Κάπως έτσι σφραγίστηκε η σημερινή μέρα μνήμης, με πολλή λύπη. Κι ένα ερωτηματικό να πλανάται, τι απέγιναν? Έφυγαν ήρεμα? Φοβήθηκαν? Τους σκότωσαν επί τόπου? Βασανίστηκαν? Είναι άραγε θαμμένοι κάτω...

Πλήρες Κείμενο:

Κάπως έτσι σφραγίστηκε η σημερινή μέρα μνήμης, με πολλή λύπη. Κι ένα ερωτηματικό να πλανάται, τι απέγιναν? Έφυγαν ήρεμα? Φοβήθηκαν? Τους σκότωσαν επί τόπου? Βασανίστηκαν? Είναι άραγε θαμμένοι κάτω από το μνημείο της εισβολής? Δεν θα μάθουμε ποτέ? Ή ίσως σε κάποια στιγμή, σταθούμε τυχεροί στην ατυχία μας και κάποιος μας σφυρίξει μια εκδοχή που να στέκει, και βρεθούν ενδείξεις που να γίνουν αποδείξεις.

Ίσως να σβηστεί η λέξη "άφαντοι" από την περίπτωσή τους, ίσως η μοίρα πάψει να μας βασανίζει, κι επιτέλους μας χαμογελάσει, έστω και στο τέλος της ζωής μας.

Να μπορέσουμε να τους θάψουμε όπως τους αρμόζει, όπως αρμόζει σε κάθε άνθρωπο, χριστιανό, ή άλλο.

Μέχρι τότε, δεν θα πάψουμε να ελπίζουμε.

Και να παλεύουμε για ένα κόσμο πιο ανθρώπινο, ή λιγότερο απάνθρωπο.

Για όλα τα ιδανικά που πάλεψε η αγαπημένη μου Sevgul, που τόσο νοιάστηκε για τους δικούς μας, μα και για τόσους άλλους.

Άφησες δουλειές ατελείωτες πληθωρική μου φίλη, προσωπικότητα μοναδική.

Εφάνηκεν ο τόπος σου, φωνάζει η απουσία σου.

Να αναπαύεσαι εύχομαι εν ειρήνη.

Η παρουσία λιγοστών φίλων και συγγενών σήμερα, ήταν σημαδιακή.

Ένα δώρο Θεού διαβιβάστηκε στα χέρια μου από μια σπουδαία κυρία, συμμαθήτρια της μ. Ξένιας: 9 προσωπικές επιστολές της Ξένια προς τη φίλη της.

Τις έχω κοντά μου.

Θα της διαβάσω όταν έχω το κουράγιο να ξεδιπλώσω το χαρτί με τη χειρόγραφη επιστολή.

Προς στιγμήν, η Ξένια ζωντάνεψε μαζί τους.

Τώρα κρατώ κομμάτι δικό της, κάτι που πέρασε από τα χέρια της, που ακούμπησε τη ψυχή της.

Αισθάνθηκα ευλογία, σήμερα.

Η εκεί παρουσία αγαπημένων ανθρώπων, ήταν ουσιαστική και καθοριστική.

Της μοναδικής μου φίλης, των δύο συμμαθητριών της, των ξαδέλφων της.

Δεν ξεχαστήκτε Ξένια, κάποιοι άνθρωποι σας έχουν στην καρδιά τους! Το κεφάλαιο της ζωής σας, παραμένει ακόμα ανοιχτό και γράφει.

Και θα γράφει, ώσπου ζούμε θα σας μνημονεύουμε. 40 χρόνια τώρα, δεν έλειψα μια μέρα από την επέτειο του χαμού σας.

Θα σας κερνάω κόλλυβα, να με κερνάτε μνήμες.

Κι αν δεν σας γνώρισα ποτέ, είσασταν και θα είστε οι δικοί μου άνθρωποι.

Αγγίξατε τη ψυχή μου μέσω ενός άλλου ανθρώπου, που μου αφηγήθηκε ιστορίες που λάτρεψα.

Έτσι γέμισα τη ψυχή μου νοσταλγία, αγάπη για την πατρίδα, τραγούδια λευτεριάς για ψυχές αλύτρωτες, αμπαρωμένες στο δίκιο και την ελευθερία.

Ευλογία μεγάλη η αντίσταση στο δρόμο της λήθης.

Ευχαριστώ για όσα μου μάθατε, άνκαι δεν ήσασταν ποτέ εκεί, ευχαριστώ για την υπομονή και την καρτερία που με διδάξατε, άνκαι άφαντοι! Ευχαριστώ που αναμοχλεύετε μέσα μου τη δυνατότητα ενός καλύτερου κόσμου.

Του κόσμου που συγχωρά και προχωρά, που σέβεται που αγαπά.

Το μίσος, να γενεί αγάπη! Ευχαριστώ γιατί μέσα από τον πόνο της απουσίας σας, με διδάξατε να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος.

Να αγαπώ πιο πολύ.

Με προικίσατε με το πιο όμορφο οικόπεδο της Γης, το 5μίλι, που ομορφότερό του, δεν υπάρχει. Εύχομαι η λύτρωση να μην αργήσει για όλους μας. Αιώνια να είναι, όλων σας η μνήμη!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους