Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αποστάτης ή ιδρυτής νέας παράταξης; Τα ερωτήματα που συνοδεύουν τον Αλέξη Τσίπρα Newpost.gr Η εκλογή της Ρένας Δούρου στην προεδρία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ σηματοδοτεί ότι το κόμμα επιχειρεί να γυρίσει σελίδα.

Με νέα ηγεσία, χωρίς τον Αλέξη Τσίπρα, αλλά και χωρίς τις ιστορικές ισορροπίες που χαρακτήρισαν την προηγούμενη δεκαετία, ο ΣΥΡΙΖΑ καλείται να αποδείξει αν μπορεί να σταθεί αυτόνομα.

Μέσα σε αυτό το νέο σκηνικό, όμως, γεννιούνται εύλογα πολιτικά ερωτήματα.

Αν ο Αλέξης Τσίπρας εξακολουθούσε να πιστεύει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί το πολιτικό του σπίτι, γιατί δεν επέλεξε να επιστρέψει και να διεκδικήσει εκ νέου την ηγεσία του; Ποιος θα μπορούσε πραγματικά να του αρνηθεί τον δρόμο; Υπάρχει έστω ένας στον χώρο που θα αμφισβητούσε σοβαρά την επιστροφή του; Ακόμη περισσότερο: αν θεωρούσε ότι το κόμμα χρειαζόταν μια νέα αρχή, γιατί δεν την έκανε μέσα από τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ; Με το πολιτικό του βάρος θα μπορούσε να αλλάξει όνομα, σύμβολα, οργανωτική δομή, ακόμη και ιδεολογικό στίγμα.

Θα είχε, πιθανότατα, μια σχεδόν λευκή επιταγή από τα στελέχη και τη βάση.

Επομένως, γιατί η επιλογή ήταν η έξοδος και όχι η ανασυγκρότηση; Μήπως το πραγματικό πρόβλημα δεν ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά το πολιτικό φορτίο που κουβαλούσε ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβερνητική περίοδος; Μήπως ένα νέο κόμμα λειτουργεί ως προσπάθεια πολιτικής επανεκκίνησης χωρίς το βάρος του ονόματος και της διαδρομής; Και εδώ προκύπτει το πιο δύσκολο ερώτημα: όταν εγκαταλείπεις το κόμμα που ίδρυσες ως κυβερνητική δύναμη, το οποίο σε ανέδειξε πρωθυπουργό και του οποίου τα στελέχη δηλώνουν ακόμη έτοιμα να σε ακολουθήσουν, πώς περιγράφεται αυτή η επιλογή; Είναι μια φυσιολογική πολιτική μετεξέλιξη ή συνιστά, κατά την κλασική πολιτική έννοια, μια μορφή αποχώρησης από την ίδια σου την παράταξη; Ο όρος «αποστασία» στην ελληνική πολιτική ιστορία είναι ιδιαίτερα βαρύς και παραπέμπει σε συγκεκριμένα ιστορικά γεγονότα.

Γι’ αυτό και η χρήση του δεν μπορεί να γίνεται ως διαπίστωση, αλλά μόνο ως αντικείμενο πολιτικού προβληματισμού.

Ωστόσο, το ερώτημα παραμένει: όταν ο ιδρυτής επιλέγει να φύγει και να δημιουργήσει νέο φορέα, ενώ θα μπορούσε να ηγηθεί του παλιού, ποιος εγκαταλείπει ποιον; Η απάντηση δεν θα δοθεί από τις δηλώσεις ούτε από τις κομματικές ανακοινώσεις.

Θα δοθεί όταν φανεί ποιοι θα ακολουθήσουν τον νέο δρόμο, ποιοι θα παραμείνουν στον ΣΥΡΙΖΑ και, κυρίως, ποια πολιτική πρόταση θα πείσει ότι δεν πρόκειται απλώς για αλλαγή πινακίδας.

Ίσως, τελικά, το μεγαλύτερο ερώτημα να είναι άλλο: αν το «παλιό» ήταν τόσο προβληματικό ώστε να μην επιδέχεται ούτε ανακαίνιση αλλά μόνο κατεδάφιση, τότε αυτό δεν αποτελεί ταυτόχρονα και τη σκληρότερη πολιτική αυτοκριτική για τον άνθρωπο που το έχτισε;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους