εξομολόγηση.

Ίσως κρατάς μέσα σου έναν παλαιό θυμό και περιμένεις να ζητήσει πρώτος συγγνώμη ο άλλος.

Ίσως γνωρίζεις την αλήθεια, αλλά ζεις σαν να μην την άκουσες ποτέ.

Μη φοβηθείς να επιστρέψεις. Ο Θεός δεν περιφρονεί την καρδιά που συντρίβεται αληθινά.

Δεν ζητά από εσένα να παρουσιάσεις μια ζωή χωρίς πτώσεις.

Ζητά να πάψεις να δικαιολογείς την απομάκρυνσή σου και να στραφείς προς Εκείνον με ταπείνωση. Η Εκκλησία δεν είναι τόπος για ανθρώπους που θεωρούν τον εαυτό τους άμεμπτο.

Είναι το θεραπευτήριο εκείνων που αναγνώρισαν την ασθένειά τους και προσέρχονται στον Ιατρό των ψυχών και των σωμάτων.

Η εξομολόγηση δεν είναι διαπόμπευση, αλλά επιστροφή.

Η μετάνοια δεν είναι απελπισία, αλλά η αρχή της ελπίδας. Ο Σταυρός δεν είναι το τέλος, αλλά η οδός προς την Ανάσταση.

Μην περιμένεις να φθάσεις στο τέλος της αναβάσεως για να θυμηθείς όσα εγκατέλειψες στην αρχή.

Κατέβα τώρα στο βάθος της καρδιάς σου.

Αναζήτησε εκεί ό,τι σκέπασε η αμέλεια, η υπερηφάνεια και ο θόρυβος του κόσμου.

Γονάτισε, όσο ακόμη μπορείς.

Συγχώρησε, όσο ακόμη υπάρχει χρόνος.

Εξομολογήσου, όσο ακόμη η θύρα της μετανοίας παραμένει ανοικτή.

Η μεγαλύτερη τραγωδία δεν είναι να πέσεις στον δρόμο· είναι να φθάσεις στο τέλος και να ανακαλύψεις ότι ανέβηκες μια ολόκληρη ζωή χωρίς τον Χριστό.

Κατά το πνεύμα του Αγίου Ιωάννου της Κλίμακος, η μετάνοια δεν αποτελεί μια πρόσκαιρη συναισθηματική λύπη, αλλά ανανέωση της ζωής, συμφωνία με τον Θεό και εκούσια επιστροφή της ψυχής από την αμαρτία στη θεραπεία. Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, «Κλίμαξ», Λόγος Ε΄, Περί μετανοίας.

Ας μη μεταθέσουμε την επιστροφή μας για κάποια αβέβαιη ημέρα.

Ας κάνουμε σήμερα μια μικρή αρχή: λίγη προσευχή, μια συγγνώμη, μια ειλικρινή εξομολόγηση και ένα ταπεινό «Κύριε, μη με εγκαταλείψεις». #filoiesfigmenou #Ορθοδοξία #Μετάνοια #Χριστός #ΟρθόδοξηΠίστη #Προσευχή #Εξομολόγηση #Εκκλησία #Σωτηρία #ΠνευματικόςΑγώνας #Ταπείνωση #Ψυχωφέλεια #Κατάνυξη #ΕπιστροφήΣτονΘεό

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους