Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η EBU ανακάλυψε επιτέλους τον μεγάλο ένοχο της σεξουαλικοποίησης των γυναικών.

Δεν είναι η βιομηχανία της διαφήμισης.

Δεν είναι τα μουσικά βίντεο.

Δεν είναι τα social media, όπου εκατομμύρια άνθρωποι εκθέτουν οι ίδιοι την εικόνα τους για προβολή και κέρδος.

Δεν είναι ούτε η Eurovision, που διοργανώνει η ίδια η EBU, όπου οι σκηνοθεσίες, οι χορογραφίες και οι ενδυματολογικές επιλογές έχουν συχνά βασιστεί στην έντονη αισθησιακή εικόνα. Όχι.

Ένοχος είναι... η κάμερα στον στίβο.

Απαγορεύονται συγκεκριμένες γωνίες λήψης, γιατί ίσως κάποιος δει μια αθλήτρια με τρόπο που δεν εγκρίνει μια επιτροπή.

Αντί να εκπαιδεύσουμε την κοινωνία να σέβεται τη γυναίκα, εκπαιδεύουμε τους οπερατέρ πού επιτρέπεται να στρέφουν τον φακό.

Η λογική είναι απλή.

Αν δεν βλέπεις κάτι, το πρόβλημα εξαφανίζεται.

Κάπως έτσι, αντί να αντιμετωπίζουμε τις αιτίες, αρχίζουμε να λογοκρίνουμε την εικόνα.

Και εδώ γεννιέται η υποκρισία. Στη Eurovision η πρόκληση είναι «καλλιτεχνική έκφραση». Στα μουσικά βίντεο είναι «δημιουργική ελευθερία». Στις διαφημίσεις είναι «μάρκετινγκ». Στα social media είναι «προσωπική επιλογή». Στον στίβο όμως, όπου μια γυναίκα παρουσιάζει το σώμα της ως εργαλείο δύναμης, ταχύτητας και αντοχής, ξαφνικά χρειάζονται οδηγίες... για να μη σοκαριστεί κανείς από μια γωνία λήψης.

Αυτό δεν λέγεται προστασία.

Λέγεται επιλεκτική ευαισθησία.

Και η επιλεκτική ευαισθησία είναι η αγαπημένη μορφή υποκρισίας της εποχής μας.

Αν πραγματικά πιστεύεις ότι μια εικόνα αντικειμενοποιεί τη γυναίκα, τότε υπερασπίζεσαι την ίδια αρχή παντού.

Αν τη θυμάσαι μόνο όταν σε βολεύει επικοινωνιακά, τότε δεν υπηρετείς αξίες.

Υπηρετείς δημόσιες σχέσεις.

Ο σεβασμός προς τις γυναίκες δεν μετριέται με τις μοίρες που θα γείρει μια κάμερα. Μετριέται με το αν αντιμετωπίζεις τις ίδιες αρχές με την ίδια συνέπεια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους