97 ετών θα γινόταν σήμερα η γυναίκα με τα ξανθά μαλλιά και το έντονο eyeliner -το οποίο αποτελεί σύμβολο πολιτικής αντίστασης, από το Ιράν μέχρι την Μεξικανο-αμερικανική κοινότητα Chola- και τα...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ήταν διάσημη ηθοποιός αλλά ισχυριζόταν ότι δεν της άρεσε να είναι ηθοποιός, διέπρεψε στην γκροτέσκα κωμωδία γράφοντας για τραγικές καταστάσεις, υποστήριζε σθεναρά τα δικαιώματα των γυναικών και απέρριπτε τις κοινωνικές νόρμες που συνθλίβουν τις θηλυκότητες ενώ παράλληλα απέκλειε από το οπτικό της πεδίο τον όρο «φεμινίστρια». Για την Ιταλίδα ηθοποιό του θεάτρου, Franca Rame λεω,συγγραφέα και πολιτική ακτιβίστρια στον χώρο της ριζοσπαστικής αριστεράς.

Σύζυγος του νομπελίστα συγγραφέα Ντάριο Φο, με τον οποίο μοιράστηκε τα θεατρικά του οράματα.

Σε ηλικία 23 ετών έκανε το επίσημο θεατρικό ντεμπούτο της και λίγο αργότερα γνώρισε τον Ντάριο Φο, τον οποίον παντρεύτηκε το 1954 στο Μιλάνο.

Το 1958 το ζεύγος Φο-Ράμε σχημάτισε θεατρικό θίασο, με τον Φο να κρατά τον ρόλο του σκηνοθέτη και συγγραφέα και τη Ράμε να είναι η πρωταγωνίστρια και το επιχειρηματικό μυαλό του θιάσου. Η Ράμε γνώρισε μεγάλη λαϊκή αποδοχή και πολλές φορές ήρθε αντιμέτωπη με τη λογοκρισία, εξαιτίας της ανατρεπτικής σάτιρας των έργων του Φο. Ήταν ενεργό μέλος της Soccorso Rosso (Κόκκινη Ανακούφιση), μιας οργάνωσης που παρείχε παντός είδους υποστήριξη στα φυλακισμένα μέλη της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και τις οικογένειές τους.

Στη δεκαετία του '70 άρχισε να γράφει τα δικά της έργα, κυρίως μονολόγους με φεμινιστικό περιεχόμενο Στις 9 Μαρτίου του 1973, νεοφασίστες που φέρονται να είχαν λάβει εντολή από υψηλόβαθμους αξιωματούχους των καραμπινιέρων (ιταλική χωροφυλακή) του Μιλάνου απήγαγαν τη Φράνκα Ράμε, την απείλησαν με όπλο και την πέταξαν σε ένα φορτηγάκι.

Τη βίασαν επανειλημμένα, τη χτύπησαν, την έκαψαν με τσιγάρα, την έκοψαν με ξυραφάκια και την εγκατέλειψαν σε ένα πάρκο.

Μήνες αργότερα, η αγωνίστρια Ράμε, επέστρεψε με το θεατρικό έργο «Lo Strupo» (Βιασμός) και πλήθος αντιφασιστικών έργων. «Η πιο αισχρή πτυχή είναι το το τελετουργικό τρομοκρατίας στο οποίο υποβάλλεται μια γυναίκα από αστυνομικούς, γιατρούς, δικαστές και εισαγγελείς, όταν έχει υποστεί βιασμό και όταν παρουσιάζεται στις αρχές με την ψευδαίσθηση ότι απαιτεί δικαιοσύνη και με την ψευδαίσθηση ότι περιμένει να την λάβει.

Πρόκειται για ένα ολόκληρο βρώμικο, χλευαστικό τελετουργικό εμπαιγμού», έγραψε στην εισαγωγή του «Lo Strupo». Η υπόθεση της απαγωγής της έκλεισε 25 χρόνια αργότερα, το 1998.

Οι δράστες αναγνωρίστηκαν μετά την κατάθεση ενός μεταμεληθέντα νεοφασίστα, αλλά τα εγκλήματά τους είχαν παραγραφεί.

Η δικαστική έρευνα έδειξε τη σχέση των απαγωγέων της με υψηλόβαθμα στελέχη των Καραμπινιέρων στο Μιλάνο.

Τόσο η Ράμε, όσο και ο Φο, στήριξαν με πάθος τον αγώνα των Ελλήνων αντιστασιακών κατά της χούντας των συνταγματαρχών.

Μετά την πτώση της δικτατορίας, επισκέφθηκαν την Αθήνα, επ’ ευκαιρία της παρουσίασης, από το θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν, του έργου του Ντάριο Φο "Η Ισαβέλλα, τρεις Καραβέλλες και ένας παραμυθάς." Πολιτικά, η Ράμε ήταν ενεργό μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας (PCI) από το 1967.

To 2006 εξελέγη γερουσιαστής Πεδεμοντίου με το κεντροαριστερό κόμμα του δικαστή Ντι Πιέτρο Ιταλία των Αξιών (IDV) και τον ίδιο χρόνο προτάθηκε για Πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας, λαμβάνοντας 24 ψήφους.

Αποχώρησε από το κόμμα του Ντι Πιέτρο το 2008 για πολιτικούς λόγους και το 2010, μαζί με τον σύζυγό της εντάχθηκε στο Κόμμα της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης (PRC). Ο Ντάριο Φο έλαβε στις 9 Οκτωβρίου 1997 το βραβείο Νόμπελ στη λογοτεχνία: στη συνάντηση με τους δημοσιογράφους, είπε με συγκίνηση ότι η Franca Rame ήταν νικήτρια μαζί του "Για να τελειώνουμε, επιτρέψτε μου να μοιραστώ το βραβείο με τη Φράνκα. Η Φράνκα Ράμε, σύντροφός μου στη ζωή και στην τέχνη, που την αναγνωρίσατε ως ηθοποιό και συγγραφέα, έβαλε το χεράκι της στη συγγραφή πολλών έργων του θεάτρου μας. Η Φράνκα είναι πολύ κοφτερό μυαλό, πιστέψτε με. Ένας δημοσιογράφος την ρώτησε: «Πώς αισθάνεστε ως σύζυγος ενός κατόχου του βραβείου Νόμπελ! Που έχετε στο σπίτι σας ένα μνημείο; Του απάντησε: “Δεν ανησυχώ” δεν το θεωρώ καθόλου μειονέκτημα” εκπαιδεύομαι πολύ καιρό” κάθε πρωί κάνω τις ασκήσεις μου” γονατίζω και ακουμπώ τις παλάμες στο πάτωμα, οπότε γυμνάζομαι για να γίνω το βάθρο του μνημείου.

Έχω γίνει καλή σε αυτό”. Όπως είπα, είναι έξυπνη.

Μερικές φορές μάλιστα, στρέφει την ειρωνεία της εναντίον του εαυτού της.

Χωρίς αυτή στο πλευρό μου, και την έχω μια ολόκληρη ζωή, ποτέ δεν θα είχα πραγματοποιήσει το έργο που κρίνατε άξιο να τιμήσετε.

Μαζί δώσαμε χιλιάδες παραστάσεις σε θέατρα, κατειλημμένα εργοστάσια, σε πανεπιστημιακές καταλήψεις, ακόμη και σε εκκλησίες που δεν λειτουργούν, σε φυλακές και σε πάρκα, με λιακάδα και με καταρρακτώδη βροχή, μαζί όλα.

Μας έβρισαν, δεχτήκαμε επιθέσεις από την αστυνομία, προσβολές από τους δεξιούς και βία.

Και ίσα-ίσα η Φράνκα υπέστη την πιο φρικτή επίθεση.

Αναγκάστηκε να πληρώσει πολύ πιο ακριβά από όλους μας, με σπασμένο λαιμό και πόδι, την αλληλεγγύη της προς τους ταπεινούς και τους τσακισμένους που ήταν ανέκαθεν η βασική αρχή μας.

Τη μέρα που αναγγέλθηκε ότι θα έπαιρνα το βραβείο Νόμπελ, βρέθηκα μπροστά στο θέατρο στη Βία ντι Πόρτα Ρομάνα στο Μιλάνο όπου η Φράνκα, μαζί με τον Τζιόρτζιο Αλμπεράτσι.

Ξαφνικά, με περικύκλωσαν δημοσιογράφοι, φωτογράφοι και τηλεοπτικά συνεργεία.

Ένα διερχόμενο τραμ σταμάτησε, απροσδόκητα, ο οδηγός σταμάτησε για να με χαιρετήσει, μετά κατέβηκαν όλοι οι επιβάτες, με χειροκρότησαν και όλοι ήθελαν να μου πιάσουν το χέρι και να με συγχαρούν… και σε μια στιγμή όλοι σταμάτησαν και, με μια φωνή, φώναξαν: «Πού είναι η Φράνκα;». Άρχισαν να φωνάζουν «Φράνκααα!» ώσπου, σε λίγο, εμφανίστηκε.

Ανάστατη και έτοιμη να βάλει τα κλάματα από τη συγκίνηση, με πλησίασε, με αγκάλιασε και με φίλησε.

Την ίδια στιγμή, εμφανίστηκε μια ορχήστρα, ένας Θεός ξέρει από πού, μόνο με πνευστά και τύμπανα.

Ήταν παιδιά από όλα τα μέρη της πόλης και έτυχε να παίζουν μαζί για πρώτη φορά.

Έπαιξαν το τραγούδι “Porta Romana bella, Porta Romana” σε ρυθμό σάμπα.

Ποτέ δεν έχω ακούσει τραγούδι να παίζεται τόσο παράφωνα, αλλά ήταν η ωραιότερη μουσική που έχουμε ακούσει ποτέ η Φράνκα κι εγώ.

Πιστέψτε με, το βραβείο ανήκει και στους δυο μας» H Φράνκα Ράμε πέθανε στις 29 Μαΐου 2013 στο Μιλάνο, σε ηλικία 84 ετών ταλαιπωρημένη από εγκεφαλικό ,ένα χρόνο πριν. -Αφού ο Ντάριο Φο πήρε το Νόμπελ λογοτεχνίας, επέστρεφε με την γυναίκα του, την Φράνκα Ράμε, με τ' αυτοκίνητο για Ιταλία.

Κάπου στην Γερμανία σταμάτησαν να βάλουν βενζίνη και η γυναίκα του αναγνώρισε στο πρόσωπο του βενζινoπώλη μια παλιά της σχέση.

Μόλις έφυγαν της λέει ο Ντάριο Φο : 'Βλέπεις; τώρα θα μπορούσες να είσαι σύζυγος βενζινοπώλη κι όχι νομπελίστα' και του λέει η Φράνκα Ράμε 'Όχι αγάπη μου, εκείνος θα είχε πάρει το Νόμπελ'. Η Φράνκα...η πουτανα,η γυναικάρα,η αγωνίστρια ... ανάλογα με ποιον τα έβαζε...με την εκκλησία,τους φασίστες,τους βιομηχανους του βορρά ,το κράτος... Που την βίασαν και τη πέταξαν "ξυραφιασμενη" και αυτή σε 2 μήνες τον βιασμό της τον έκανε θεατρικό μονόλογο και συγκλόνισε την Ιταλία το 1975. Η Φράνκα που αφορίστηκε από το Βατικανό, της απαγόρεψαν την είσοδο στις ΗΠΑ το '84 ως “ανεπιθύμητη” και ζήτησε στο ταφικό της μνημείο να γραφτούν 2 μόνο λέξεις. Bella Ciao. Υπόκλιση βαθιά...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους