Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Είναι κάποια λόγια που δεν έρχονται σε μένα σαν ευχαριστία αλλά σαν νερό σε διψασμένη γη. Συλλογίζομαι πως ο άνθρωπος δεν μετριέται ως ανάστημα από όσα καταφέρνει για τον εαυτό του, αλλά από το πόσο λιγότερο πόνο αφήνει πίσω του στον κόσμο.

Αν μέσα σε λίγες ημέρες ένιωσε η κυρία Μαρία πως η ζωή της έγινε λίγο πιο ανάλαφρη, τότε δεν δικαιώθηκε ένα προϊόν αλλά ένας προσωπικός αγώνας, δηλαδή εκείνες οι ατέλειωτες στυφές νύχτες που οι άλλοι γύρω μου κοιμούνταν και εγώ πάλευα με μια ιδέα.

Κάθε ασθένεια πολλές φορές μοιάζει με πέτρα δεμένη στον λαιμό και κανείς δεν τη διάλεξε, ούτε την επέλεξε ως σύντροφο και κανένας άνθρωπος δεν γεννήθηκε για να παραδίδεται αμαχητί στο βάρος της.

Αντιθέτως, γεννήθηκε για να της αντιστέκεται, ακόμη και εκείνες τις φορές, εκείνες τις στιγμές που μέσα του ξέρει πως δεν θα τη νικήσει ολοκληρωτικά.

Η κυρία Μαρία κουβαλάει τη μυασθένεια σχεδόν μισό αιώνα και αυτό από μόνο του λέει πως μέσα της κατοικεί μια δύναμη που ίσως ούτε αυτή γνωρίζει το βάθος και την ένταση της.

Αν μπορώ να γίνω ένα μικρό στήριγμα σε αυτή την προσωπική της διαδρομή, τότε θεωρώ πως έκανα απλώς το χρέος μου και τίποτε περισσότερο.

Να συνεχίσει να περπατά με την επίγνωση πως δεν τον περπατάει, αυτόν το δρόμο, μόνη. Δημήτρης Ποντικάς (απλά ένας άνθρωπος)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους