Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Τεμπέλα είσαι, Ελένη, από τη φύση σου». Ένας 54χρονος άντρας καθόταν σπίτι συνταξιούχος, κι εμένα με περίμεναν μετά τη δουλειά οι μομφές κι ένας βουνό από πιάτα.

Ξέρεις, πολύ καιρό δεν μπορούσα να το πω σε κανέναν.

Όλοι ρωτούσαν: «Ελένη, πώς πάνε τα πράγματα με τον Δημήτρη;» — κι εγώ χαμογελούσα κι έλεγα «τέλεια, όλα μια χαρά». Ψέματα, φυσικά.

Τώρα θα σου πω πώς ήταν, χωρίς ωραιοποιήσεις, γιατί νιώθω πως αν δεν το βγάλω από μέσα μου, θα μείνει εκεί σαν πέτρα.

Γνωριστήκαμε στα πενήντα χρόνια της αδερφής μου της Σοφίας. Ο Δημήτρης ήταν καλεσμένος από τη μεριά του άντρα της — κάποιος γνωστός από τη δουλειά, δεν κατάλαβα καν στην αρχή ποιος ήταν και γιατί ήρθε.

Καθόταν εκεί εντυπωσιακός, με πουκάμισο, όμορφα γκρίζα μαλλιά, μιλούσε με σιγουριά.

Στην ηλικία μου, καταλαβαίνεις, δεν πέφτουν είκοσι κομπλιμέντα την ημέρα, κι αυτός πλησιάζει, μου γεμίζει το κρασί, ρωτάει για τη δουλειά, γελάει με τα αστεία μου.

Μου γύρισε το κεφάλι, τι να κάνουμε.

Αρχίσαμε να ανταλλάσσουμε μηνύματα, μετά βγαίναμε.

Με φλέρταρε όμορφα — εστιατόρια, λουλούδια, τηλεφωνούσε κάθε βράδυ «πώς πέρασες, καλή μου;». Εγώ, η χαζή ερωτευμένη, λιώμα.

Σε ένα μήνα — κυριολεκτικά ένα μήνα! — μου λέει «έλα να μείνεις μαζί μου, γιατί να ταλαιπωρείσαι;». Εκείνη την περίοδο στο δικό μου δυάρι έμενε η κόρη μου η Κατερίνα με τον άντρα της και τον γιο τους τον Γιαννάκη, τεσσάρων χρονών.

Σκέφτηκα — γιατί όχι, το σπίτι μου είναι εδώ, δεν πάει πουθενά, ας ζήσουν οι νέοι ήσυχα, τώρα να αγοράσουν σπίτι τα παιδιά είναι όνειρο απατηλό.

Νόμιζα ότι κάνω καλό και για μένα και γι' αυτούς. Μετακόμισα.

Οι πρώτοι τρεις μήνες ήταν παραμύθι. Ειλικρινά.

Με πήγαινε σινεμά, μαγείρευε που και που, μου έλεγε «Ελένη, αξίζεις τα καλύτερα». Το έλεγα σε όλες τις φίλες μου — επιτέλους, στα γεράματα βρήκα τον άντρα μου.

Τώρα το θυμάμαι και σκέφτομαι πόσο αφελής ήμουν.

Αν και ίσως όχι αφελής, απλά στα πενήντα πέντε θες να πιστεύεις ότι υπάρχει ακόμα ευτυχία, καταλαβαίνεις; Μετά κάτι άλλαξε.

Όχι από τη μια μέρα στην άλλη — ήρθε σιγά σιγά, σαν νερό που μπαίνει στο υπόγειο.

Πρώτα μικροπράγματα.

Δουλεύω πωλήτρια σε κατάστημα οικιακών ειδών — όρθια όλη μέρα, το βράδυ η πλάτη μου βουίζει, τα πόδια πρήζονται.

Γυρνάω σπίτι κι έχει ένα βουνό πιάτα από χθες και σήμερα, βρώμικη κουζίνα, άπλυτα ρούχα.

Του λέω — Δημήτρη, μήπως να πλύνεις εσύ κανένα πιάτο; Διάβασε την υπόλοιπη ιστορία εδώ Γράψε “ΣΥΝΕΧΕΙΑ” στα σχόλια 👇✨ το επόμενο μέρος έρχεται τώρα!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους