Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πριν κρίνεις το πετραχήλι Στάσου με φόβο. Οἱ ἱερεῖς σου ἐνδύσονται δικαιοσύνην, καὶ οἱ ὅσιοί σου ἀγαλλιάσονται». Ψαλμός 131, 9 «Ἐρωτῶμεν δὲ ὑμᾶς, ἀδελφοί, εἰδέναι τοὺς κοπιῶντας ἐν ὑμῖν καὶ προϊσταμένους ὑμῶν ἐν Κυρίῳ καὶ νουθετοῦντας ὑμᾶς». Α΄ Θεσσαλονικείς 5, 12. Πριν αφήσεις τον λόγο σου να αγγίξει έναν ιερέα, θυμήσου ότι η Ιερωσύνη δεν είναι ανθρώπινο επινόημα, κοινωνικό αξίωμα ή επάγγελμα.

Είναι διακονία παραδομένη από τον Χριστό στην Εκκλησία Του, φορτίο βαρύ, ευθύνη φοβερή και κλήση που θα κριθεί αυστηρότερα ενώπιον του Θεού.

Ο ιερέας δεν είναι ο Χριστός.

Δεν είναι αναμάρτητος, αλάνθαστος ή απρόσβλητος από τα ανθρώπινα πάθη.

Είναι άνθρωπος που φέρει την ασθένεια της πεπτωκυίας φύσεως, όπως κάθε άνθρωπος.

Η χειροτονία δεν εξαφανίζει αυτομάτως τα πάθη, ούτε καταργεί την ανάγκη της προσωπικής μετανοίας, της νήψεως, της εξομολογήσεως και του καθημερινού αγώνα.

Όμως ο κανονικώς χειροτονημένος ιερεύς δεν στέκεται ενώπιον της Αγίας Τραπέζης με δική του εξουσία.

Δεν τελεί τα Μυστήρια ως ιδιώτης ούτε ενεργεί με κάποια προσωπική δύναμη.

Διακονεί μέσα στη Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, ενώ ο Χριστός παραμένει ο αληθινός και αιώνιος Αρχιερεύς.

Γι’ αυτό άλλο είναι η αδυναμία του προσώπου και άλλο η θεόσδοτη Ιερωσύνη που φέρει.

Το πετραχήλι δεν κάνει τον άνθρωπο αναμάρτητο· φανερώνει όμως το φοβερό βάρος που κλήθηκε να σηκώσει.

Πόσες φορές ο λαός βλέπει μόνο εκείνον που στέκεται στην Ωραία Πύλη, αλλά δεν γνωρίζει τι προηγήθηκε; Δεν γνωρίζει πόσες αμαρτίες άκουσε χωρίς να κατακρίνει.

Πόσα δάκρυα κράτησε μέσα στη σιωπή του.

Πόσους ανθρώπους μνημόνευσε στην Πρόθεση, ακόμη κι όταν εκείνοι τον είχαν πικράνει.

Πόσες νύχτες σηκώθηκε για να σταθεί δίπλα σε ασθενή, ετοιμοθάνατο ή απελπισμένο άνθρωπο.

Πόσες φορές επέστρεψε στο σπίτι του εξαντλημένος, έχοντας μέσα του ξένους πόνους που δεν μπορούσε να εξομολογηθεί σε κανέναν.

Ο κόσμος μαθαίνει εύκολα την πτώση.

Η σιωπηλή διακονία όμως δεν κάνει θόρυβο.

Δεν ακούγεται η προσευχή που ψιθυρίζεται μπροστά στην Αγία Τράπεζα.

Δεν φαίνεται η ελεημοσύνη που δίνεται κρυφά.

Δεν καταγράφεται η ώρα της εξομολογήσεως, όταν ένας κουρασμένος πνευματικός σηκώνει με διάκριση την πληγή μιας ψυχής.

Δεν γίνεται δημόσιο θέαμα η αγωνία του ιερέως που φοβάται μήπως με έναν απρόσεκτο λόγο τραυματίσει εκείνον που ήρθε να θεραπευθεί.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι κάθε πτώση πρέπει να αποκρύπτεται. Η Εκκλησία δεν ευλογεί τη συγκάλυψη της αμαρτίας.

Δεν ζητεί από τον πιστό να ονομάσει το σκοτάδι φως ούτε να εγκαταλείψει τον αδικημένο χάριν μιας ψεύτικης προστασίας του κλήρου.

Όταν υπάρχει σοβαρό κανονικό παράπτωμα, αδικία ή αξιόποινη πράξη, απαιτούνται αλήθεια, αποδείξεις, προστασία του θύματος και προσφυγή στις αρμόδιες εκκλησιαστικές και νόμιμες αρχές.

Η μετάνοια δεν καταργεί την ευθύνη.

Η συγχώρηση δεν ακυρώνει τη δικαιοσύνη.

Η τιμή προς την Ιερωσύνη δεν σημαίνει ατιμωρησία του προσώπου.

Άλλο όμως η μαρτυρία της αλήθειας και άλλο η χαιρεκακία.

Άλλο η εκκλησιαστική αντιμετώπιση μιας πτώσεως και άλλο ο δημόσιος λιθοβολισμός.

Άλλο η διάκριση και άλλο η κατάκριση που τρέφεται από φήμες, αποσπάσματα, υποψίες και εμπάθεια.

Ο πιστός δεν καλείται ούτε να θεοποιήσει τον ιερέα ούτε να περιφρονήσει το πετραχήλι.

Καλείται να τιμήσει τη θεόσδοτη διακονία, να εξετάζει με διάκριση, να μην ακολουθεί την πλάνη και συγχρόνως να μην παραδίδει την καρδιά του στο μίσος.

Ο κακός ιερέας θα δώσει λόγο στον Θεό για το ποίμνιο που πλήγωσε.

Ο πιστός όμως θα δώσει και αυτός λόγο για τη συκοφαντία, τη χαιρεκακία και την κατάκριση που άφησε να κατοικήσουν μέσα του.

Κανείς δεν σώζεται επειδή κατέκρινε σωστά τον αμαρτωλό.

Σώζεται εκείνος που κράτησε την αλήθεια χωρίς να χάσει την αγάπη και υπερασπίστηκε τον αδικημένο χωρίς να γίνει όργανο του μίσους.

Εσύ που ζητείς από τον ιερέα να προσεύχεται για όλους, πότε προσευχήθηκες για εκείνον; Πότε ζήτησες από τον Θεό να διαφυλάξει καθαρά τα χέρια που υψώνονται στην Αγία Αναφορά; Να φυλάξει τον νου του από την πλάνη, την καρδιά του από την κενοδοξία, τη ζωή του από τον σκανδαλισμό και τον λόγο του από την ανθρώπινη φιλοδοξία; Οι ιερείς δεν χρειάζονται κολακεία.

Χρειάζονται αλήθεια, προσευχή και πνευματική συμπαράσταση.

Χρειάζονται πιστούς που δεν θα τους σπρώχνουν στην ανθρωπαρέσκεια, αλλά θα τους ενισχύουν να παραμένουν υπάκουοι στην πατρώα Πίστη, στους Ιερούς Κανόνες και στην αποστολική παράδοση της Εκκλησίας.

Ο ιερεύς οφείλει πρωτίστως να φυλάσσει ανόθευτη, απαραχάρακτη και ακαινοτόμητη την Ορθόδοξη Πίστη και την πατρώα ευσέβεια, όπως την παρέλαβε η Εκκλησία από τους Αγίους Αποστόλους, τους θεοφόρους Πατέρες και τις Άγιες Επτά Οικουμενικές Συνόδους.

Δεν έχει εξουσία να προσθέτει, να αφαιρεί, να νεωτερίζει ή να προσαρμόζει την αποκεκαλυμμένη αλήθεια στις απαιτήσεις του κόσμου, αλλά καλείται να ορθοτομεί τον λόγο της αληθείας και να ομολογεί με ταπείνωση και ανδρεία ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Χριστού.

Οφείλει ακόμη να αντιστέκεται καθαρά στην παναίρεση του Οικουμενισμού, η οποία θολώνει τα όρια μεταξύ Εκκλησίας και αιρέσεως, καλλιεργεί την εντύπωση ότι όλες οι ομολογίες αποτελούν ισότιμους δρόμους σωτηρίας και μεταβάλλει την επιστροφή στην αλήθεια σε ανθρώπινο συμβιβασμό.

Ο αληθινός ποιμένας δεν θυσιάζει την Πίστη χάριν μιας επίπλαστης ειρήνης· αγαπά κάθε άνθρωπο, προσεύχεται για όλους, αλλά δεν προδίδει ούτε μία κεραία από όσα παρέλαβε, διότι γνωρίζει ότι η αγάπη χωρίς αλήθεια γίνεται πλάνη και η αλήθεια χωρίς ομολογία μετατρέπεται σε ένοχη σιωπή.

Και όταν ένας ιερεύς πέσει, ας μη βιαστούμε να γελάσουμε, να διαδώσουμε και να θριαμβολογήσουμε.

Ας πονέσουμε για το σκάνδαλο, ας προστατεύσουμε εκείνον που αδικήθηκε, ας ζητήσουμε εκκλησιαστική δικαιοσύνη και ας ευχηθούμε αληθινή μετάνοια για τον πεπτωκότα.

Διότι κάθε πτώση ιερέως πληγώνει το ποίμνιο.

Κάθε μετάνοια όμως που γίνεται εν αληθεία δοξάζει το έλεος του Θεού.

Πριν λοιπόν μιλήσεις για το πετραχήλι, γονάτισε· διότι εκείνος που σήμερα προσεύχεται για τη δική σου ψυχή, αύριο θα λογοδοτήσει γι’ αυτήν ενώπιον του φοβερού βήματος του Χριστού.

Το πετραχήλι ζητά φόβο Θεού από τον ιερέα και προσευχή από τον λαό.

Προσευχήσου για τον ιερέα.

Το πετραχήλι έχει βάρος.

Ούτε συγκάλυψη ούτε κατάκριση. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, στους «Περί Ιερωσύνης» λόγους του, δεν εξιδανικεύει αδιακρίτως τους κληρικούς.

Διακρίνει με ακρίβεια τη θεία Ιερωσύνη από τη ραθυμία ή την αναξιότητα εκείνων που την φέρουν.

Τονίζει ότι η Ιερωσύνη δεν ευθύνεται για τα κακά που διαπράττουν ορισμένοι λειτουργοί και συγχρόνως παρουσιάζει με δέος τη φοβερή ευθύνη του ποιμένος, ο οποίος αγρυπνά υπέρ ψυχών και θα δώσει λόγο γι’ αυτές.

Πατερικώς, λοιπόν, δεν επιτρέπεται ούτε η συλλογική καταδίκη του κλήρου ούτε η συγκάλυψη της αναξιότητας, αλλά απαιτούνται καθαρότητα, νήψη, κανονική ευθύνη και μετάνοια. Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος, «Περί Ιερωσύνης», Λόγοι Γ΄ και ΣΤ΄. Ο Χριστός είναι ο μόνος και αιώνιος Αρχιερεύς και ότι ο κανονικώς χειροτονημένος ιερέας διακονεί τα Μυστήρια μέσα στη Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία.

Διακρίνει τη θεόσδοτη Ιερωσύνη από την προσωπική αναξιότητα του λειτουργού, απορρίπτει την προσωπολατρία, τον κληρικαλισμό και την ατιμωρησία και δεν αποδίδει στον ιερέα προσωπικό αλάθητο.

Η τιμή προς την Ιερωσύνη δεν παρουσιάζεται ως υπακοή σε πλάνη ή κακοδοξία.

Ο πιστός δεν υποχρεούται να ακολουθεί κληρικό που διδάσκει αντίθετα προς την Αγία Γραφή, τις Οικουμενικές Συνόδους, τους Ιερούς Κανόνες και την Παράδοση της Εκκλησίας.

Η αποφυγή της κατακρίσεως δεν καταργεί τη διάκριση.

Καταργεί μόνο την εμπάθεια, τη χαιρεκακία, τη συκοφαντία και τον άκριτο δημόσιο διασυρμό.

Μνημονεύστε σήμερα στην προσευχή σας έναν ιερέα.

Όχι για να εξυψώσουμε ανθρώπους, αλλά για να ζητήσουμε από τον Χριστό να διαφυλάττει καθαρούς, ορθοτομούντες, ταπεινούς και πιστούς τους λειτουργούς του Αγίου Θυσιαστηρίου. #filoiesfigmenou #ΟρθόδοξηΠίστη #ΠατρώαΕυσέβεια #Ιερωσύνη #ΟρθόδοξηΕκκλησία #ΙεράΠαράδοση #ΆγιοιΠατέρες #Προσευχή #Μετάνοια #Πετραχήλι #ΠνευματικόςΑγώνας #ΟμολογίαΠίστεως

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους