Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ένα βιβλίο που αρχίζεις να το διαβάζεις και καταλήγεις να το ονειρεύεσαι.

Τη λένε Σμαρὼ καὶ εἶναι μάντισσα.

Αὐτὴ δὲν πίνει καφέ, εἶναι μικρή, πίνει τὰ δάκρυα ποὺ ἀργοκυλᾶνε στὰ μάγουλά της.

Τὰ χέρια της εἶναι γκρεμισμένα μπρούμυτα πάνω στὴν ποδιά της, τὰ βρόμικα νύχια της πίσσα μαῦρα σὰν τοῦ διαβόλου, τὰ γυρίζει ἀνάσκελα νὰ μὴν τὰ βλέπει.

Οἱ παλάμες της εἶναι ἄγραφες, δίχως δρόμους καὶ σημάδια, δίχως φῶτα καὶ σκοτάδια, ἐξωανθρώπινες.

Τὶς κολλάει ἀνά-μεσα στοὺς μηρούς της, σὰν νὰ προσεύχεται στὰ γυμνά της πόδια ἢ στὸ ἀμύριστο λουλούδι της.

Οἱ λέξεις ἕλκουν ἡ μία τὴν ἄλλη, τὸ λουλούδι καλεῖ τὴ γαλάζια πεταλούδα, ἐκείνη μπαίνει ἀπ᾿ τ᾿ ἀνοιχτὸ παράθυρο στὸν καφενὲ καὶ φτερουγίζει πάνω ἀπ᾿ τὰ κεφάλια τους.

Πρῶτος τὴ βλέπει ὁ Δονάτος, ἁγνὴ ψυχή, τὸ ἀντίδωρο τρέχει χυλὸς ἀπὸ τὸ στόμα του ἔτσι ὅπως βροντογελάει.

Σειρὰ παίρνει ἡ Μανταλένα, τί ὡραία πεταλούδα! Ὁ Χριστόφορος σηκώνει ἄκεφα τὸ κεφάλι καὶ σημαδεύει τὴν πεταλούδα μὲ τὸν καπνό του, τὰ φίνα φτερά της κλυδωνίζονται ἀπ᾿ αὐτὸ τὸ βίαιο ρεῦμα ἀέρα, λοξοδρομεῖ, κατευθύνεται καρφὶ πρὸς τὸν χάρτη τῆς Νέας Μεγάλης Ἑλλάδος ποὺ εἶναι κρεμασμένος στὸ ἀπέναντι ντουβάρι. Ὁ Δῆμος τὴ βλέπει τώρα νὰ ἰσορροπεῖ πάνω στὸ ξύλινο πηχάκι τοῦ χάρτη, ὁ Σίμος κοιτάζει ἀντίθετα, δὲν μπορεῖ νὰ τὴ δεῖ.

Σ᾽ ἔπιασε τὸ Algon, μικρή; Ἡ Σμαρὼ σηκώνει τὰ μάτια, μ' ἔπιασε, Χριστόφορε, ρουφάει τὴ μύτη της καὶ τὰ χαμηλώνει πάλι.

Ἡ πεταλούδα δίνει μιὰ καὶ πετάει πάνω ἀπὸ τὴν Πέργαμο καὶ τὸ Ἀιβαλί, τὴ Χίο καὶ τὴ Σμύρνη, φτάνει ψηλὰ μέχρι τὸν Σαγγάριο κι ἔπειτα βουτάει στὸ Ἀφιὸν Καραχισάρ: ὅλα ὡραῖα καὶ εἰρηνικά, ὑπὸ κλίμακα ἕνα πρὸς τρία ἑκατομμύρια, δὲν σὲ πνίγουν τὰ καμένα, δὲν βρομοκοπᾶνε τὸ κάτουρο καὶ τὸ αἷμα, δὲν πετσοκόβουν οἱ ξερολιθιές Γιώργος Χωματηνός, Βρίκελοι - Κίχλη 2026

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους