Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΊΩΝ ΠΑΤΈΡΩΝ ΤΗΣ Δ' ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ "Οὕτως λαμψάτω τὸ φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσιν ὑμῶν τὰ καλὰ ἔργα καὶ δοξάσωσιν τὸν Πατέρα ὑμῶν τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς» (Ματθ. ε΄, 16) Η σημερινή Κυριακή είναι αφιερωμένη στους 630 θεοφόρους Πατέρες της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου, οι οποίοι συγκεντρώθηκαν στη Χαλκηδόνα το 451 μ.Χ. και διατύπωσαν με ακρίβεια την ορθόδοξη πίστη για το πρόσωπο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ομολογώντας ότι είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος, «ἐν δύο φύσεσιν, ἀσυγχύτως, ἀτρέπτως, ἀδιαιρέτως, ἀχωρίστως». Οι Πατέρες όμως δεν έμειναν στην ιστορία μόνο επειδή διατύπωσαν ένα θεολογικό δόγμα.

Έμειναν γιατί πρώτα έζησαν την αλήθεια που ομολόγησαν.

Η ζωή τους ήταν ένα φωτεινό παράδειγμα αγιότητας, ταπείνωσης, θυσίας και αγάπης.

Δεν υπερασπίστηκαν την πίστη με εγωισμό ή φιλοδοξία, αλλά με καθαρότητα καρδιάς και προσωπική αγιότητα.

Γι’ αυτό και ταιριάζει απόλυτα στη σημερινή εορτή ο λόγος του Κυρίου: «Οὕτως λαμψάτω τὸ φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσιν ὑμῶν τὰ καλὰ ἔργα καὶ δοξάσωσιν τὸν Πατέρα ὑμῶν τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς». Ο Χριστός δεν μας καλεί να επιδιώξουμε να μας θαυμάζουν οι άνθρωποι.

Μας καλεί να ζούμε με τέτοιο τρόπο, ώστε βλέποντας τα έργα μας να δοξάζουν όχι εμάς, αλλά τον Θεό.

Το φως που καλούμαστε να εκπέμπουμε δεν είναι το φως της προσωπικής προβολής.

Είναι το φως της παρουσίας του Χριστού μέσα στη ζωή μας.

Στον κόσμο που ζούμε, οι άνθρωποι πείθονται περισσότερο από τα παραδείγματα παρά από τα λόγια.

Ένας καλός λόγος μπορεί να συγκινήσει για λίγο· ένα καλό παράδειγμα όμως μπορεί να αλλάξει μια ολόκληρη ζωή.

Αυτό ακριβώς έκαναν οι Άγιοι Πατέρες.

Δεν δίδαξαν μόνο από τον άμβωνα ή στις Συνόδους.

Δίδαξαν με την καθημερινότητά τους.

Με την προσευχή τους.

Με τη συγχωρητικότητά τους.

Με τη νηστεία τους.

Με την ανεξικακία τους.

Με την αφοσίωσή τους στον Χριστό.

Έτσι έγιναν οι ίδιοι «φως του κόσμου». Το ίδιο καλούμαστε να κάνουμε κι εμείς.

Δεν χρειάζεται όλοι να γίνουμε μεγάλοι θεολόγοι.

Δεν θα κληθούμε όλοι να αντιμετωπίσουμε αιρέσεις όπως οι Πατέρες της Εκκλησίας.

Όμως όλοι καθημερινά δίνουμε μια μαρτυρία.

Όλοι γινόμαστε παράδειγμα σε κάποιον.

Το ερώτημα είναι: τι παράδειγμα δίνουμε; Στο σπίτι μας, στη δουλειά μας, στη γειτονιά μας, στον δρόμο, ακόμη και μέσα στον ναό, οι άνθρωποι παρατηρούν τη συμπεριφορά μας.

Βλέπουν αν συγχωρούμε ή αν κρατούμε κακία.

Βλέπουν αν είμαστε ειλικρινείς ή υποκριτές.

Βλέπουν αν η πίστη μας είναι απλώς μια συνήθεια της Κυριακής ή μια καθημερινή πραγματικότητα.

Ιδιαίτερα όμως σήμερα αξίζει να σταθούμε στους γονείς.

Οι γονείς είναι οι πρώτοι δάσκαλοι της πίστης.

Όχι επειδή μιλούν στα παιδιά τους για τον Θεό, αλλά επειδή τους δείχνουν με τη ζωή τους ποιος είναι ο Θεός.

Το παιδί δεν θυμάται τόσο τα λόγια που άκουσε όσο τις εικόνες που έζησε.

Θυμάται αν είδε τον πατέρα του να κάνει τον σταυρό του με ευλάβεια.

Θυμάται αν είδε τη μητέρα του να προσεύχεται με δάκρυα.

Θυμάται αν οι γονείς του συγχωρούσαν ο ένας τον άλλον.

Θυμάται αν η Κυριακή ήταν πραγματικά ημέρα Θεού και οικογένειας.

Θυμάται αν η αγάπη, η ειρήνη και η ταπείνωση βασίλευαν μέσα στο σπίτι.

Τα παιδιά έχουν μια μοναδική ικανότητα: αντιλαμβάνονται αμέσως την υποκρισία.

Αν τους μιλήσουμε για την αγάπη, αλλά μας βλέπουν να κατακρίνουμε τους πάντες, δεν θα πιστέψουν τα λόγια μας.

Αν τους μιλήσουμε για τη συγχώρηση, αλλά εμείς κρατούμε μίσος, θα μιμηθούν τη συμπεριφορά μας και όχι τις συμβουλές μας.

Κάποιος σοφός είπε πως «τα παιδιά κλείνουν τα αυτιά στις συμβουλές, αλλά ανοίγουν τα μάτια στα παραδείγματα». Πόσο αληθινό είναι αυτό! Ο Άγιος Παΐσιος έλεγε ότι οι γονείς πρέπει πρώτα να αγιάζονται και μετά να μιλούν στα παιδιά τους.

Γιατί όταν οι ίδιοι ζουν κοντά στον Θεό, τότε χωρίς πολλές κουβέντες μεταδίδουν τη χάρη του Θεού μέσα στην οικογένεια.

Το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί να προσφέρει ένας πατέρας ή μια μητέρα στα παιδιά τους δεν είναι τα χρήματα, ούτε οι σπουδές, ούτε οι ανέσεις.

Είναι να τους δείξουν πώς ζει ένας άνθρωπος που αγαπά πραγματικά τον Χριστό.

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι γονείς πρέπει να είναι τέλειοι.

Σημαίνει όμως ότι πρέπει να αγωνίζονται.

Και όταν κάνουν λάθος, να έχουν το θάρρος να ζητούν συγγνώμη ακόμη και από τα παιδιά τους.

Έτσι διδάσκουν την ταπείνωση, που είναι η μεγαλύτερη αρετή.

Το ίδιο ισχύει και για όλους μας.

Ένας εκπαιδευτικός γίνεται πρότυπο για τους μαθητές του.

Ένας ιερέας για το ποίμνιό του.

Ένας εργοδότης για τους εργαζομένους του.

Ένας μεγαλύτερος αδελφός για τον μικρότερο.

Ένας φίλος για τον φίλο του.

Όλοι επηρεάζουμε κάποιους ανθρώπους, είτε το καταλαβαίνουμε είτε όχι.

Γι’ αυτό ο Χριστός μας καλεί να προσέχουμε το φως που εκπέμπουμε.

Ζούμε σε μια εποχή όπου προβάλλονται συνεχώς άνθρωποι που έγιναν διάσημοι, πλούσιοι ή ισχυροί.

Τα παιδιά και οι νέοι έχουν δεκάδες πρότυπα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Όμως ο κόσμος δεν χρειάζεται άλλους ανθρώπους που να λάμπουν εξωτερικά.

Χρειάζεται ανθρώπους που να φωτίζουν εσωτερικά.

Χρειάζεται οικογένειες που να ζουν το Ευαγγέλιο.

Χρειάζεται χριστιανούς που να εμπνέουν με τη συμπεριφορά τους.

Χρειάζεται πρόσωπα που να μεταδίδουν ειρήνη, καλοσύνη και ελπίδα.

Όταν ένας άνθρωπος ζει με αγάπη, συγχωρεί, προσεύχεται, βοηθά διακριτικά τον συνάνθρωπό του, δεν χρειάζεται να μιλήσει πολύ για τον Θεό.

Οι πράξεις του γίνονται το πιο δυνατό κήρυγμα.

Αυτό έκαναν οι Άγιοι Πατέρες της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου.

Γι’ αυτό η Εκκλησία δεν τους τιμά μόνο για τα συγγράμματά τους, αλλά για την αγιότητά τους.

Η θεολογία τους γεννήθηκε από την προσευχή τους.

Η ομολογία τους γεννήθηκε από την καθαρότητα της καρδιάς τους.

Ας αναρωτηθούμε σήμερα: Αν κάποιος παρακολουθούσε τη ζωή μας χωρίς να ακούσει ούτε μία λέξη από το στόμα μας, θα καταλάβαινε ότι είμαστε μαθητές του Χριστού; Αν τα παιδιά μας αντιγράψουν ακριβώς τον τρόπο που ζούμε, θα χαρούμε ή θα ανησυχήσουμε; Αν οι άλλοι μιμηθούν τη συμπεριφορά μας, θα οδηγηθούν πιο κοντά στον Θεό ή πιο μακριά; Αυτά είναι ερωτήματα που αξίζει να συνοδεύουν την καθημερινή μας αυτοεξέταση.

Ας παρακαλέσουμε λοιπόν σήμερα τους Αγίους Πατέρες της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου να πρεσβεύουν για όλους μας, ώστε να μας χαρίζει ο Θεός καθαρή πίστη, ταπεινό φρόνημα και φωτεινή ζωή.

Και ιδιαίτερα ας προσευχηθούμε για όλους τους γονείς, ώστε να γίνουν οι πρώτοι ιεραπόστολοι μέσα στο ίδιο τους το σπίτι· όχι μόνο με τα λόγια, αλλά κυρίως με το προσωπικό τους παράδειγμα.

Έτσι, όταν τα παιδιά, οι συγγενείς, οι φίλοι και όλοι όσοι μας συναντούν βλέπουν τα καλά μας έργα, δεν θα δοξάζουν εμάς, αλλά τον Ουράνιο Πατέρα, εκπληρώνοντας τον λόγο του Κυρίου: «Οὕτως λαμψάτω τὸ φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσιν ὑμῶν τὰ καλὰ ἔργα καὶ δοξάσωσιν τὸν Πατέρα ὑμῶν τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους