Για την επικαιρότητα της σκέψης του Κωνσταντίνου Τσάτσου - σύντομα θα σας έχω νέα σχετικά με την μελέτη του! Ο λόγος του Κωνσταντίνου Τσάτσου, ξεκινά από την φιλοσοφία του Δικαίου, επεκτείνεται στην...

Πλήρες Κείμενο:

Για την επικαιρότητα της σκέψης του Κωνσταντίνου Τσάτσου - σύντομα θα σας έχω νέα σχετικά με την μελέτη του! Ο λόγος του Κωνσταντίνου Τσάτσου, ξεκινά από την φιλοσοφία του Δικαίου, επεκτείνεται στην κοινωνική και στην πολιτική θεωρία, συνεχίζει με την αισθητική θεωρία και την θεωρία της τέχνης και ολοκληρώνεται στην ανάλυση του ελληνισμού.

Προτάσσει ως πολιτικό δέον την ατομική και κοινωνική ελευθερία.

Αποσκοπεί στον φιλελεύθερο, δημοκρατικό σοσιαλισμό.

Με επιτυχία ανάλυσε κοινωνικές και εθνικές συλλογικότητες όπως την Αμερικάνικη Δημοκρατία.

Με αξιολογική ουδετερότητα διείδε ορισμένα διαχρονικά χαρακτηριστικά του ελληνικού χαρακτήρα, κάποια από τα οποία όπως ο υπερτροφικός εγωισμός είχαν εξόχως αρνητικό ρόλο στην ιστορική του εξέλιξη.

Με γεωπολιτική ωριμότητα υπέδειξε ότι την θέση της χώρας μας μέσα στην Ευρώπη, την εισηγούνται και συνηγορούν για αυτή, τα εθνικά συμφέροντα, η πολιτιστική μας ταυτότητα, η θεμελίωση και η θωράκιση των δημοκρατικών θεσμών και του κράτους δικαίου έναντι κάθε μορφής και προέλευσης εκτροπής.

Η επιλογή αυτή δεν απαξιώνει τα ιδιαίτερα στοιχεία που έχει διαμορφώσει ο ελληνισμός αλλά τα θεωρεί ως απαραίτητα συστατικά στοιχεία που εμπλουτίζουν αλλά και θεμελιώνουν την ευρωπαϊκή ενότητα.

Ως πανεπιστημιακός υπήρξε χαρισματικός και ενέπνευσε μια ομάδα νέων που θα έχουν έναν βαρυσήμαντο ρόλο να παίξουν στην μεταπολεμική Ελλάδα.

Επηρέασε σημαίνοντες πολιτικούς όπως ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ώστε να μεταρρυθμιστεί συνολικά η χώρα προς δημοκρατική κατεύθυνση και υπέρβαση όλων των παθών που ακολούθησαν το τέλος του εμφυλίου.

Καλλιέργησε έναν πολιτικό λόγο ηπιότητας, επιχειρημάτων, αριστοτελικής μεσότητας αντί κραυγών δημοκοπίας και επιτήδειας εκμετάλλευσης των συναισθημάτων του λαού.

Το πολιτικό δέον, που διατύπωσε το 1952 στην «Ελληνική Πορεία» και δέκα χρόνια αργότερα στην «Πολιτική» παρότι είναι αντίθετο στον μαρξισμό-λενινισμό, είναι ριζοσπαστικό, αν και δεν διακηρύσσει κάτι τέτοιο, αφού εισηγείται τα μέσα παραγωγής να ελέγχονται συλλογικά από την κοινωνία, υπό τον όρο όμως ότι αυτό δεν θα αποτρέπει την ανάπτυξη της οικονομίας.

Η κριτική στην κεφαλαιοκρατία που εντοπίζεται σε κάθε χρονική περίοδο του έργου του θα πρέπει να αναχθεί στην καντιανή θεμελίωση της φιλοσοφικής του σκέψης και στην πολιτική του άνδρωση μέσα στο ιδεολογικό χώρο του Αλέξανδρου Παπαναστασίου αλλά και σε ένα ευνοϊκό διεθνές περιβάλλον όπου κυριαρχούσε ο κεϋνσιανισμός και η επιτυχής η οικονομική μεταρρύθμιση του New Deal.

Βεβαίως οι διάφορες παρερμηνείες που υπάρχουν του έργου του οφείλονται σε αρκετές περιπτώσεις στην ανεπαρκή μελέτη του, αλλά και στην κυριαρχία ιδεολογικών στερεοτύπων που δεν επιτρέπουν να δούμε αυτό όπως ακριβώς είναι.

Οι καντιανές και οι νεοκαντιανές επιρροές καθόρισαν την αξιολογική πίστη του ότι ο άνθρωπος θα πρέπει να αντιμετωπίζεται πάντα ως σκοπός και όχι ως μέσο.

Την ίδια πνευματική αφετηρία έχει η προσδοκία του για την κυριαρχία της παγκόσμιας ειρήνης.

Η δημοκρατική, φιλελεύθερη και αντιμοναρχική ιδιοσυγκρασία του, τον έφεραν σε σύγκρουση με την άκρα δεξιά όσο και με την σταλινική, ολοκληρωτική άκρα αριστερά αλλά και σε σύγκλιση με την δημοκρατική αριστερά όπως αυτή εκπροσωπήθηκε από τον Αριστόβουλο Μάνεση.

Ομοίως με τον Γ.Σεφέρη καλλιέργησε ένα γόνιμο και ουσιαστικό λόγο, που παρά τις αποκλίσεις τους και διαφωνίες τους πάνω στον μοντερνισμό , εξ αρχής εντόπισε και γραπτά παρουσίασε τις πολλές συγκλίσεις τους, ενώ και οι δυο τελικά αναγνώρισαν την αξία του λαϊκού ανθρώπου και του λαϊκού πολιτισμού.

Σε μια εποχή όπου η λογική ανάλυση της πραγματικότητας και η παράθεση θεμελιωμένων επιχειρημάτων μοιάζει να μην είναι δημοφιλή, και να αντικαθίσταται από την θρησκειοποίηση της πολιτικής και την πολιτική εσχατολογία, το έργο του Κ.Τσάτσου μας προσφέρει ένα αξιόπιστο, άρτιο, σοβαρό παράδειγμα όπου κυριαρχεί ο κριτικός λόγος και η κριτική σκέψη.

Επιπρόσθετα σε μια περίοδο όπου ο τυφλός αντιδυτικισμός, ο αντιευρωπαϊσμός και ο απομονωτισμός φιλοδοξούν να οδηγήσουν την Ελλάδα σε μια αυτοκαταστροφική πορεία, μας έδειξε ότι η Ελλάδα, η Δημοκρατία και η Ευρώπη αποτελούν μια ενιαία αδιάσπαστη ενότητα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους