Original Post

Πλήρες Κείμενο:

My 50 cents για την Οδύσσεια του Νόλαν, με αρκετά spoilers. Σεντονάκι.

Η ταινία είναι αλλού πιο ρεαλιστική και αλλού πιο φανταστική, αλλού πιο επιμελημένη κι αλλού πιο πρόχειρη σε σχέση με τον πρωτότυπο μύθο.

Ωστόσο, έτσι υπηρετεί καλύτερα το προσωπικό αφήγημα του σκηνοθέτη.

Αυτό βέβαια έχει σα συνέπεια να μην έχει λόγο ύπαρξης η σκηνή με τον Πολύφημο, όπως και άλλες.

Ο εν λόγω ήρωας είναι ένας βετεράνος με μεταπολεμική κατάθλιψη, όχι ένας παμπόνηρος καταφερτζης.

Πάντως η ταινία τον αντιμετωπίζει με περισσότερη επιείκεια όσον αφορά τον χαμό των συντρόφων του.

Η αλλόκοτη όψη του Δούρειου Ίππου έχει επιλεγεί για να ταιριάζει καλύτερα σε ένα συγκεκριμένο πλάνο, κάπου στο τέλος.

Η -μάλλον αδιάφορη- Αθηνά είναι Αφροαμερικανή, ώστε να ικανοποιηθούν διακριτικά όσοι πιστεύουν ότι ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός είχε αφρικανική προέλευση.

Άλλη θεότητα δεν εμφανίζεται. Η Κίρκη απεικονίζεται σαν μια φεμινίστρια με μανία εκδίκησης, άρα λογικό είναι να μεταμορφώνει τους άνδρες σε γουρούνια.

Πάντως πολύ δυνατή σκηνή. Οι Λαιστρυγόνες θυμίζουν ότι όσο ισχυρός κι αν είναι κανείς, μπορεί να του προκύψει απ' το πουθενά κάποιος πολύ ισχυρότερος.

Καλή η Χάθαγουεη, καλός ο Χόλαντ, πιο καλός ο ΛεΓκουιζάμο.

Ο μικροκαμωμένος Έλιοτ Πέιτζ είναι ό,τι πρέπει στον ρόλο του -πρωτοεμφανιζόμενου- Σίνωνα. Ο Πάτινσον αποδίδει τον Αντίνοο κάπως καρικατουρίστικα, και ίσως έτσι πρέπει.

Η απίστευτα σημαντική σκηνή της Νέκυιας είναι απελπιστικά υποβαθμισμένη σε σχέση με εκείνη στον μύθο.

Ο μέσος θεατής δεν καταλαβαίνει τι κακό έκανε ο… έρμος ο Αγαμέμνονας και τον φάγανε μπαμπέσικα.

Επίσης δεν καταλαβαίνει γιατί δεν βλέπει ποτέ το πρόσωπο του βασιλιά των Μυκηνών. Η Ναυσικά των Φαιάκων δεν εμφανίζεται ποτέ, η Καλυψώ τον ταΐζει με λωτούς για να τον κρατήσει κοντά της, ενώ οι Σειρήνες είναι σχεδόν σκιές.

Για τον θεατή, ο ήρωας στην περιπλάνησή του δεν συναντά τίποτα πιο σαγηνευτικό από την Ιθάκη.

Στο φινάλε, μέσω της εξομολόγησης του ήρωα, ο σκηνοθέτης διατυπώνει τη δική του άποψη για όσα συμβολίζει ο μύθος.

Μία άποψη ταιριαστή στη σύγχρονη πραγματικότητα, μα άσχετη με την αρχαία αντίληψη των πραγμάτων.

Εν ολίγοις, η ταινία δηλώνει ευθέως ότι ο ψυχικά τραυματισμένος ήρωας άργησε επειδή στην πραγματικότητα δεν ήθελε να επιστρέψει.

Παράλληλα υπονοεί ότι επικίνδυνοι για τον σύγχρονο πολιτισμό δεν είναι οι μετανάστες και όσοι βρίσκονται στο κοινωνικό περιθώριο μα οι αλαζονικές ελίτ και τα υποχείρια τους, καθώς έχουν γράψει τους ηθικούς κανόνες στα… τέτοια τους.

Αν και εξέχον μέλος της μυθικής ελίτ, ο… νολανικός Οδυσσέας αναγνωρίζει το γεγονός τούτο, επαναφέρει βίαια στον οίκο του την πρότερη τάξη, και κατόπιν παραχωρεί τα ηνία στην επόμενη -άφθαρτη- γενιά.

Με άλλα λόγια, η ταινία παίρνει σαφή θέση στους διεξαγόμενους culture wars του Δυτικού Κόσμου.

Ο υφερπων διδακτισμός που την χαρακτηρίζει έχει ενοχλήσει.

Όλα αυτά και ίσως περισσότερα θα σχολιαστούν από όσους είναι αρκετά εξοικειωμένοι με τον -έχοντα ιστορικό υπόβαθρο- μύθο του Ομήρου.

Για τους υπόλοιπους, δηλαδή τους πολλούς, θα είναι μια πανάκριβη υπερπαραγωγή με καταπληκτικό ήχο και με -καπως χαοτικές- σκοτεινές σκηνές (ομολογουμένως δεν την παρακολούθησα σε αίθουσα IMAX). Για μας τους Έλληνες, η ταινία αποτελεί εξαιρετική διαφήμιση του παρελθόντος μας, χωρίς να μας προσβάλλει.

Είθε να γυριστούν ακόμη περισσότερες για την αρχαιότητα, είθε να ασχοληθούν και με το Βυζάντιο, το τόσο ενδιαφέρον για τις σημερινές προεκτάσεις του.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους