Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πριν από 10 χρόνια ήμουν στην Ολλανδία. Πήγα εκεί ως πρόσφυγας το 2015.

Μου έδωσαν άσυλο κατηγορίας Α, ό,τι καλύτερο δηλαδή... Επειδή ανήκω στη λοάτκι κοινότητα και είμαι παλαιστινιακής καταγωγής, θεωρούμουν τότε "stateless", δηλαδή δεν είχα αναγνωρισμένη ουσιαστικά χώρα με τα δεδομένα τότε... Αν έμενα στην Ολλανδία, μέσα σε λίγα χρόνια θα αποκτούσα την ολλανδική ιθαγένεια.

Όμως δεν άντεξα άλλο να μείνω εκεί.

Δεν το ήθελα πια και γύρισα στην Ελλάδα.

Γύρισα σε μια χώρα όπου ένιωθα οικειότητα.

Σε ένα μέρος που μου θύμιζε αυτό που γνώρισα ως παιδί στη Συρία, όπου μεγάλωσα, και συγκεκριμένα στη Λαττάκεια, την παραθαλάσσια πόλη της Μεσογείου.

Ο καιρός, οι άνθρωποι, το φαγητό, ο χορός και πολλά άλλα είναι σχεδόν ίδια.

Ήμουν ήδη εδώ για μερικά χρόνια πριν αποφασίσω να πάω στην Ολλανδία.

Είχα μάθει τη γλώσσα.

Είχα αποκτήσει φίλους και αγαπημένους ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα μου όταν έφυγα από το σπίτι και παράτησα τη σχολή μου.

Γιατί δεν ήμουν καλά και χρειαζόμουν χρόνο και χώρο για να βρω τον εαυτό μου.

Όταν έψαχνα ποια είμαι... όταν δεν ήξερα πια ποια ήμουν.

Όλα αυτά έγιναν πριν ξεκινήσω τη μετάβασή μου, φυσικά.

Νόμιζα πως αν πήγαινα στο εξωτερικό, σε μια άλλη χώρα της Ευρώπης, θα ήταν καλύτερα.

Αλλά, έλα που με εμένα η φωνή της λογικής δεν λειτουργεί... Ποτέ δεν λειτούργησε. «Είχα πυξίδα την καρδιά, όχι τη λογική», όπως έλεγε η Μήδεια... Εγώ, όμως, μετενσαρκώθηκα ως Κασσάνδρα, όχι ως Μήδεια.

Και δεν θα σκοτώσω τα παιδιά κανενός από αγάπη.

Εγώ σκοτώνω τον εγωισμό μου και οτιδήποτε μου στέκεται εμπόδιο, ώστε να μπορώ να είμαι στην καρδιά μου.

Αλήθειες λέω και θα συνεχίσω να λέω, ακόμα κι αν δεν με πιστεύουν.

Γύρισα στην Ελλάδα από επιλογή.

Και άφησα πίσω μια συνθήκη που θα μου πρόσφερε σχεδόν τα πάντα.

Θα κάλυπτε τους γιατρούς μου, όλα όσα αφορούν τη μετάβασή μου, θα μου έδινε ασφάλεια, στέγη και μηνιαίο εισόδημα, όσο θα το χρειαζόμουν, μόνο και μόνο επειδή είμαι αυτή που είμαι.

Επέλεξα, όμως, να γυρίσω εδώ και να ξεκινήσω τη ζωή μου από το μηδέν, μόνη μου.

Δεν πρόκειται να κάνω μια καινούργια αρχή κάπου αλλού με αυτόν τον τρόπο.

Μπορεί έτσι να εξασφάλιζα κάποια πράγματα, αλλά η ψυχή μου αναζητά άλλα.

Εδώ θέλω να μείνω.

Εδώ νιώθω καλά.

Εδώ αναπνέω... Κάτω από τον ήλιο.

Δίπλα στη θάλασσα.

Μέσα στον καύσωνα της πόλης.

Στο χάος και στην τρέλα.

Στην ένταση και στο πάθος.

Εδώ είμαι καλά.

Κι ας μην έχω τίποτα.

Έμαθα να εκτιμώ βαθιά ό,τι υπάρχει.

Είμαι χορτασμένη.

Και στο σπίτι μου, μικρή, χορτασμένη ήμουν.

Με πολύ γενναιόδωρους ανθρώπους μεγάλωσα και αυτό ήταν το καλύτερό τους χαρακτηριστικό.

Άλλα πράγματα με απασχολούσαν στη ζωή.

Ακόμα και όταν δεν είχα τίποτα, δεν ένιωθα μέσα μου έλλειψη.

Εμένα αναζητούσα.

Και η ζωή μου απέκτησε μια σχεδόν ασκητική διάσταση.

Όταν περνάς πάρα πολλές δυσκολίες και συνεχίζεις, μπορεί πράγματι να φτάσεις σε ένα σημείο όπου δεν σε νοιάζει πια.

Όχι από φυγή.

Από ευδαιμονία πλέον.

Πόσο απελευθερωτικό είναι αυτό... και πόσο επικίνδυνο για εκείνους που διαρκώς κλαίγονται, αλλά και για εκείνους που, όσο κι αν έχουν, τίποτα δεν τους γεμίζει. Στην Ολλανδία πέρασα από διάφορα καμπ, με ανθρώπους με τους οποίους δυσκολεύτηκα πολύ να συνυπάρξω.

Έμεινα σε αυτή τη συνθήκη για κάποιους μήνες, μέχρι να πάρω το άσυλό μου.

Και όταν το πήρα και είδα πώς ήταν γενικά η κατάσταση εκεί, τα παράτησα.

Δεν μου ταίριαζε.

Τέτοια είμαι... Χορτασμένη, είπαμε.

Και η εμπειρία αυτή με ικανοποίησε.

Η ψυχή μου είναι αυτή που διψά ασταμάτητα να εξελιχθεί, να μεταμορφωθεί, να μάθει, να μοιραστεί.

Να παίξει.

Φτάνει πια η σοβαρότητα.

Εδώ παίζουμε, ρε παιδιά... Παίζουμε.

Γύρισα λοιπόν στην Ελλάδα το 2016 και ακόμα παλεύω να αποκτήσω την ελληνική ιθαγένεια.

Μετά από τόσα χρόνια, φέτος κλείνω τα 18 χρόνια ζωής εδώ.

Δηλαδή, ενηλικιώθηκα ουσιαστικά σε αυτή τη χώρα.

Κι όμως, ακόμα νιώθω ότι κάνω τα πρώτα μου βήματα.

Οι ρίζες, όμως, που χτίζω είναι βαθιές.

Δεν φαίνονται.

Οι άνθρωποι έχουν μάθει να κρίνουν τα κλαδιά.

Δεν κοιτάζουν ποτέ τις ρίζες.

Πώς μεγάλωσε αυτό το δέντρο.

Μέσα από ποιες συνθήκες. «Ποια είναι αυτή; Τι έχει κάνει;» Έσκαψε βαθιά μέσα της.

Άπλωσε τις ρίζες της εκεί όπου ένιωθε ότι το έδαφος ήταν κατάλληλο.

Πότισε τον εαυτό της με δάκρυα και βροχές.

Άντεξε όλες τις αλλαγές του καιρού. Μέχρι που άρχισε να βγάζει το πρώτο της άνθος. 19/07/2026 @highlight

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους