Original Post

Πλήρες Κείμενο:

-Ακολουθεί το ελληνικό κείμενο- 1974’ün üzerinden 52 yıl geçti. Ancak yıllarca süren çatışmaların, darbenin, savaşın, kayıpların ve yerinden edilmenin acısı ve travması hâlâ Kıbrıs’ın iki yanında yaşamaya devam ediyor.

Yıllarca herkes kendi kayıplarını ve acısını anlattı, karşı tarafın kayıplarını ve acısını görmezden geldi.

Ölenler “sizden” ve “bizden” diye ayrıldı.

Oysa evladını kaybeden bir annenin acısı ne sınıra sığar ne de kimliğe. Neriman Cahit’in “Çook Geç Kaldık Kleopatra…” şiiri, annelerin ortak acısını ve barış özlemini dile getiriyor.

Aradan yarım yüzyılı aşkın bir zaman geçti.

Ancak şiirin çağrısı hâlâ önümüzde duruyor: Kıbrıs’ın çocuklarının kazanacağı bir gelecek, geçmişin acılarını yarıştırmaktan vazgeçtiğimizde mümkün olabilir. 🕊️ 1974’ün kara Temmuz’unun yıldönümünde kimliği ve inancı ne olursa olsun, tüm etnik çatışmalarda işkencelerden geçen, katledilen, cinsel şiddete maruz kalan, öldürülüp kuyulara atılarak kaybedilen bu adanın tüm insanlarını saygıyla anıyoruz. ÇOOK GEÇ KALDIK KLEOPATRA… Mesaryamın ekmeğine katık getir Kleopatra, şarap getir Limasol’un bağlarından içelim dostluğun ve barışın adına… bana güneyden bir avuç toprak getir Kleopatra, yıllardır boş duran saksılarımıza barış çiçekleri ekelim seninle… Çoook, çok geç kaldık Kleopatra, oğullarımız bak yeniden silah başında bir sizden bir bizden derken yıllardır kimdir gerçekten kaybeden bir düşünelim politikacıların yerine artık biz analar konuşalım Kleopatra… Gel, Yeşil Hat’a badem ağaçları dikelim barışı aşılayalım dallarına her bahar çiçeğe duracak…ortak dostluk rüzgârları estirelim seninle çocuklarımızın uçurtmalarını uçuracak… Bizde bir türkü var, bilmem bilir misin? “Beşparmak Dağı sıra ot sarılmış mısıra…” gel beraber söyleyelim Kleopatra sazın ve buzukinin eşliğinde… bugüne dek hep biz analar kaybettik bari çocuklarımız kazansın Kleopatra — Neriman Cahit (ΕΛ) Έχουν περάσει 52 χρόνια από το 1974.

Ωστόσο, ο πόνος και το τραύμα που άφησαν πίσω τους οι πολυετείς συγκρούσεις, το πραξικόπημα, ο πόλεμος, οι αγνοούμενοι και ο εκτοπισμός εξακολουθούν να ζουν και στις δύο πλευρές της Κύπρου.

Για χρόνια, ο καθένας μιλούσε για τις δικές του απώλειες και τον δικό του πόνο, αγνοώντας τις απώλειες και τον πόνο της άλλης πλευράς.

Οι νεκροί χωρίστηκαν σε «δικούς σας» και «δικούς μας». Κι όμως, ο πόνος μιας μάνας που έχασε το παιδί της δεν χωρά ούτε σε σύνορα ούτε σε ταυτότητες.

Το ποίημα της Νερίμαν Τζαχίτ «Αργούμε πολύ, πάρα πολύ, Κλεοπάτρα…» εκφράζει τον κοινό πόνο των μανάδων και τη λαχτάρα τους για ειρήνη.

Έχει περάσει περισσότερο από μισός αιώνας.

Ωστόσο, το κάλεσμα του ποιήματος παραμένει ακόμη μπροστά μας: Ένα μέλλον στο οποίο θα κερδίσουν τα παιδιά της Κύπρου μπορεί να γίνει πραγματικότητα μόνο όταν σταματήσουμε να βάζουμε σε ζυγαριά τους πόνους του παρελθόντος. 🕊️ Στην επέτειο του μαύρου Ιούλη του 1974, τιμούμε με σεβασμό όλους τους ανθρώπους αυτού του νησιού που, ανεξάρτητα από την εθνική καταγωγή και τις θρησκευτικές πεποιθήσεις τους, υπέστησαν βασανιστήρια, σφαγιάστηκαν, υπέστησαν σεξουαλική βία ή δολοφονήθηκαν, ρίχτηκαν σε πηγάδια και έκτοτε αγνοούνται, στις συγκρούσεις που πυροδότησε ο εθνικισμός. ΑΡΓΟΥΜΕ ΠΟΛΥ, ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ, ΚΛΕΟΠΑΤΡΑ Φέρε μου μπαχαρικά για το μεσαρίτικο ψωμί μου, Κλεοπάτρα, φέρε μου κρασί απ’ τα αμπέλια της Λεμεσού κι έλα να σηκώσουμε τα ποτήρια μας για τη φιλία και την ειρήνη.

Φέρε μου μια χούφτα χώμα από τα νότια μέρη, Κλεοπάτρα κι έλα να φυτέψουμε λουλούδια της ειρήνης στις γλάστρες μας που χρόνια τώρα μένουν άδειες.

Αργούμε πολύ, πάρα πολύ, Κλεοπάτρα. Κοίταξε! Κοίταξε τ’ αγόρια μας.

Και πάλι πιάσανε τα όπλα. Άκου! Άκου το κλάμα μου, Κλεοπάτρα.

Τα παιδιά μας σκοτώνονται.

Ένας από τη μεριά σου, ένας από τη δική μου και τα χρόνια περνούν, το ένα μετά το άλλο, ο ένας φόνος μετά τον άλλο.

Έλα να σκεφτούμε, έστω μια φορά ποιος πραγματικά είναι χαμένος! Ας πάρουμε τη θέση των πολιτικών κι ας μιλήσουμε, χωρίς χρονοτριβή, εμείς οι μάνες, Κλεοπάτρα. Έλα, Κλεοπάτρα, έλα μαζί μου να φυτέψουμε αμυγδαλιές στην Πράσινη Γραμμή και να μπολιάσουμε την ειρήνη στα κλαδιά τους για ν’ ανθίζουν κάθε άνοιξη.

Ας φουσκώσουμε τους αγέρηδες της φιλίας που θα σηκώνουν ψηλά τους χαρταετούς των παιδιών μας.

Δεν ξέρω αν γνωρίζεις το τραγούδι μας που λέει: «Στις ψηλές οροσειρές του Πενταδάκτυλου τ’ αγριόχορτα πνίγουν το καλαμπόκι». Ας το τραγουδήσουμε μαζί, Κλεοπάτρα, με σάζι και μπουζούκι.

Μέχρι τώρα, εμείς οι μάνες, ήμασταν πάντα οι χαμένες.

Για μια φορά, Κλεοπάτρα, ας κερδίσουν τα παιδιά μας. — Νερίμαν Τζαχίτ #Kıbrıs #Κύπρος #Barış #Ειρήνη #OrtakAcı #ΚοινόςΠόνος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους