Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πιστοί στο ραντεβού μας και φέτος. Ένα ραντεβού με την ιστορία, την μνήμη, την αλήθεια.

Ραντεβού με τους νεκρούς μας που παραμένουν ζωντανοί και άφθαρτοι στο χρόνο.

Ραντεβού με τους επιζώντες της χουντικής και εοκαβήτικης θηριωδίας.

Αυτούς που όσα χρόνια κι αν περάσουν θα κουβαλούν μνήμες και θα θεραπεύουν πληγές που ο χρόνος ούτε σβήνει μα ούτε και επουλώνει.

Εμείς, μιλάμε για τους ήρωες μας πάντα σε χρόνο ενεστώτα.

Και για μας το κρίσιμο και το σημαντικό, το ουσιώδες και το αδιαπραγμάτευτο είναι να αντέχουμε το βάρος τούτης της τραγικής επετείου.

Και να κρατάμε ζωντανή την αλήθεια.

Την αλήθεια των ηρωικών παλικαριών που δεν δείλιασαν αν και βάδιζαν στο σκοτάδι που έριξε τη Δημοκρατία μας η προδοσία.

Πολλοί μιλούν τούτες τις μέρες.

Πόσοι όμως από όσους μιλούν αντέχουν το βάρος των λόγων που εκφωνούν; Αντέχουν το βάρος της επετείου την οποία τιμούν ή τάχα τιμούν; Με αφορμή τις φωτογραφίες των 200 κομμουνιστών της Καισαριανής, που έφερε πρόσφατα στο φως η προσπάθεια ιδιωτικής πώλησης τους, διαβάσαμε πολλά για τον θάνατο τους την Πρωτομαγιά του ‘44 από τους Γερμανούς φασίστες.

Να θυμίσουμε πως δεν ήταν αγωνιστές τους οποίους είχαν συλλάβει οι κατακτητές αλλά πολιτικοί κρατούμενοι που παρέδωσε σε αυτούς η δικτατορία Μεταξά μετά την ελληνική συνθηκολόγηση.

Στα πολλά που γράφτηκαν, λοιπόν, μου έκανε εντύπωση η απλοϊκή αλλά τόσο ουσιαστική επισήμανση ενός Έλληνα ιστορικού (Πολυμέρης Βόγλης): «Ο ηρωισμός των 200 δεν ήταν κάποιο “κλισέ” αλλά ωμή πραγματικότητα!». Και η θυσία των δικών μας αντιστασιακών, τι άλλο από μια ωμή πραγματικότητα είναι; Ήξεραν που βάδιζαν οι ήρωες μας.

Ήξεραν πως βάδιζαν ξυπόλυτοι σε ένα αγώνα προδομένο και ευθύς εξαρχής καταδικασμένο.

Μα δεν δείλιασαν.

Αγωνίστηκαν και έδωσαν την τελευταία ικμάδα του αίματος τους, για να ξεπλύνουν την ντροπή της προδοσίας και να διασώσουν την αξιοπρέπεια του λαού μας.

Ο αποκρουστικός ήχος της σειρήνας, αν και όποτε κτυπά, ξυπνά από τον ύπνο αυτούς που δεν έχουν μνήμη, αυτούς που εξισώνουν θύματα και θύτες, διαστρεβλώνουν και παραχαράζουν την ιστορία.

Αυτούς που έζησαν, έπαθαν και οι πληγές τους ακόμα αιμορραγούν, καμιά σειρήνα δεν είναι αναγκαία.

Και δεν πάψαμε ποτέ να ζητούμε δικαίωση για όλους εκείνους που μαρτύρησαν αντιστεκόμενοι στο φασισμό της Χούντας των Αθηνών και της ΕΟΚΑ Β’. Ο ήχος της σειρήνας είναι ξυπνητήρι που δεν πρέπει να αφήνει τον Εφιάλτη να κοιμηθεί και τις Ερινύες να ησυχάσουν, ωσότου ο τόπος δικαιωθεί και η θυσία των υπερασπιστών της Δημοκρατίας βρει τη θέση που της αξίζει στα κατάστιχα της Ιστορίας.

Όσο περνούν τα χρόνια νιώθουμε περισσότερο θυμό και περισσότερη οργή.

Και η πληγή μας δεν κλείνει.

Ίσως γιατί λιγοστεύουν αυτοί που έζησαν τα γεγονότα, οι ζωντανοί μάρτυρες της προδοσίας.

Και νιώθουμε το χρέος της θύμησης και της απόδοσης της οφειλόμενης τιμής να πέφτει βαρύ στους ώμους μας.

Το χρωστάμε και σε εκείνους τους συγγενείς που έφυγαν με το βάρος της αδικαίωτης θυσίας των δικών τους.

Ποιος θα διαφυλάξει τη μνήμη της Αντίστασης και των ηρωικών νεκρών της, αν όχι εμείς; Η πολιτεία; Που ενώ μνημονεύσει την αντίσταση την ίδια ώρα αφήνει δάφνινο στεφάνι σε αυτούς που έστρεψαν τα όπλα κατά της Δημοκρατίας; Και τιμά τον Εφιάλτη όπως τιμά και τον Λεωνίδα… Πώς να μην πληθαίνουν και οι ξεπλυματίες της ΕΟΚΑ β’, που κάθε χρόνο τέτοιες μέρες μας κουνούν το δάκτυλο κι αντί να σιωπούν μας προκαλούν και βάζουν το μαχαίρι βαθιά στις πληγές μας; Οι όρκοι που δίνονται, η πίστη που εκφράζεται αυτές τις μέρες ότι η θυσία αυτών των παλικαριών για τη Δημοκρατία και την Ελευθερία της πατρίδας μας δεν θα πάει χαμένη, είναι ό,τι πιο ψευδές και υποκριτικό ακούγεται ποτέ στη διάρκεια κάθε χρονιάς.

Ποια θυσία δεν θα πάει χαμένη όταν η Δημοκρατία διαβρώνεται καθημερινά από τη διαφθορά, τη διαπλοκή και τη σήψη; Ποια θυσία δεν θα πάει χαμένη όταν η κατοχή και η διχοτόμηση εδραιώνονται και για την αποτροπή των οποίων κάνουμε τα ελάχιστα; Αυτοί που έχουν την ευθύνη, αρκούνται σε μεγάλα λόγια και διακηρύξεις που χαϊδεύουν αυτιά, σε μεγαλοστομίες που το τόσο μοιάζει άλλο τόσο για να μας αποκοιμίζουν και μόνη έγνοια έχουν την απόδοση ευθυνών στην άλλη πλευρά ως και η δική μας να είναι ειλικρινής στις διακηρυγμένες θέσεις και στα κατά καιρούς συμφωνηθέντα.

Ερμηνεύουν τα λόγια του ΓΓ του ΟΗΕ όπως θέλουν, αποκρύβουν την ουσία και πιάνονται από μια γραμμή που ευνοεί την πολιτική τους για να μας πουν πως είναι και δικαιωμένοι. «Βρείτε λύση, ή είστε τελειωμένοι! Προκλήσεις στη νεκρή ζώνη κάνει και η μία κάνει και η άλλη πλευρά…», μας είπε ο γγ του ΟΗΕ.

Αυτά δεν τα άκουσαν ούτε ακούσαμε όμως από τα επίσημα χείλη.

Κι όσοι είναι ταγμένοι στην υπόθεση της λύσης ας διαφυλάξουν την προοπτική της και ας την διασώσουν από την όποια πρόωρη υπόσκαψή της.

Τον τροχό της Ιστορίας τον γυρίζει η θυσία των ηρώων μας.

Και καμία παραχάραξη της δεν την αλλοιώνει.

Σε αυτούς τους ανθρώπους, τους ήρωες που τιμούμε σήμερα, ζώντες και τεθνεώτες, οφείλει η πατρίδα.

Σε αυτά τα παιδιά που έδωσαν τα καλύτερα χρόνια της ζωής τους, οφείλει η πατρίδα. Και δεν θα ξεχρεώσει ποτέ. Αιώνια ας είναι η μνήμη τους Μαρία Παπαλαζάρου Φράγκου

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους