«Η πιο συγκινητική στιγμή της παγκόσμιας λογοτεχνίας όλων των εποχών - Όταν ο Πρίαμος γονάτισε μπροστά στον φονιά του γιου του και ο Όμηρος αποκάλυψε την ψυχή του ανθρώπου»🏛️ Με αφορμή τον παταγώδη...

Πλήρες Κείμενο:

«Η πιο συγκινητική στιγμή της παγκόσμιας λογοτεχνίας όλων των εποχών - Όταν ο Πρίαμος γονάτισε μπροστά στον φονιά του γιου του και ο Όμηρος αποκάλυψε την ψυχή του ανθρώπου»🏛️ Με αφορμή τον παταγώδη θόρυβο που έχει ξεσπάσει αυτές τις ημέρες γύρω από τη μεγάλη κινηματογραφική επιστροφή του Κρίστοφερ Νόλαν στον κόσμο των Ομηρικών επών, αξίζει ίσως να σταθούμε για λίγο πέρα από τις μάχες, τα άρματα, τις πανοπλίες και τις εικόνες μιας εποχής που συνεχίζει να γοητεύει την ανθρωπότητα.Αξίζει να θυμηθούμε κάτι πολύ μεγαλύτερο από έναν πόλεμο.

Μια από τις συγκλονιστικότερες σκηνές που γράφτηκαν ποτέ.Μια σκηνή όπου δεν κερδίζει κανένας στρατός,δεν θριαμβεύει κανένας βασιλιάς και δεν υψώνεται κανένα ξίφος.

Γιατί εκείνη τη στιγμή, πριν από σχεδόν τρεις χιλιάδες χρόνια, ο Όμηρος έκανε κάτι μοναδικό έβαλε την ανθρώπινη ψυχή πάνω από τη δόξα των όπλων. 📜Η Τροία θρηνεί. Ο Έκτορας είναι νεκρός.

Ο μεγαλύτερος υπερασπιστής της πόλης, ο γιος του Πριάμου και της Εκάβης, ο άνθρωπος που στάθηκε απέναντι στην καταστροφή με αξιοπρέπεια και ανδρεία, έχει πέσει από το χέρι του Αχιλλέα.Μέσα στη νύχτα, ένας γέροντας βαδίζει προς το αδύνατο. Ο Πρίαμος.

Ο βασιλιάς της Τροίας.

Ο άνθρωπος που έχει πίσω του έναν θρόνο, έναν λαό, μια ολόκληρη ιστορία.

Όμως εκείνη τη στιγμή δεν είναι βασιλιάς.

Είναι μόνο ένας πατέρας που θέλει να πάρει πίσω το παιδί του.Προχωρά μόνος μέσα στο σκοτάδι, προς το στρατόπεδο των εχθρών.

Προς τη σκηνή του ανθρώπου που σκότωσε τον γιο του.

Πόσοι άνθρωποι θα είχαν το θάρρος να αντικρίσουν τον δολοφόνο του παιδιού τους; Πόσοι θα είχαν τη δύναμη να αφήσουν πίσω τους την οργή, την περηφάνια, την εκδίκηση; Κι όμως, ο Πρίαμος το κάνει.

Φτάνει μπροστά στον Αχιλλέα και τότε συμβαίνει κάτι που μοιάζει αδιανόητο.

Ο βασιλιάς γονατίζει.

Αγγίζει τα γόνατα του πολεμιστή και φιλά τα χέρια του.Τα χέρια που αφαίρεσαν τη ζωή του Έκτορα.Αυτή η χειρονομία δεν είναι ταπείνωση αλλά η μεγαλύτερη μορφή δύναμης.

Γιατί μόνο ένας πραγματικά δυνατός άνθρωπος μπορεί να αφήσει στην άκρη την υπερηφάνειά του όταν η αγάπη μιλά πιο δυνατά από τον εγωισμό. Ο Πρίαμος δεν παραδίδεται αλλά όσο περίεργο και εάν φαίνεται νίκα.Νικά γιατί καταφέρνει να κάνει τον εχθρό του να δει ξανά τον άνθρωπο.

Και τότε συμβαίνει το θαύμα. Ο Αχιλλέας.Ο φοβερός Αχιλλέας.

Ο πολεμιστής που κανείς δεν μπορούσε να σταματήσει.Ο άνδρας που έγινε σύμβολο οργής και δύναμης.Σπάει,γιατί απέναντί του δεν βλέπει πια έναν Τρώα.

Βλέπει έναν πατέρα.

Βλέπει τον δικό του πατέρα, τον Πηλέα.

Βλέπει τον πόνο της απώλειας.

Βλέπει τον εαυτό του.

Και τότε ο ανίκητος κλαίει.

Οι δύο άνδρες, ο πατέρας του νεκρού και ο φονιάς του νεκρού, κάθονται μαζί και μοιράζονται το ίδιο δάκρυ.Είναι ίσως η πιο μεγάλη στιγμή της Ιλιάδας.

Γιατί εκείνη τη στιγμή ο πόλεμος χάνει όλη τη λάμψη του.Δεν υπάρχουν πλέον ήρωες και εχθροί.Δεν υπάρχουν Έλληνες και Τρώες.

Υπάρχουν μόνο δύο άνθρωποι που στέκονται μπροστά στο ίδιο αναπόφευκτο γεγονός.

Όλοι οι άνθρωποι αγαπούν.

Όλοι οι άνθρωποι χάνουν.

Όλοι οι άνθρωποι πονάνε.

Προσωπικά πιστεύω ότι αυτό είναι το πιο συγκλονιστικό μήνυμα του Ομήρου.Η πραγματική δύναμη δεν βρίσκεται σε αυτόν που κάνει τους άλλους να γονατίζουν.Βρίσκεται σε αυτόν που έχει το θάρρος να γονατίσει μπροστά στην αγάπη.

Δεν βρίσκεται στο χέρι που κρατά το όπλο.

Βρίσκεται στο χέρι που απλώνεται για συμφιλίωση.Δεν βρίσκεται στην κραυγή της νίκης.Βρίσκεται στη σιωπή δύο ανθρώπων που κλαίνε μαζί.Κάθε φορά που επιστρέφω σε αυτή τη σκηνή, νιώθω πως ο Όμηρος δεν μιλά μόνο για τους ανθρώπους ενός μακρινού, μυθικού παρελθόντος.Μιλά για εμάς.

Για κάθε εποχή που ξεχνά πως πίσω από τις σημαίες υπάρχουν πρόσωπα.

Πίσω από τις μάχες υπάρχουν οικογένειες.

Πίσω από κάθε «εχθρό» υπάρχει κάποιος που αγαπά, φοβάται και πονά.

Γι’ αυτό η Ιλιάδα παραμένει ζωντανή.

Όχι επειδή μας μιλά για πολέμους.

Αλλά επειδή μας θυμίζει πώς να παραμένουμε άνθρωποι μέσα στον πόλεμο. Ο Πρίαμος γονάτισε. Ο Αχιλλέας έκλαψε και για μια στιγμή, μέσα σε έναν κόσμο φτιαγμένο από σίδερο, αίμα και εκδίκηση, η ανθρωπιά νίκησε.

Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη νίκη που μπορεί να πετύχει ποτέ ένας άνθρωπος. Στυλιανός Καβάζης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους