Σχετικά με την τελευταία ταινία του Νόλαν “Οδύσσεια”, υπάρχουν άνθρωποι που αντιδρούν στο πώς επέλεξε να παρουσιάσει τη θρυλική “Ωραία Ελένη”. Οι επικριτές τους από την άλλη, ισχυρίζονται ότι η τέχνη...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Και ότι η σύγχρονη τάση στο casting συχνά δεν στοχεύει στην ιστορική ακρίβεια, αλλά στο να κάνει ένα κλασικό έργο να λειτουργήσει ως καθρέφτης της σημερινής, πολυπολιτισμικής κοινωνίας ή να δώσει βήμα σε ταλαντούχους ηθοποιούς - ανεξαρτήτως καταγωγής.

Και επίσης, ότι η "ιεροσυλία" για πολλούς δημιουργούς είναι μέρος της καλλιτεχνικής ελευθερίας.

Εγώ πάλι βρίσκω υπερβολική την αντίδραση στους ...αντιδρώντες, όταν μάλιστα συνοδεύεται από μια ελιτίστικη ειρωνεία και από την πεποίθηση ότι όποιος αντιδρά, είναι απαραίτητα "αγράμματος" ή "ρατσιστής" που δεν ξέρει τη διαφορά Ιστορίας - μυθολογίας.

Προσωπικά, διατηρώ επιφυλάξεις στο κατά πόσον και ως ποιο βαθμό δικαιούσαι να αποδομείς και να μεταμορφώνεις τα κλασικά έργα σε κάτι άλλο.

Συμμερίζομαι, λοιπόν, όσους αντέδρασαν, γιατί θεωρώ ότι η αγωνία τους δεν είναι για την ιστορική αλήθεια, αλλά για την ΟΜΗΡΙΚΗ αλήθεια.

Το επιχείρημα, επίσης, ότι «είναι μύθος, άρα κάνουμε ό,τι θέλουμε», υποτιμά την έννοια του μύθου.

Ο μύθος δεν είναι ένα "άδειο κουτί" χωρίς κανόνες.

Η ομηρική αλήθεια έχει συγκεκριμένο εσωτερικό κώδικα, γεωγραφία, αισθητική και περιγραφή. Ο Όμηρος περιγράφει τις γυναίκες (π.χ. Ήρα ή Ναυσικά) με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά (καλλίκομος - με όμορφα μαλλιά, λευκώλενος - με λευκά μπράτσα), που ήταν τα πρότυπα ομορφιάς της εποχής που γέννησε το έπος.

Αλλά και για την Ελένη λέει ότι έχει λευκά χέρια: Ἶρις δ’ αὖθ’ Ἑλένῃ λευκωλένῳ ἄγγελος ἦλθεν (Ιλιάδα, Γ 121–128) Το κοινό αναζητά στην οθόνη τον σεβασμό στο λογοτεχνικό και πολιτισμικό DNA του έργου.

Όταν αλλάζεις κάτι τόσο ριζικά, μετακινείς το έργο έξω από το ομηρικό του πλαίσιο.

Αυτό μπορεί να γίνει δεκτό ως καλλιτεχνικό πείραμα, αλλά το να απαιτείς από το κοινό να μην παραξενευτεί ή να μην διαφωνήσει, είναι δείγμα αλαζονείας.

Επομένως, το να αλλάζεις ριζικά την εμφάνιση ενός τέτοιου συμβόλου, δικαιολογημένα ξενίζει όσους αγαπούν το κείμενο, όχι γιατί μπερδεύουν τον μύθο με την Ιστορία, αλλά γιατί νιώθουν ότι παραβιάζεται η φυσιογνωμία του έργου.

Η «ομηρική αλήθεια» είναι η πίστη στην ατμόσφαιρα και στο πνεύμα του ποιητή. Και αυτό το πνεύμα έχει δικαίωμα ο καθένας να υπερασπίζεται.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους