Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάποτε η κοινωνία μας τους αυτιστικούς τούς κορόιδευε, έσπαγε πλάκα μαζί τους, τους σατίριζε, τους χωρούσε σε ανέκδοτα και σκετσάκια.

Δεν τους σκότωνε πάντως.

Αργότερα η κοινωνία μας τους παρατηρούσε αμέτοχη να πνίγονται πλάι σε αποβάθρες, δίχως να αισθάνεται πως πρέπει να επέμβει.

Και πάλι, δεν τους σκότωνε, απλώς δεν της καιγόταν καρφί για το αν θα ζήσουν ή θα πεθάνουν.

Σήμερα πια η κοινωνία μας παίρνει ένα όπλο και τους γαζώνει κιόλας.

Πισώπλατα, με μανία, με μίσος, με οργή.

Δεν της φτάνει μια προειδοποιητική βολή ή έστω μια σφαίρα στα πόδια.

Θέλει να τους αποτελειώσει υποτιμητικά, να τους εκδικηθεί, να τους εξαφανίσει από προσώπου γης.

Ο δυνατός –πρέπει να– επιβάλλεται.

Νόμος της φύσης... Αν αυτά είναι τα πρώτα τρία βήματα της ανθρώπινης βιαιότητας απέναντι στις μειονότητες και τις ειδικές κατηγορίες ανθρώπων, αναρωτιέμαι ποιο θα είναι το τέταρτο.

Λογικά, να τους βασανίζει μέχρι θανάτου, εννοείται σε κοινή θέα, ώστε το αποτρόπαιο θέαμα να αναπαράγεται και να ανάγεται σε show, προς τέρψη των παρευρισκομένων και των απανταχού ηδονοβλεψιών, οι οποίοι επικροτούν και επιδοκιμάζουν την πράξη.

Η αρχή έχει γίνει ήδη με τα ζώα.

Σειρά έχουν οι άνθρωποι.

Όπως τότε, τα παλιά καλά χρόνια, στον Μεσαίωνα... Γιατί ξέρετε... Το πρόβλημά μας δεν είναι οι διαπλεκόμενοι πολιτικοί, οι ντίλερ, οι συνεργάτες της μαφίας, οι δωσίλογοι, οι ζάπλουτοι μεγαλοεπιχειρηματίες ή όλοι εκείνοι που ώθησαν κόσμο και κοσμάκη στην αυτοκτονία ή στην αναζήτηση τροφής σε κάδους σκουπιδιών.

Το πρόβλημά μας είναι οι αυτιστικοί.

Αυτοί χαλούν την πιάτσα, αυτοί ντροπιάζουν την ανθρώπινη φυλή, αυτοί αξίζουν το μένος μας και τις σφαίρες από το αυτόματο που μας παραδόθηκε γεμάτο μπαρούτι, έπειτα από ανεπαρκείς ή ανύπαρκτες εξετάσεις καταλληλότητας για οπλοχρησία.

Παρατηρήστε πόση συστολή περιείχε το χαμόγελο του Θοδωρή.

Μαγκωμένο, φοβισμένο, καταπιεσμένο χαμόγελο.

Το χαμόγελο του περιθωριοποιημένου.

Παραθέτω και εγώ τη φωτογραφία του, ως ελάχιστο χρέος στη διατήρηση της μνήμης του.

Για να δουν όλοι πώς ακριβώς ΔΕΝ είναι η φυσιογνωμία ενός ενόχου, ενός θύτη, ενός επικίνδυνου, κακοποιού στοιχείου.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα της κοινωνίας μας δεν είναι οι ενοχές που εν προκειμένω δεν νιώθει.

Είναι οι ευθύνες που όχι απλώς δεν παραδέχεται, αλλά αποποιείται, φορτώνοντάς τις στην καμπούρα του θύματος, χωρίς καμία δική της συστολή, δίχως δισταγμό.

Και το ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα είναι πως για κάθε έναν άνθρωπο που γεννιέται ή που ξεπροβάλλει εκεί έξω, ταυτόχρονα εμφανίζονται δύο υπάνθρωποι, δύο ρατσιστές, δύο φασίστες.

Αναλογία ένας προς δύο, ικανή να αποτελέσει το τέλος της κοινωνίας που κάποιοι χαζορομαντικοί επιμένουν να ονειρεύονται. Γιατί, όπως είπε κάποτε και ο Μάνος... αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ. Καληνύχτα...»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους