Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν βλέπεις ταινία του Nolan δεν πας να δεις το source material, εν προκειμένω τον Όμηρο, πας να δεις Nolan.

Κι από αυτή την άποψη η Οδύσσεια είναι μια σημαντική ταινία.

Όλα τα μοτίβα της φιλμογραφίας του στιβαρά κι ακμαία: η μεταφυσική του χρόνου και της μνήμης, το τέλος του παλιού κόσμου και των θεών κι η ανάδυση του νέου ανθρώπου.

Μιλάμε για μια ταινία, τόσο φιλοσοφική όσο και ψυχαγωγική (σπάνιος συνδυασμός) απόλυτα συντονισμένη με την εποχή μας, αντλώντας από (κι όχι αναπαριστώντας) τον σπουδαίο μύθο.

Αν χαίρομαι πάντως για κάτι είναι που ανακαλύπτω πόσο σκληροπυρηνικό και παθιασμένο fan base έχει στις μέρες μας η Επική Ποίηση.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους