Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΜΑΣ ΚΙ ΕΜΕΙΣ... Κοιτάζω αυτές τις εικόνες και αναρωτιέμαι: τι μας έχει συμβεί τελικά? Δάση, ρεματιές, δρόμοι, γειτονιές, παραλίες, ακόμα και τα πιο κεντρικά σημεία των πόλεων πνίγονται στα σκουπίδια.

Και με θλίβει ακόμη περισσότερο γιατί αυτές οι εικόνες δεν ανήκουν σε έναν μόνο Δήμο.

Είναι εικόνες από την Αυλίδα, την Αθήνα, την Κοζάνη, τη Σαλαμίνα, από δεκάδες πόλεις της Ελλάδας.

Σαν να έχουμε αποδεχτεί ότι αυτή είναι η καθημερινότητά μας.

Κάθε φορά που βλέπω τέτοιες εικόνες αναρωτιέμαι: τι μας συνέβη; Πότε έγινε φυσιολογικό να πετάμε τη σακούλα με τα σκουπίδια από το παράθυρο του αυτοκινήτου; Να αφήνουμε τα σκουπίδια μας δίπλα στο κύμα; Πότε έγινε αποδεκτό να πετάμε χαρτόκουτα, στρώματα, έπιπλα και κάθε λογής αντικείμενα στο πεζοδρόμιο, επειδή «κάποιος θα περάσει να τα μαζέψει»; Και πόσο εύκολο είναι να απαιτούμε καθαρές πόλεις, όταν εμείς οι ίδιοι δεν σεβόμαστε τον δημόσιο χώρο; Δεν θέλω να μηδενίσω την ευθύνη κανενός.

Υπάρχουν φορές που οι υπηρεσίες καθαριότητας δεν επαρκούν.

Υπάρχουν ελλείψεις σε προσωπικό, σε εξοπλισμό, σε πόρους.

Όμως υπάρχει και μια αλήθεια που δεν μπορούμε άλλο να αγνοούμε: καμία υπηρεσία καθαριότητας δεν μπορεί να νικήσει την ασυνειδησία.

Η ευθύνη, όμως, δεν είναι μόνο δική μας.

Το κεντρικό κράτος οφείλει επιτέλους να αντιμετωπίσει τη διαχείριση των απορριμμάτων ως ζήτημα εθνικής σημασίας.

Δεν αρκεί να μεταφέρει αρμοδιότητες στους Δήμους.

Χρειάζεται ένα ολοκληρωμένο σχέδιο: περισσότερη χρηματοδότηση, σύγχρονες υποδομές, πραγματική ανακύκλωση, περιβαλλοντική εκπαίδευση από το σχολείο, συνεχείς καμπάνιες ενημέρωσης και αυστηρή εφαρμογή των κανόνων απέναντι σε όσους επιμένουν να ρυπαίνουν.

Γιατί το πρόβλημα δεν είναι μόνο τα σκουπίδια.

Το πρόβλημα είναι ότι χάνεται ο σεβασμός.

Σεβασμός στον άνθρωπο που περνά από εκεί.

Στον εργαζόμενο της καθαριότητας που θα σκύψει να μαζέψει ό,τι εμείς πετάξαμε αδιάφορα.

Στα παιδιά μας, που μεγαλώνουν πιστεύοντας ότι αυτή είναι η εικόνα μιας φυσιολογικής κοινωνίας.

Είμαστε τελικά αναίσθητοι; Θέλω να πιστεύω πως όχι.

Θέλω να πιστεύω ότι μπορούμε ακόμη να αλλάξουμε.

Ότι μπορούμε να ξαναθυμηθούμε πως ο δημόσιος χώρος είναι το κοινό μας σπίτι.

Γιατί ο πολιτισμός δεν φαίνεται μόνο από τα έργα που κατασκευάζουμε.

Φαίνεται από τις καθημερινές μας πράξεις.

Από το αν θα κρατήσουμε το σκουπίδι μας μέχρι να βρούμε κάδο.

Από το αν θα αφήσουμε τον χώρο που χρησιμοποιήσαμε καθαρό.

Από το αν θα επιλέξουμε να γίνουμε μέρος της λύσης και όχι του προβλήματος.

Η μάχη για τα σκουπίδια δεν είναι μάχη καθαριότητας.

Είναι μάχη παιδείας, σεβασμού και πολιτισμού.

Και αυτή τη μάχη δεν μπορεί να τη δώσει μόνο το κράτος, ούτε μόνο οι Δήμοι. Οφείλουμε να τη δώσουμε όλοι μαζί.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους