μια αλληγορική ιστορία που είχα γράψει το 16, πριν 10 χρόνια. για το Δωμάτιο που πλέον είναι σωροί από πέτρες και γρανάζια. Το Δωμάτιο. Το Δωμάτιο είναι μεγάλο, δεν έχει παράθυρα κι η πόρτα του είναι...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Έχει ιστορία αγώνων, τρύπες στους τοίχους, οι τοίχοι του ξεβαμμένοι.

Στο κέντρο του βιδωμένοι στο πάτωμα, δεσπόζουν στο χώρο, οι τρεις Μηχανισμοί με τα μαστόρια τους.

Μόνο αυτοί φωτίζονται.

Γύρω από αυτούς, οι σύντροφοι στο σκοτάδι.

Ο μεγαλύτερος Μηχανισμός στήθηκε πρόσφατα, τα γρανάζια του δεν κουμπώνουν, λείπουν βίδες, έχει σκουριές, έχει παλιά και καινούργια γρανάζια, δεν ταιριάζουν, κλωτσάνε.

Έχει κάτι καλούς μαστόρους που παλεύουν μα δεν τα βρίσκουν, παλιοί παραδοσιακοί με μοντέρνους, τεχνίτες με άτεχνους , δεν τα βρίσκουν, άλλος σφίγγει άλλος λασκάρει.

Ο μεσαίος Μηχανισμός έχει παλιά γρανάζια, δοκιμασμένα, καλολαδωμένα, συντηρημένος, δουλεύει ρολόι.

Τα μαστόρια του παιδιά της επανάστασης, των δικαιωμάτων και της απελευθέρωσης.

Έχει απ΄ όλα , καθηγητάδες, ροκάδες, έχει και λίγους λαϊκούς . Τα μαστόρια του περηφανεύονται γι αυτόν, τον έχουν πάνω απ΄όλα, θεωρούν τους εαυτούς τους καλύτερους και πρωτοπόρους στην πιάτσα.

Έχει περιτύλιγμα, κόκκινο κουτί βελούδινο.

Ο μικρότερος Μηχανισμός είναι σύγχρονος, ευρωπαϊκός, δουλεύουν όλα κι είναι στην τρίχα, τα μαστόρια του φοράνε πάντα αστραφτερό χαμόγελο, πάντα πρόθυμοι για συνεργασίες και ανταλλαγές, είναι σε συσκευασία δώρου ιλουστρασιόν, σχεδόν αθόρυβος.

Οι σύντροφοι γύρω στα σκοτάδια πάντα αναρωτιόνταν χαμηλόφωνα.

Τι χρειάζονται , τι κάνουν , τι τους θέλουμε τους Μηχανισμούς ; Κάποιοι παλιοί λένε πως πάντα έτσι ήταν , από τα χρόνια τα παλιά , χρειάζονταν τότε κι έμειναν.

Κάποτε δεν είχαν όνομα οι μηχανισμοί, μετά τους βάφτισαν τάσεις.

Άλλοι λένε πως σήμερα τους θέλουν τα μαστόρια γιατί βολεύονται.

Για τις θέσεις και τα πόστα, τις επετηρίδες και τις ηγεμονίες τους.

Να τους καταργήσουμε, φώναξε κάποιος , τα μαστόρια τον αγριοκοίταξαν, κάποιοι του μεσαίου όρμησαν καταπάνω, τους συγκράτησαν.

Να κάνουμε συνέλευση ζήτησαν όλοι . Και τα μαστόρια το θέλανε , για τους δικούς τους λόγους.

Όλοι θέλαν περισσότερο χώρο , άλλοι για τον εαυτό τους, άλλοι για το Μηχανισμό τους , οι πολλοί, οι σύντροφοι, για τον κόσμο απ΄εξω.Με το που αποφασίστηκε η συνέλευση, τα μαστόρια έπιασαν εντατική δουλειά, ρυθμίζανε, βιδώνανε, γυάλιζαν και γρασσάρανε, οι Μηχανισμοί πήραν μπρος.

Ήρθε κι ο Αρχηγός.

Μίλησε, τα είπε ωραία.

Να το φτιάξουμε το δωμάτιο, νάρθει κόσμος , να χωράει περισσότερους, να φαρδύνουμε την πόρτα, να ανοίξουμε παράθυρα , να μπει φως , φρέσκος αέρας.

Αποφασίσαμε είπε στην τελευταία μας συνέλευση να γίνει αυτό το δωμάτιο, δωμάτιο των ισότιμων μελών, των συντρόφων, των φίλων.

Να μην είναι δωμάτιο των μηχανισμών και των μαστόρων.

Έχει και στα σκοτάδια μαστόρους,συντρόφους καλούς , υπάρχει κι έξω στην κοινωνία κόσμος καλός.

Χειροκρότησαν όλοι , κι ας μη σκέφτονταν όλοι το ίδιο.

Τα μαστόρια κάποια λόγια σα να μην τ΄άκουσαν.

Νάρθει κόσμος αλλά νάναι δικοί μας έλεγαν, η πόρτα να μείνει στενή για λόγους ασφαλείας, παράθυρα δεν μπορούμε ν΄ανοίξουμε, ο καθένας θα πηδάει μέσα.

Είμαστε οι θεματοφύλακες των ιδεών και των αξιών διακήρυτταν με πάθος οι μεσαίοι ανεβασμένοι στο πιο ψηλό γρανάζι.

Να τους αναβαθμίσουμε τους Μηχανισμούς, να τους βελτιώσουμε, να είναι πιο χρήσιμοι, έλεγαν οι άλλοι δύο.

Οι σύντροφοι οι πολλοί από τα σκοτεινά επέμεναν ν΄αλλάξει το δωμάτιο, ν΄ανοίξουν πορτοπαράθυρα λέγανε, να φωτιστεί, ν΄ αεριστεί, να βλέπουμε έξω και να μας βλέπουν, να βγάλουμε τους Μηχανισμούς, νάρχεται ο κόσμος , νάναι το Δωμάτιο σπίτι του.

Κι εμείς μαζί με τον κόσμο να βγαίνουμε έξω , στην κοινωνία, με τους πολλούς, γι αυτούς δε φτιάξανε οι παλιοί τότε το δωμάτιο ; Και τους μηχανισμούς τότε τους έφτιαξαν, τώρα δε χρειάζονται, βγάλτε τους, να τους πάμε στο μουσείο μαστόρια είπαν και πάμε έξω , πούναι ωραία. Οι Μηχανισμοί εκείνες τις ώρες δούλευαν στο φουλ, δυνάμωναν και πολλαπλασίαζαν τα λόγια των μαστόρων, έπνιγαν τα λόγια των συντρόφων.

Πολλοί σύντροφοι απ΄τα σκοτεινά κατάλαβαν τη χρησιμότητά τους.

Οι σύντροφοι έψαξαν με τα μάτια τον Αρχηγό . Δεν συναντήθηκαν τα βλέμματά τους , σα να κοιτούσε έξω από το παράθυρο, αυτό που ακόμα δεν είχε ανοίξει.

Ακούστηκαν φωνές απ΄έξω, χτυπήματα στην πόρτα.

Ανοίξτε, φώναζε ο κόσμος, μιλάτε για μας χωρίς εμάς, δώστε μας χώρο, δώστε μας φωνή.

Ενώθηκαν με τους συντρόφους, κόσμος άρχισε να μπαίνει μέσα, σύντροφοι να βγαίνουν έξω. Ο Αρχηγός χαμογέλασε, μαζί θα τα καταφέρουμε φώναξε κι έδωσε το σύνθημα.

Οι μαστόροι έπιασαν τα εργαλεία τους κι άρχισαν να λύνουν, δάκρυα ξέφευγαν από τα μάτια τους.

Ένας αρχιμάστορας φώναξε, νάστε χαρούμενοι μαστόρια, ο κόσμος θα δώσει δύναμη στις ιδέες, στους αγώνες και στις αξίες που παλεύουμε.

Συντρόφοι και μαστόρια μαζί άρχισαν να γκρεμίζουν τοίχους ανοίγοντας παράθυρα . Πρώτη φορά τόσο φως έλουσε το δωμάτιο, πιάσανε το τραγούδι, με ξύπνησαν.

Ανοίγοντας τα μάτια, αντίκρυσα την πραγματική γνώριμη εικόνα. Το Δωμάτιο κλειστό, ο αέρας λιγοστός, οι Μηχανισμοί στη θέση τους στο κέντρο φωτισμένοι, τα μαστόρια αναβαπτισμένα, δικαιωμένα . Γύρω τους σκοτάδι, σιωπή κι ακινησία, οι σύντροφοι κι ο κόσμος έλειπαν.

Τίποτα δεν χάθηκε θέλησα να σκεφτώ, ο αγώνας συνεχίζεται, έξω από τα κλειστά δωμάτια και τους μηχανισμούς τους, θα τα καταφέρουμε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους