Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σήμερα το πρωί πήγα στο μνημόσυνο του φίλου μας του Αντώνη. Ο Αντώνης αποφάσισε να μας την κάνει ξαφνικά.

Κι αυτό το άτιμο το ξαφνικά δυσκολεύομαι να το χωνέψω.

Μου φαίνεται σαν χτες που ήταν εδώ.

Έκανε σχέδια για τη ζωή.

Ανταλλάζαμε εμπειρίες από εστιατόρια.

Γκρίνιαζε όταν έχανε η ομάδα του.

Έλεγε ‘θα τα πούμε αύριο’. Αλλά μια μέρα... δεν τα ξανάπαμε.

Εκεί που προσπαθούσα να σταθώ σοβαρή κι αξιοπρεπής στην εκκλησία, ο εγκέφαλός μου αποφάσισε να πάρει πρωτοβουλία και να σκέφτεται άσχετα πράγματα.

Αν με παχαίνει το μαύρο.

Αν έπρεπε να βάλω άλλο ρούχο.

Αν φαίνομαι κουρασμένη.

Αν με βλέπουν… Σοβαρά τώρα, εγκέφαλε; Έχουμε άλλο θέμα σήμερα.

Θύμωσα πολύ με μένα.

Πήγα να τιμήσω τη μνήμη του Αντώνη κι ασχολιόμουν με το αν διαγράφεται η κοιλιά μου; Και μετά σκέφτηκα ότι ίσως με αυτές τις μικρές ανοησίες, προσπαθώ να με προστατεύσω από τις μεγάλες αλήθειες.

Γιατί έτσι κι αρχίσω να συνειδητοποιώ ότι κάποιος μπορεί να είναι εδώ τη μία μέρα και να μην είναι την άλλη, δεν θα μπορώ να το διαχειριστώ.

Οπότε ο εγκέφαλός μου ασχολείται με τα κιλά μου, που είναι ένα θέμα σαφώς πιο ασφαλές.

Κρατάει χρόνια αυτή η συνεργασία.

Εκείνος μου πετά ανασφάλειες κι εγώ του πετώ τυρόπιτες.

Έχουμε βρει μια τέλεια ισορροπία.

Γυρνώντας σπίτι, έκανα αυτό που κάνω πάντα όταν είμαι στενοχωρημένη.

Άνοιξα το ψυγείο.

Λες και τα γεμάτα τάπερ θα μοιράζονταν κάποια σοφία της ζωής, εκτός από τις θερμίδες τους.

Το έκλεισα βιαστικά.

Όχι γιατί έγινα εγκρατής.

Ψέμματα δεν λέγω.

Το έκλεισα γιατί κατάλαβα ότι δεν πεινούσα.

Ότι απλά ήθελα να γεμίσω εκείνο το κενό που αφήνει η σκέψη πως οι άνθρωποι που αγαπάμε δεν είναι δεδομένοι.

Ούτε οι φίλοι, ούτε οι γονείς, ούτε οι σύντροφοι.

Ούτε εμείς οι ίδιοι. Ο Αντώνης σήμερα μου θύμισε πόσο εύκολα αναβάλλω τη ζωή.

Πόσο χρόνο ξοδεύω πολεμώντας το σώμα μου και τις ανασφάλειές μου, όταν το μόνο που πραγματικά αξίζει είναι να προλάβω να αγαπήσω, να γελάσω, να αγκαλιάσω το #εφηβάκι και το #αντρί μου.

Και επιτέλους να σταματήσω να πιστεύω ότι η ζωή μου θα αρχίσει όταν χάσω κιλά.

Α ρε Αντωνέλλο! Καλό ταξίδι! Και μακάρι, όσο είμαστε ακόμα εδώ, να θυμόμαστε πιο συχνά ότι η ζωή δεν μετριέται σε χρόνια, αλλά σε ‘ευτυχώς που πρόλαβα’.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους