Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κυριακή σήμερα και η συντροφιά μου ήταν η «Μια ζωή» του Γκυ ντε Μοπασσάν, σε μετάφραση της Έφης Κορομηλά, από τις εκδόσεις Ωκεανίδα.

Γραμμένο το 1883, το πρώτο του μυθιστόρημα παραμένει εντυπωσιακά σύγχρονο.

Μέσα από τη ζωή της Ζαν, ο Μοπασσάν αφηγείται τη μοίρα μιας γυναίκας και, με σπάνια διαύγεια και βαθιά κατανόηση, μετατρέπει την ιστορία της σε έναν στοχασμό πάνω στις διαψεύσεις, στις αντοχές και στην απρόβλεπτη πορεία της ζωής.

Εντυπωσιάστηκα ιδιαίτερα και από το θεωρητικό κείμενο «Το μυθιστόρημα» (Le Roman), που λειτουργεί ως πρόλογος του βιβλίου.

Εκεί ο Μοπασσάν παρουσιάζει τη λογοτεχνία ως προσωπική και αληθινή ερμηνεία της πραγματικότητας.

Ξεχώρισα ιδιαίτερα και τη φράση: «Άλλωστε η ζωή είναι σύνθεση από τα πιο διαφορετικά, τα πιο απρόβλεπτα, τα πιο αντιφατικά πράγματα· είναι βάναυση, τρυφερή, αποκρουστική, γεμάτη ποίηση, χυδαία, αισθαντική.» Νομίζω ότι συμπυκνώνει με τον καλύτερο τρόπο τη ματιά του τόσο για τη λογοτεχνία όσο και για την ίδια τη ζωή.

Και αντιγράφω την ακροτελεύτια φράση του βιβλίου, που μένει μαζί σου πολύ μετά την τελευταία σελίδα: «Η ζωή, βλέπεις, δεν είναι ποτέ τόσο καλή ούτε τόσο κακή όσο νομίζουμε.» #κυριακάτικοβιβλίο #Δούρου

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους