Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Όλοι οι Αργεντινοί φέρουν, κατά κάποιον τρόπο, τους Ισπανούς: στη γλώσσα που μιλάνε, στα οικογενειακά επώνυμα, στις αφηγήσεις των παππούδων που έφτασαν με πλοία από τη Γαλικία, την Ανδαλουσία και τη Χώρα των Βάσκων, στις πλατείες του Μπουένος Αϊρες που θυμίζουν περισσότερο ευρωπαϊκή πρωτεύουσα παρά πόλη του Νέου Κόσμου.

Αρκεί να περπατήσει κανείς στη Ρεκολέτα ή στο Σαν Τέλμο για να καταλάβει ότι η Αργεντινή υπήρξε πάντοτε μια χώρα που συνομιλούσε με την Ευρώπη: ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες διάβαζε Σαίξπηρ και Θερβάντες με την ίδια φυσικότητα που μιλούσε για τους γκάουτσο. Ο Χούλιο Κορτάσαρ έζησε μεγάλο μέρος της ζωής του στο Παρίσι χωρίς ποτέ να πάψει να γράφει ως Αργεντινός, ενώ ο Ερνέστο Σάμπατο περιέγραφε μια κοινωνία που κοιτούσε ταυτόχρονα προς τη Μαδρίτη και προς τις απέραντες πάμπες.

Η αργεντίνικη ταυτότητα γεννήθηκε ακριβώς μέσα σε αυτή τη διαρκή αντίφαση: ευρωπαϊκή και λατινοαμερικάνικη, ορθολογική και παθιασμένη, μελαγχολική και εκρηκτική.

Το ποδόσφαιρο δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση: αν η Ισπανία έμαθε να οργανώνει τον χώρο, η Αργεντινή έμαθε να οργανώνει το χάος.

Ακούγεται ίσως υπερβολικό, όμως δύσκολα βρίσκει κανείς δύο εθνικές ομάδες που να εκφράζουν τόσο καθαρά δύο διαφορετικές αντιλήψεις για το ίδιο παιχνίδι: στην ισπανική σχολή η μπάλα ταξιδεύει μέχρι να δημιουργήσει το πλεονέκτημα, ενώ στην αργεντίνικη το πλεονέκτημα συχνά γεννιέται από έναν ποδοσφαιριστή που αποφασίζει να αψηφήσει κάθε λογική» Η απάντηση σε όποιον νομίζει ότι τα πιο ακραία σενάρια βρίσκονται μόνο στα μυθιστορήματα: γιατί ποιος θα φανταζόταν ότι το θείο βρέφος θα τα έβαζε, 19χρόνια αργότερα, με τον αυτοσχέδιο νονό του, στην καμπάνια της Γιούνισεφ; Και επίσης γιατί η σημερινή αναμέτρηση κρύβει πολλά περισσότερα, από όσα μπορεί κανείς να φανταστεί-και μια πρόβλεψη για τη στρατηγική που ετοιμάζουν οι δυο κορυφαίοι προπονητές.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους