Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η άποψη μου. Πόσο βιώσιμα είναι τα δημόσια και πόσο τα ιδιωτικά νοσοκομεία; Ι. Μουτήρης Η βιωσιμότητα ενός νοσηλευτηρίου δεν εξαρτάται μόνο από τα οικονομικά του αποτελέσματα.

Εξαρτάται από το εύρος και την ποιότητα των υπηρεσιών που προσφέρει, το ανθρώπινο δυναμικό που διαθέτει –ιδιαίτερα το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό–, την αποτελεσματική διοίκηση, την παραγωγικότητά του, καθώς και από τις πηγές χρηματοδότησής του.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο αξίζει να εξετάσουμε κατά πόσο τα δημόσια και τα ιδιωτικά νοσηλευτήρια που είναι συμβεβλημένα με το ΓεΣΥ είναι σήμερα πραγματικά βιώσιμα.

Ένα βασικό στοιχείο που διαφοροποιεί τα δύο συστήματα είναι ο τρόπος χρηματοδότησής τους.

Τα δημόσια νοσοκομεία, πέραν των εσόδων που λαμβάνουν από τον Οργανισμό Ασφάλισης Υγείας για τις υπηρεσίες που παρέχουν μέσω του ΓεΣΥ, λαμβάνουν και ετήσια κρατική χορηγία για την εκπλήρωση της δημόσιας αποστολής τους, όπως η λειτουργία των Τμημάτων Ατυχημάτων και Επειγόντων Περιστατικών, των Μονάδων Εντατικής Θεραπείας, η εκπαίδευση των επαγγελματιών υγείας και άλλες υπηρεσίες γενικού συμφέροντος.

Επιπλέον, στην περίπτωση που παρουσιάσουν οικονομικά ελλείμματα, το κράτος αναλαμβάνει να καλύψει τις ζημιές τους, ώστε να διασφαλίζεται η απρόσκοπτη λειτουργία τους.

Αντίθετα, τα ιδιωτικά νοσηλευτήρια δεν διαθέτουν αντίστοιχο μηχανισμό κρατικής στήριξης και η οικονομική τους επιβίωση εξαρτάται σχεδόν αποκλειστικά από τα έσοδα που εισπράττουν από το ΓεΣΥ και από άλλες νόμιμες πηγές.

Τα δημόσια νοσοκομεία έχουν ένα σημαντικό πλεονέκτημα: αποτελούν τη ραχοκοκαλιά του συστήματος υγείας. Διατηρούν Τμήματα Ατυχημάτων και Επειγόντων Περιστατικών, Μονάδες Εντατικής Θεραπείας, εξειδικευμένα κέντρα αναφοράς και επιτελούν καθοριστικό εκπαιδευτικό και κοινωνικό ρόλο.

Παράλληλα όμως έχουν υψηλό λειτουργικό κόστος, αυξημένες μισθολογικές δαπάνες και συχνά περιορισμένη ευελιξία στη διοίκηση και στη διαχείριση του προσωπικού.

Από την άλλη πλευρά, τα ιδιωτικά νοσοκομεία λειτουργούν με μεγαλύτερη ευελιξία και συνήθως προσαρμόζονται ταχύτερα στις ανάγκες της αγοράς.

Η βιωσιμότητά τους όμως εξαρτάται άμεσα από τα έσοδα που λαμβάνουν μέσω του ΓεΣΥ και από τον όγκο των περιστατικών που εξυπηρετούν.

Σε αντίθεση με τα δημόσια νοσοκομεία, οποιαδήποτε οικονομική ζημιά βαρύνει αποκλειστικά τους ίδιους τους οργανισμούς ή τους μετόχους τους. Το ΓεΣΥ δημιούργησε ένα ενιαίο περιβάλλον παροχής υπηρεσιών υγείας, όπου δημόσια και ιδιωτικά νοσηλευτήρια αποζημιώνονται από τον ίδιο αγοραστή υπηρεσιών, τον Οργανισμό Ασφάλισης Υγείας.

Ωστόσο, οι όροι οικονομικής λειτουργίας των δύο τομέων δεν είναι απολύτως όμοιοι, αφού ο δημόσιος τομέας διαθέτει πρόσθετη κρατική χρηματοδότηση και κρατική εγγύηση για την κάλυψη των ελλειμμάτων του.

Το ερώτημα που εύλογα προκύπτει είναι κατά πόσο μπορεί να γίνει αντικειμενική σύγκριση της οικονομικής βιωσιμότητας δημόσιων και ιδιωτικών νοσοκομείων όταν οι πηγές χρηματοδότησης και οι μηχανισμοί κάλυψης των ζημιών δεν είναι οι ίδιοι.

Από την άλλη πλευρά, είναι επίσης αλήθεια ότι τα δημόσια νοσοκομεία αναλαμβάνουν υπηρεσίες που δεν είναι πάντοτε οικονομικά αποδοτικές αλλά είναι κοινωνικά αναγκαίες.

Η πραγματική πρόκληση δεν είναι η αντιπαράθεση μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα.

Είναι η δημιουργία ενός συστήματος στο οποίο και οι δύο πυλώνες θα είναι οικονομικά βιώσιμοι, θα λειτουργούν με διαφάνεια και αποδοτικότητα και θα αξιολογούνται με αντικειμενικούς δείκτες ποιότητας, παραγωγικότητας και οικονομικής διαχείρισης.

Η συζήτηση, επομένως, δεν πρέπει να περιορίζεται στο ποιος τομέας είναι καλύτερος.

Πρέπει να επικεντρωθεί στο κατά πόσο οι κανόνες χρηματοδότησης είναι διαφανείς και δίκαιοι, ώστε δημόσια και ιδιωτικά νοσηλευτήρια να μπορούν να προσφέρουν υψηλού επιπέδου υπηρεσίες προς όφελος του ασθενούς.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους