O Άργος και ο Οδυσσέας... Η απόλυτη αφοσίωση του σκύλου, ο ωφελιμισμός του ανθρώπου... μια πάντα επίκαιρη και, θέλω να ελπίζω, διδακτική ιστορία... * "Δέκα χρόνια πόλεμος και άλλα δέκα χρόνια...

Πλήρες Κείμενο:

O Άργος και ο Οδυσσέας... Η απόλυτη αφοσίωση του σκύλου, ο ωφελιμισμός του ανθρώπου... μια πάντα επίκαιρη και, θέλω να ελπίζω, διδακτική ιστορία... * "Δέκα χρόνια πόλεμος και άλλα δέκα χρόνια περιπλανήσεις, γερασμένος, βασανισμένος, αγνώριστος ο Οδυσσέας επιστρέφει στην Ιθάκη … Μαζί με τον Εύμαιο, τον χοιροβοσκό, πλησιάζει στο παλάτι.

Εκεί, επάνω σε έναν σωρό κοπριές, ζαρώνει ένα γέρικο σκυλί γεμάτο τσιμπούρια.

Είναι ο Άργος.

Τον μεγάλωσε ο Οδυσσέας αλλά δεν πρόλαβε να τον χαρεί, έφυγε για τον πόλεμο.

Το σκυλί το έπαιρναν οι νέοι στο κυνήγι όμως, καθώς ο βασιλιάς αργούσε να γυρίσει και αυτό γερνούσε, το παράτησαν αφρόντιστο να φυτοζωεί. Ο Άργος αναγνωρίζει τον άνθρωπό του, σηκώνει το κεφάλι, κουνάει την ουρά του, κατεβάζει τα αυτιά του, αλλά δεν έχει την δύναμη να πάει κοντά του… Ο Οδυσσέας σκουπίζει κρυφά ένα δάκρυ, αλλά δεν πλησιάζει να αγγίξει τον σκύλο του… Κρύβεται.

Αποστρέφοντας το βλέμμα, ρωτάει τον Εύμαιο, αν αυτό το σκυλί που φαίνεται ράτσας ήταν καλό και χρήσιμο. Ο Εύμαιος αφηγείται την ιστορία του Άργου που ήταν πρώτος στο κυνήγι, αλλά πλήρωσε και αυτός με την κατάντια του την απουσία του βασιλιά και αφέντη… Οι άντρες απομακρύνονται.

Ο σκύλος που περίμενε είκοσι χρόνια και επί τέλους είδε τον άνθρωπό του ζωντανό μπορεί πια να φύγει… «και αυτοστιγμεί τον σκέπασε η μαύρη μοίρα του θανάτου»… Ο Άργος είναι το μόνο πλάσμα στην Ιθάκη που αναγνωρίζει τον Οδυσσέα χωρίς να χρειαστεί σημάδια, δοκιμασίες και αποδείξεις, όπως χρειάστηκαν ακόμη και η γριά παραμάνα του ακόμη και η ίδια η Πηνελόπη… Ο Άργος αντέχει βάσανα και κακουχίες, περιμένει με πίστη και αφοσίωση να γυρίσει ο φίλος του, να του δείξει την χαρά του και να πεθάνει… Ο σκύλος αριστεύει εκεί που οι άνθρωποι αποτυχαίνουν… Σε 37 στίχους, με απόλυτη ακρίβεια και ρεαλισμό, ο Όμηρος καταγράφει για μια ακόμη φορά την αλήθεια, παραδίνοντας στην μνήμη των αιώνων το αρχέτυπο της σχέσης ανθρώπου και σκύλου: ο Άργος γεμάτος αφοσίωση, πίστη και άδολη αγάπη που δεν γνωρίζει όρια, ο Οδυσσέας συγκινημένος, αλλά επικεντρωμένος στον δικό του σκοπό, στο δικό του όφελος…" Αυτή είναι η δική μου ανάγνωση του ομηρικού κειμένου... και μια εξομολόγηση: Η Ιλιάδα και η Οδύσσεια είναι όχι μόνον ανάμεσα στα πιο συναρπαστικά, αν όχι τα πιο συναρπαστικά, έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, αλλά και οι πιο ακριβείς και τίμιες καταγραφές της α-λήθειας των πραγμάτων... και δυστυχώς καμιά μετάφραση δεν φτάνει την απαράμιλλη γοητεία του κειμένου *Καταπιάστηκα πάλι με τον Άργο με αφορμή μια ερώτηση της Τασούλας Επτακοίλη, Tassoula Eptakili στο πρώτο σχόλιο η δημοσίευσή της Στην εικόνα "Ο Οδυσσέας και ο Άργος" του Briton Rivière (1840-1920)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους