Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«ΟΔΥΣΣΕΙΑ» Φόρος τιμής στον Όμηρο “Βάλαμε φωτιά στα τείχη της Τροίας και κάψαμε τον κόσμο όλο”, λέει ο Οδυσσέας όταν κάνει απολογισμό της ζωής και των πράξεών του.

Θυμάται το θάνατο και τον πόνο που προκάλεσαν με τον πόλεμο και την ύβρη προς τους θεούς όταν οι Έλληνες προσέφεραν το ξύλινο άλογο ως δώρο ειρήνης στους Τρώες αλλά που μέσα από κοιλιά του ξεπρόβαλαν οι άνδρες που εξουδετέρωσαν τους φρουρούς και άνοιξαν την πύλη για να εισβάλλουν με μανία να σκοτώσουν και να καταστρέψουν την πόλη.

Και ήταν δικό του σχέδιο αυτό και οι τύψεις τον στοιχειώνουν.

Όπως τον στοιχειώνουν οι άταφοι σύντροφοί του που άφησαν τη ζωή τους σε διάφορα σημεία στο δρόμο της επιστροφής.

Δεν είναι ρομαντικά ποιήματα τα ομηρικά έπη.

Είναι τα πιο αιματοβαμμένα αφηγήματα (μαζί με την Παλαιά Διαθήκη) που εμπνεύστηκαν οι άνθρωποι.

Πρόκειται για ένα πραγματικό θρίλερ φαντασίας, μια ταινία τρόμου όπου οι άνθρωποι συνυπάρχουν και μάχονται με τις υπερφυσικές δυνάμεις. Ο Κρίστοφερ Νόλαν στην «Οδύσσειά» του (The Odyssey) οπτικοποιεί το πρωτογενές υλικό του μύθου και το προσφέρει στον σύγχρονο θεατή με τη μορφή κινηματογραφικού έργου.

Και πως να μην μας αγγίξει το θέμα της αγριότητας του πολέμου που θίγει ο Όμηρος και μεταφέρει με τον τρόπο του ο Νόλαν, όταν ζούμε σε έναν κόσμο αποσταθεροποιημένο, με μια σειρά από πολεμικές συρράξεις να συμβαίνουν και να απειλούν την παγκόσμια ειρήνη; Ο Οδυσσέας μεταφέρει μέσα του σε όλο το ταξίδι της επιστροφής την αμφιβολία για το εάν έπραξε το σωστό.

Ο ίδιος δεν αισθάνεται ως ο πολυμήχανος που βοήθησε να αλωθεί η Τροία.

Ενθυμούμενος όμως την καταστροφή της πόλης αισθάνεται υπεύθυνος γι’ αυτήν την καταστροφή.

Η «Οδύσσεια» του Κρίστοφερ Νόλαν συζητήθηκε αρκετά, πολύ πριν προβληθεί στις αίθουσες και για εντελώς λάθος λόγους.

Γράφτηκαν πολλά τότε για την Μαύρη Ωραία Ελένη και για το κατά πόσο ο σκηνοθέτης είναι πιστός στην αφήγηση του Ομήρου.

Ευτυχώς μόλις προβλήθηκε η ταινία όλα αυτά σταμάτησαν να μας απασχολούν επειδή ήρθε η ίδια η ταινία να βάλει τέλος στις διάφορες εικασίες, τα κουτσομπολιά και της εθνοπατριωτικές μπούρδες.

Και γράφτηκαν πολλά ενδιαφέροντα πράγματα επί της ουσίας.

Προσπαθώντας να μην επαναλάβω όσα έχουν γραφτεί κατά κόρον και που σας είναι ήδη γνωστά (και ίσως βαρετά), ξεκίνησα με μια αναφορά στη βία και τον πόλεμο, στοιχεία που νομίζω ότι έχουν τη σημασία τους και που, προσωπικά, μου προκάλεσαν το ενδιαφέρον.

Κάποιες ακόμη επισημάνσεις.

Εάν δεν γνωρίζαμε τα ομηρικά έπη και βλέπαμε την ταινία ως ένα πρωτογενές υλικό βασισμένο σε κάποιο σενάριο, τι θα λέγαμε; Πως θα την κρίναμε; Ως μία επιτυχημένη περιπέτεια φαντασίας; Ως ένα τρομακτικό θρίλερ; Ως μία ιστορία εκδίκησης; Νομίζω ότι η ταινία είναι όλα τα παραπάνω και επιπλέον διαθέτει το πλεονέκτημα να κουβαλά όλη την ηθική και τη σοφία του αρχαιοελληνικού μύθου.

Και ο Κρίστοφερ Νόλαν, ως ένας αξιόλογος σκηνοθέτης που ξέρει τι θέλει να κάνει “υφαίνει” τη δική του αφήγηση.

Και όχι μόνον δεν “παραποιεί” (λέξη που δε σημαίνει τίποτα στην τέχνη) αλλά σέβεται και επανασυστήνει την «Οδύσσεια» στις νεότερες γενιές.

Που αποτίνει φόρο τιμής στον Όμηρο και τα ομηρικά έπη, που αναδεικνύει τις απεριόριστες δυνατότητες του κινηματογράφου να συνομιλεί με τις άλλες τέχνες.

Η ταινία μου άφησε μόνον θετικές εντυπώσεις.

Ξέρετε, δεν είναι μικρό πράγμα να βρίσκεται ο θεατής επί τρεις ώρες καθηλωμένος -στην κυριολεξία- μπροστά στην οθόνη.

Δεν είναι εύκολο για έναν σκηνοθέτη να καταφέρει να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή για 172 λεπτά! Και επί πλέον να κρατήσει την αδρεναλίνη στα ύψη δημιουργώντας σασπένς για μια ταινία που η εξέλιξη της ήταν σε όλους γνωστή! Όλοι ξέραμε τι θα συμβεί στη σπηλιά του Κύκλωπα, στο νησί των Λαιστρυγόνων, στη Σκύλα και τη Χάρυβδη, στην αναμέτρηση με τους μνηστήρες.

Κι όμως! Χάρις στον εξαιρετικό σκηνοθετικό ρυθμό το ενδιαφέρον του θεατή αυξάνεται και η αδρεναλίνη διατηρείται σε υψηλά επίπεδα.

Θα ήθελα, τέλος, να πω δυο λόγια για τα εφέ.

Και στέκομαι σ’ αυτό επειδή προσωπικά δεν είμαι λάτρης των ταινιών όπου τα εφέ κυριαρχούν.

Όμως στην περίπτωση της «Οδύσσειας» σχεδόν δεν τα αντιλαμβάνεσαι, αν και ξέρεις ότι υπάρχουν, επειδή είναι ενσωματωμένα στο έργο, έχουν αφομοιωθεί και δεν είναι εκεί για να εντυπωσιάσουν αλλά για να “υπηρετήσουν” την ταινία.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους