Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Γιάννης ο Γκούρας ήταν ένα φτωχό παιδί από τη Γκουρίτσα Παρνασσίδας.

Ανδρώθηκε λίγο πριν την Επανάσταση.

Εντάχθηκε στο αρματολίκι του Οδυσσέα Ανδρούτσου, πολέμησε στη Γραβιά, έδειξε θάρρος, αναδείχθηκε.

Έγινε φρούραρχος της Ακρόπολης και αργότερα αρχηγός των Στρατοπέδων της Ανατολικής Ελλάδας. Μεγαλεία! Εντάξει, ήταν λιγάκι αυταρχικός, λιγάκι τύραννος και οι άνδρες του λεηλατούσαν σπίτια στην Αττική και άρπαζαν περιουσίες, άλλα αυτός κρατούσε τον έλεγχο της φρουράς και καθάριζε.

Κάπου εκεί ενδιάμεσα, έβαλε και τους άντρες του να πετάξουν στο κενό από τον βράχο της Ακρόπολης τον Ανδρούτσο, αλλά ήταν Φρούραρχος ρε αδερφέ! Κράτος… Λίγο αργότερα, ή λίγο πριν, θα σας γελάσω, ήρθε και ο γάμος του με την κόρη ενός προκρίτου, την Ασήμω τη Λιδωρίκη και ανέβηκε κοινωνικά! Ολα σωστά τα έκανε το παλικάρι. Θεούλης! Ο Γιάννης ο Γκούρας, λοιπόν, ζούσε και βασίλευε στην επαναστατημένη Ελλάδα και είχε 12.000 στρατιώτες στις διαταγές του.

Δηλαδή, όχι ακριβώς… 3000 ήταν τα παλικάρια αλλά στα κιτάπια της πατρίδας ήταν γραμμένα λίγα παραπάνω! Εννιά χιλιάδες φαντάσματα έτρωγαν ψωμί, έπαιρναν μεροκάματο και εισέπρατταν λίρες από εκείνο το πρώτο δάνειο που είχαμε πάρει από τους Άγγλους.

Στο χαρτί υπήρχαν.

Στο βουνό, ποτέ.

Γραφειοκρατικές λεπτομέρειες! Ο Γιάννης ο Γκούρας, που λέτε, πέθανε από Οθωμανικό βόλι πολεμώντας πάνω στο βράχο της Ακρόπολης, το 1826. Ήρωας! Καμία έρευνα δεν πρόλαβε να τον ενοχλήσει.

Καμία παραγραφή δε χρειάστηκε! Και μπράβο του.

Μπράβο του, κυρίως, γιατί έφυγε και δε χρειάστηκε να μάθουμε ποτέ ποιος είναι πιο επικίνδυνος. Ο Γκούρας… ή οι χιλιάδες επίδοξοι Γκούρες που απλώς δε βρήκαν ποτέ το αξίωμα. Οποιαδήποτε ομοιότητα με σύγχρονες επιδοτήσεις, αόρατους δικαιούχους και συλλογική αμνησία είναι, φυσικά, εντελώς συμπτωματική.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους