Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ομιλία Κωνσταντίνου Κωνσταντίνου, βουλευτή Λευκωσίας του ΑΚΕΛ - Αριστερά - Κοινωνική Συμμαχία, στο μνημόσυνο των πεσόντων της Νήσου - Κυριακή 19 Ιουλίου 2026, Ιερός Ναός Αγίας Παρασκευής, Νήσου. Σεβαστό Ιερατείο Αγαπητές οικογένειες των ηρώων Εκπρόσωποι της Πολιτείας και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης Μέλη του Σωματείου Πρόοδος Νήσου Φίλες και φίλοι, Κάθε τόπος λένε, κουβαλά τη δική του ιστορία.

Υπάρχουν όμως και εκείνοι οι τόποι που κουβαλούν και τη δική τους θυσία. Η Νήσου είναι ένας τέτοιος τόπος.

Είναι ένα χωριό που γνώρισε το βαρύ τίμημα της ιστορίας.

Η τραγωδία της Κύπρου δεν μετριέται μόνο με τα κατεχόμενα εδάφη.

Μετριέται και με τα σπίτια που σίγησαν.

Με τις φωτογραφίες που ξεθώριασαν, με τις μανάδες που περίμεναν μια ζωή, με τα παιδιά που μεγάλωσαν χωρίς πατέρα.

Με τις οικογένειες που έμαθαν να ζουν με την απουσία.

Κάθε χρόνο, τέτοιες μέρες, ο Ιούλης επιστρέφει και ως μια δοκιμασία της συλλογικής μνήμης.

Οι σειρήνες που ηχούν δεν μας καλούν απλώς να θυμηθούμε αλλά και αν εξακολουθούμε να έχουμε τη δύναμη να αντικρίζουμε την αλήθεια.

Αν εξακολουθούμε να έχουμε το θάρρος να διδασκόμαστε από την ιστορία.

Αν έχουμε ακόμη το σθένος να αγωνιστούμε για όσα εκείνοι άφησαν ανολοκλήρωτα.

Η μνήμη είναι ευθύνη και η γέφυρα που ενώνει τις γενιές.

Είναι η υποχρέωση των ζώντων απέναντι σε όσους δεν γύρισαν ποτέ.

Ανήκω σε μια γενιά που δεν έζησε τα γεγονότα του 1974.

Μεγάλωσε όμως μέσα στις αφηγήσεις.

Και ίσως γι' αυτό η δική μας γενιά έχει ακόμη μεγαλύτερη ευθύνη.

Να μη θεωρήσει ποτέ την κατοχή φυσιολογική.

Να μη συμβιβαστεί ποτέ με τη διαίρεση.

Να μην επιτρέψει ποτέ η ιστορία να γίνει λήθη.

Γιατί ένας λαός που ξεχνά, χάνει το μέλλον του.

Σήμερα δεν συγκεντρωθήκαμε εδώ μόνο για να τιμήσουμε τους ήρωες της Νήσου.

Συγκεντρωθήκαμε για να τους κοιτάξουμε νοερά και να τους πούμε ότι δεν τους ξεχάσαμε.

Ότι εξακολουθούν να αποτελούν μέρος της καθημερινής συνείδησης.

Με αισθήματα βαθιάς συγκίνησης, απέραντου σεβασμού και περηφάνιας, τιμούμε πρώτα τους δύο νέους της Νήσου που έπεσαν στις μάχες της Μανσούρας τον Αύγουστο του 1964. Του Γιώργου Ξενοφώντος 21 ετών, και του Σταυράκη Χριστοδούλου 20 ετών. 10 χρόνια μετά, τα γεγονότα του 1974 άνοιξαν ξανά τη λίστα των ηρώων.

Τιμούμε τον Βαρνάβα Κούβαρο που βρέθηκε στην πρώτη γραμμή αφήνοντας πίσω τη σύζυγο και τα δύο του παιδιά και τελικά έπεσε νεκρός τον Αύγουστο του 1974.

Τιμούμε τον Κωστάκη Λάμπρου από το Δίκωμο που έφτιαξε τότε τη ζωή του στη Νήσου και ο οποίος έπεσε μαχόμενος σε ηλικία 24 ετών στην περιοχή των Τρούλλων.

Τιμούμε τον Γιώργο Κυπριανού, έφεδρο στρατιώτη από το Παλαίκυθρο του οποίου τα ίχνη είχαν χαθεί κατά την έναρξη της δεύτερης εισβολής και τα οστά του ανευρέθηκαν και ταυτοποιήθηκαν αργότερα.

Τιμούμε τον Αντώνη Θεοδούλου ο οποίος δολοφονήθηκε από τον Τούρκο Εισβολέα στην Κερύνεια και τα οστά του βρέθηκαν σε ομαδικό τάφο στο Καζάφανι. Τον Παράσχο Χρίστου ο οποίος υπηρετούσε την θητεία του εκείνο το καλοκαίρι και δολοφονήθηκε και από τους Τούρκους και τα οστά του ανευρέθηκαν 3 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Σκυλούρας στην περιοχή Λαπάτσα.

Μαζί τιμούμε και τον αδελφό του Ιωνά Χρίστου ο οποίος κατατάγηκε ως έφεδρος στη Μια Μηλιά αφήνοντας πίσω σύζυγο και δύο παιδιά.

Έκτοτε αγνοείται.

Τιμούμε επίσης τον έφεδρο στρατιώτη Κυριάκο Χρίστου η τύχη του οποίου επίσης αγνοείται όπως και τον επίσης αγνοούμενο έφεδρο στρατιώτη Ανδρέα Κουρουνά.

Και οι δύο τους ήταν στα πεδία των μαχών.

Δεν είναι απλώς ονόματα.

Είναι οι άνθρωποί σας και γι’ αυτό σήμερα δεν τιμούμε μόνο τους πεσόντες.

Τιμούμε και τις οικογένειές τους.

Τις μανάδες και τους πατεράδες που έφυγαν από τη ζωή με τον καημό.

Τις συζύγους που κράτησαν όρθιες τις οικογένειές τους.

Τα παιδιά που έμαθαν να γνωρίζουν τον πατέρα τους μέσα από μια φωτογραφία.

Φίλες και φίλοι, η τραγωδία του 1974 δεν ήταν ένα τυχαίο γεγονός.

Ήταν αποτέλεσμα συγκεκριμένων πράξεων, επιλογών και ευθυνών.

Το προδοτικό πραξικόπημα της Χούντας των Αθηνών και της ΕΟΚΑ Β’ καθώς και η εισβολή δεν είναι δύο ξεχωριστά κεφάλαια.

Είναι οι δύο πράξεις της ίδιας εθνικής τραγωδίας.

Και οι συνέπειές τους εξακολουθούν να βαραίνουν κάθε γωνιά αυτού του τόπου.

Όσα χρόνια κι αν περάσουν, δεν μπορούμε να επιτρέψουμε να ξεχαστεί ότι οι άνθρωποι που τιμούμε σήμερα έδωσαν τη ζωή τους υπερασπιζόμενοι την πατρίδα.

Δεν πολέμησαν για τη διχοτόμηση.

Δεν έδωσαν τη ζωή τους για να θεωρείται φυσιολογικό ότι η πατρίδα μας παραμένει μοιρασμένη.

Και υπάρχει μια φράση που συνοδεύει κάθε επέτειο: «Δεν ξεχνώ». Όμως το «Δεν ξεχνώ» δεν μπορεί να είναι μόνο ένα σύνθημα. «Δεν ξεχνώ» σημαίνει ότι υπερασπίζομαι την αλήθεια, ότι υπερασπίζομαι τη δημοκρατία, ότι αρνούμαι να συμβιβαστώ με την κατοχή, ότι συνεχίζω να αγωνίζομαι ώστε κάποτε η Κύπρος να ξαναγίνει ελεύθερη και ειρηνική.

Αγαπητές φίλες και φίλοι, Χαιρετίζουμε την επικείμενη επίσκεψη του Γενικού Γραμματέα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, Αντόνιο Γκουτέρες στην Κύπρο.

Ευχή κι ελπίδα μας είναι η επίσκεψη να δώσει ώθηση στην προσπάθεια να διαρρηχθεί το σημερινό επικίνδυνο αδιέξοδο στο Κυπριακό, να ανοίξει ο δρόμος για επανέναρξη των διαπραγματεύσεων στη συμφωνημένη βάση και πλαίσιο, για τερματισμό της κατοχής και επανένωση της πατρίδας και του λαού μας.

Είναι κρίσιμης σημασίας να διαφυλαχθεί το σύνολο του διαπραγματευτικού κεκτημένου και το Πλαίσιο Γκουτέρες στη βάση του οποίου πρέπει να συνεχιστούν οι διαπραγματεύσεις από το σημείο που διακόπηκαν το 2017 για τα εναπομείναντα θέματα.

Τα περί νέων ιδεών που ακούμε είναι ανησυχητικά και σε καμία περίπτωση δεν επιθυμούμε το κυπριακό να οδηγηθεί σε πισωγυρίσματα. 52 χρόνια είναι αρκετός χρόνος για να μεγαλώσει μια ολόκληρη γενιά.

Είναι αρκετός χρόνος για να αλλάξει ο κόσμος.

Όχι όμως αρκετός για να επουλωθεί η πληγή της Κύπρου.

Γιατί η κατοχή είναι μια πραγματικότητα του παρόντος.

Κάθε μέρα που ξημερώνει με την πατρίδα μας μοιρασμένη, η κατοχή παράγει νέα τετελεσμένα. Η Τουρκία επιχειρεί να εδραιώσει την παρουσία της και να μετατρέψει μια παράνομη εισβολή σε δήθεν φυσιολογική κατάσταση.

Και ίσως αυτός να είναι σήμερα ο μεγαλύτερος κίνδυνος.

Να συνηθίσουμε.

Να θεωρήσουμε ότι η κατοχή είναι η νέα κανονικότητα.

Να μεγαλώσουν τα παιδιά μας πιστεύοντας πως τα συρματοπλέγματα, τα οδοφράγματα και οι κατοχικοί στρατοί ήταν πάντα μέρος αυτού του τόπου.

Ενόψει και κρίσιμων εξελίξεων όπως φαίνεται στο Κυπριακό δεν έχουμε αυτό το δικαίωμα.

Ο στόχος μας παραμένει ο ίδιος: Μια Κύπρος ελεύθερη από την κατοχή. Μια Κύπρος χωρίς ξένους στρατούς. Μια Κύπρος χωρίς αναχρονιστικά συστήματα εγγυήσεων και επεμβατικά δικαιώματα. Μια Κύπρος όπου Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι θα μπορούν να ζουν μαζί, με ασφάλεια, ειρήνη και αμοιβαίο σεβασμό.

Αυτός δεν είναι ένας εύκολος δρόμος.

Αλλά είναι ο μόνος δρόμος που μπορεί να δικαιώσει πραγματικά τη θυσία των ανθρώπων που τιμούμε σήμερα.

Γιατί οι ήρωες της Νήσου δεν έδωσαν τη ζωή τους για να μείνει η πατρίδα μοιρασμένη.

Έδωσαν τη ζωή τους γιατί πίστεψαν ότι αυτός ο τόπος άξιζε να παραμείνει ελεύθερος.

Και αυτό είναι το χρέος που μας κληροδότησαν.

Αιωνία η μνήμη όσων θυσιάστηκαν για την πατρίδα, τη Δημοκρατία και την Ελευθερία. Τιμή και δόξα στους ήρωες μας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους