[451 Logo]
 Μόνο Top News & Social
 Επικαιρότητα
 Αθλητικά
 Οικονομία
 Ροή

— Τα παιδιά σου θα τα βάλεις στα πτυσσόμενα. — Τα παιδιά σου θα τα βάλεις στα πτυσσόμενα. Είναι νέα, έχουν εύκαμπτα κόκαλα. Ο Γιάννης χρειάζεται κανονικό κρεβάτι, έχει την πλάτη του, — δήλωσε η Ελένη...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

— Τα παιδιά σου θα τα βάλεις στα πτυσσόμενα. — Τα παιδιά σου θα τα βάλεις στα πτυσσόμενα.

Είναι νέα, έχουν εύκαμπτα κόκαλα. Ο Γιάννης χρειάζεται κανονικό κρεβάτι, έχει την πλάτη του, — δήλωσε η Ελένη στην πύλη του ξενώνα, αντί για «καλημέρα». — Μη κάνεις έτσι μούτρο, Δήμητρα.

Η μαμά είπε ότι το σπιτάκι είναι μεγάλο.

Άφησα αργά τα χέρια μου στο τιμόνι και κοίταξα μέσα από το παρμπρίζ.

Εγώ, η γυναίκα μου και τα παιδιά είχαμε φτάσει σε έναν ξενώνα δίπλα σε μια δασωμένη λίμνη.

Ήσυχο μέρος, ξύλινο σπιτάκι για τέσσερις άτομα, πληρωμένο από την Δήμητρα δύο μήνες πριν.

Μια πολυπόθητη ανάπαυλα, κερδισμένη με μάχες ανάμεσα στα ωράρια δουλειάς.

Και τώρα, μπροστά στη σκαλιστή πύλη του ξενώνα, φράζοντας το πέρασμα, στεκόταν ένα μικρό τσιγγάνικο καραβάνι. Η Ελένη, η αδερφή μου, στηριζόταν νικηφόρα σε μια τεράστια βαλίτσα.

Δίπλα της άλλαζε βάρος από το ένα πόδι στο άλλο ο άντρας της, ο Γιάννης, οπλισμένος με μια σακούλα κάρβουνο και μια συσκευασία φτηνά λουκάνικα «Τιμή Ευκαιρίας». Λίγο πιο πέρα, σαν στρατηγός που επιθεωρεί παρέλαση, δεσπόζε η πεθερά μου, η κυρία Ανθή.

Το στέμμα της σύνθεσης ήταν τα δύο παιδιά της Ελένης, που ήδη χτυπούσαν το ένα το άλλο με ένα δηλητηριώδες κίτρινο δίλιτρο μπουκάλι λεμονάδα, ικανό να διαλύσει τη σκουριά.

Όπως έλεγε κι ένας παλιός σοφός, αν νομίζεις ότι σε κοροϊδεύουν, σημαίνει ότι ήδη σε κορόιδεψαν.

Βγήκαμε από το αυτοκίνητο.

Όσο εγώ και η Δήμητρα βγάζαμε τις τσάντες από το πορτμπαγκάζ, η Ελένη είχε ήδη πλησιάσει τα παιδιά μου και τους είχε πει: — Εσείς δεν είστε μικρά, στα πτυσσόμενα είστε μια χαρά, αλλά ο θείος Γιάννης θα γλυτώσει την πλάτη του. — Τι ευχάριστη έκπληξη, — είπα με σταθερή φωνή. — Λες να μην περιμέναμε κανέναν. — Α, Δημητρούλα, μα είμαστε οικογένεια! — μπήκε αμέσως η κυρία Ανθή, κάνοντας ένα βήμα μπροστά και ενεργοποιώντας με μαεστρία το στιλ «αγνή απλότητα». — Μόλις έμαθα ότι πάτε στη φύση, τηλεφώνησα στην Ελένη.

Τι, θα κάτσουμε στην αποπνικτική πόλη όσο εσείς αναπνέετε οξυγόνο εδώ; Μαζί έχει περισσότερη πλάκα! — Το σπιτάκι είναι για τέσσερις, κυρία Ανθή, — απάντησα ήρεμα, νιώθοντας να σφίγγεται μέσα μου ένα κρύο, υπολογιστικό ελατήριο.

Καθόλου υστερίες.

Μόνο παρατήρηση. — Το έχω ήδη λύσει, — δήλωσε απερίφραστα η Ελένη με ύφος λες και το πληρωμένο σπιτάκι μου δεν ήταν κράτηση αλλά προσχέδιο των σχεδίων της.

Και σκουπίζοντας το καπέλο της παραλίας, στο μέγεθος δορυφορικού πιάτου, πρόσθεσε: — Η μαμά θα κοιμηθεί στην κρεβατοκάμαρα, χρειάζεται ηρεμία.

Εγώ κι ο Γιάννης στον καναπέ στο σαλόνι.

Εσείς με τον Δημήτρη και τα παιδιά θα τακτοποιηθείτε όπως μπορείτε.

Η συμπεριφορά της συγγένειας έμοιαζε με επιδρομή ακρίδων: δεν ζητάει άδεια, απλώς έρχεται και αρχίζει να τρώει τις σοδειές σου.

Από τις γυάλινες πόρτες της διοίκησης βγήκε μια όμορφη κοπέλα με ταμπλέτα. — Γεια σας! Είστε η Δήμητρα; — χαμογέλασε σε μένα. — Η κράτηση είναι στο όνομά σας.

Και αυτό, αν καταλαβαίνω καλά, είναι η έκπληξή σας; Η κοπέλα κοίταξε την Ελένη. — Ναι-ναι, εμείς είμαστε! — κούνησε χαρούμενα το κεφάλι η κουνιάδα. — Δήμητρα, λίγο το οργάνωσα για να έχεις λιγότερη φασαρία.

Παρήγγειλα σάουνα για δύο βράδια, γιατί τι, είμαστε ξένοι; Και προσάρμοσα το μενού.

Το σουβλάκι σου είναι καλό, αλλά πρόσθεσα και πέστροφα στα κάρβουνα και ακριβά αλλαντικά. — Η Ελένη τηλεφώνησε το πρωί και άφησε αίτημα για σάουνα και μενού, — εξήγησε ευγενικά η υπάλληλος, κοιτάζοντας εμένα. — Αλλά η κράτηση είναι στο όνομά σας, οπότε χωρίς επιβεβαίωση από εσάς δεν εκτελούμε τίποτα.

Η γενναιοδωρία με ξένα έξοδα είναι ο πιο γρήγορος τρόπος να σε θεωρούν ευεργέτη. — Εξαιρετική πρωτοβουλία, Ελένη, — χαμογέλασα τόσο γλυκά που ο Δημήτρης δίπλα μου σφίχτηκε.

Ήξερε αυτό το χαμόγελο.

Συνήθως μετά από αυτό κάποιος έχανε τις αυταπάτες του. — Αν επιβεβαιώσετε, με την επιπλέον χρέωση για τρεις επιπλέον επισκέπτες, πτυσσόμενα, σάουνα και ειδική παραγγελία, θα χρειαστείτε ακόμα είκοσι οκτώ χιλιάδες τετρακόσια ευρώ, — ανακοίνωσε επαγγελματικά η υπάλληλος. Η Ελένη σήκωσε με χάρη τον ώμο και με κοίταξε εκφραστικά.

Η κυρία Ανθή σταύρωσε τα χέρια, περιμένοντας να βγάλω υπάκουα το πορτοφόλι μου. Διάβασε τη συνέχεια στο άρθρο Γράψε “ΣΥΝΕΧΕΙΑ” στα σχόλια 👇✨ το επόμενο μέρος έρχεται τώρα!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους


Όροι Χρήσης - Επικοινωνία
Update cookies preferences