Original Post

Πλήρες Κείμενο:

" Όταν ο ίδιος ο Κύρκος γκρέμισε τον μύθο της Αριστεράς" Όποιος ασκεί κριτική στο ΚΚΕ βαφτίζεται αντικομμουνιστής και Φασίστας.

Μόνο που αυτή τη φορά η πιο σκληρή κριτική δεν προέρχεται από κάποιον πολιτικό αντίπαλο.

Προέρχεται από έναν άνθρωπο που υπηρέτησε την ίδια την Αριστερά. Τον Λεωνίδα Κύρκο.

Τα λόγια του δεν αφήνουν κανένα περιθώριο παρερμηνείας.

Αναφερόμενος στα κορυφαία στελέχη του Δημοκρατικού Στρατού και της τότε ηγεσίας, δήλωσε ότι τρόμαζε στη σκέψη πως, αν είχε επικρατήσει η επανάσταση, η Ελλάδα θα κυβερνιόταν από ανθρώπους που ο ίδιος χαρακτήρισε «γελοίους», χωρίς την απαραίτητη παιδεία και ικανότητα να αναλάβουν τόσο κρίσιμες ευθύνες.

Δεν πρόκειται για ισχυρισμό ενός πολιτικού αντιπάλου.

Είναι η μαρτυρία ενός ανθρώπου που έζησε από μέσα εκείνη την εποχή.

Και εδώ γεννιέται το εύλογο ερώτημα.

Αν αυτά τα έλεγε ένας άλλος πολιτικός εκτός ΚΚΕ, το ΚΚΕ θα μιλούσε για αντικομμουνιστική προπαγάνδα.

Όταν όμως τα λέει ένας ιστορικός ηγέτης της ελληνικής Αριστεράς, πώς ακριβώς τα διαγράφεις; Με ανακοίνωση του Περισσού; Με καταγγελία στον καπιταλισμό; Η μεγαλύτερη αντίφαση του ΚΚΕ είναι ότι συνεχίζει να παρουσιάζει την ιστορία του σαν μια αδιάκοπη αλυσίδα ηρωισμού, αποφεύγοντας συχνά τη δημόσια αυτοκριτική για πρόσωπα, επιλογές και εσωτερικές συγκρούσεις.

Αυτή η κριτική δεν προέρχεται μόνο από πολιτικούς αντιπάλους αλλά εμφανίζεται διαχρονικά και μέσα στον ευρύτερο αριστερό χώρο.

Το πρόβλημα όμως δεν είναι μόνο ιστορικό.

Είναι βαθιά πολιτικό. Το ΚΚΕ εξακολουθεί να ζητά ενίσχυση από τους πολίτες, αλλά την ίδια στιγμή απορρίπτει σχεδόν κάθε προοπτική κυβερνητικής συνεργασίας και κάθε δυνατότητα συμμετοχής σε μια μεταβατική διακυβέρνηση.

Οι επικριτές του χαρακτηρίζουν αυτή τη στάση πολιτική περιχαράκωση και δογματισμό, υποστηρίζοντας ότι οδηγεί το κόμμα σε απομόνωση και περιορισμένη δυνατότητα πολιτικής επιρροής.

Έτσι, δεκαετίες μετά, το κόμμα μοιάζει να επαναλαμβάνει τον ίδιο κύκλο.

Καταγγέλλει τους πάντες, συνεργάζεται με κανέναν και στο τέλος πανηγυρίζει επειδή... έμεινε πιστό στις θέσεις του.

Μόνο που η πολιτική δεν είναι διαγωνισμός ιδεολογικής καθαρότητας.

Είναι η τέχνη της επίλυσης πραγματικών προβλημάτων.

Ακόμη και οι δημοσκοπήσεις των τελευταίων μηνών δείχνουν ότι, παρά τη γενικευμένη δυσαρέσκεια απέναντι στο πολιτικό σύστημα, το ΚΚΕ δεν κατορθώνει να μετατραπεί σε κυρίαρχη εναλλακτική δύναμη.

Παραμένει σταθερό εκλογικά, αλλά χωρίς ουσιαστική δυναμική διεύρυνσης, γεγονός που οι επικριτές του αποδίδουν ακριβώς στη στρατηγική της πολιτικής απομόνωσης και της ιδεολογικής ακαμψίας.

Το πιο ενδιαφέρον, όμως, είναι άλλο.

Όταν ένας άνθρωπος όπως ο Λεωνίδας Κύρκος, που αφιέρωσε τη ζωή του στην Αριστερά, φτάνει να δηλώνει ότι θα τον τρόμαζε η ιδέα να κυβερνήσουν εκείνοι που ο ίδιος γνώρισε από κοντά, τότε ο μύθος αρχίζει να καταρρέει από μέσα.

Δεν χρειάζονται αντικομμουνιστικά φυλλάδια.

Αρκεί να ακούσει κανείς έναν ιστορικό αριστερό να περιγράφει με τα δικά του λόγια εκείνους που μέχρι σήμερα παρουσιάζονται ως αλάνθαστοι ήρωες.

Τελικά, ίσως η πιο δύσκολη αλήθεια για το ΚΚΕ δεν ειπώθηκε ποτέ από τους αντιπάλους του. Ειπώθηκε από έναν δικό του άνθρωπο. #ΚΚΕ #ΛεωνίδαςΚύρκος #Αριστερά #Πολιτική #Ιστορία

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους