Original Post

Πλήρες Κείμενο:

THE 1916-1962 PROJECT ft. Chris Kokarakis 1962. Η δεύτερη φάση του event μας φτάνει στο τέλος της με μια ακόμα σπουδαία χρονιά.

Αύριο έχουμε απολογιστικό ποστ, και ανακοίνωση επόμενου event.

Όπως πάντα, αναμένουμε τις δικές σας επιλογές στα σχόλια.

Για το 1962, η δική μου επιλογή είναι το LAWRENCE OF ARABIA του Ντέιβιντ Λιν Λόγω των γνώσεών του για τις φυλές των γηγενών, ο Βρετανός υπολοχαγός Τ. Ε. Λόρενς στέλνεται στην Αραβία για να λειτουργήσει ως σύνδεσμος ανάμεσα στους Άραβες και τους Βρετανούς στον κοινό αγώνα τους εναντίον των Τούρκων.

Με τη βοήθεια των ντόπιων, ο Λόρενς αψηφά τις εντολές των ανωτέρων του και ξεκινά να επιτεθεί σε ένα καλά φυλασσόμενο τουρκικό λιμάνι.

Σε αυτό που επρόκειτο να περάσει στην ιστορία ως ενδεχομένως το κορυφαίο φιλμικό κατόρθωμα του Ντέιβιντ Λιν, ο Άγγλος σκηνοθέτης βιογραφεί μια σημαίνουσα μορφή της βρετανικής ιστορίας του 20ού αιώνα, μετατρέποντάς τη σε πανανθρώπινο σύμβολο φιλοδοξίας και ματαιοδοξίας. Ο Πίτερ Ο’ Τουλ ενσαρκώνει θεσπέσια το χαρακτήρα του τίτλου, παραδίδοντας την ερμηνεία πάνω στην οποία θα έχτιζε ολόκληρη τη μετέπειτα καριέρα του, πλαισιωμένος από ένα εκλεκτό καστ, το οποίο περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, τους Άλεκ Γκίνες, Ομάρ Σαρίφ, Άρθουρ Κένεντι και Κλοντ Ρέινς.

Απαράμιλλα σκηνοθετημένο, με ένα μοντάζ που κόβει την ανάσα – σύνηθες χαρακτηριστικό αυτό στις ταινίες του Λιν – το “Lawrence of Arabia” είναι συναρπαστικό παρά τη μεγάλη του διάρκεια, χάρη στην έξοχα υπολογισμένη σκηνοθεσία του Λιν, το θέαμα που προσφέρουν οι σκηνές μάχης και την οξυδερκή ψυχολογική εμβάθυνση στους χαρακτήρες, κάτι ασυνήθιστο για παραγωγή τέτοιου μεγέθους.

Η ταινία υπήρξε μεγάλη εμπορική επιτυχία, αποτέλεσε μια από τις σπάνιες φορές όπου σύσσωμη η κριτική αναγνώρισε ένα εμπορικά επιτυχημένο φιλμ ως αριστούργημα και παραμένει αγέραστο, εντυπωσιακό και επιδραστικό ακόμα και σήμερα.

Μπορεί ο Μάρτιν Σκορσέζε κι ο Στίβεν Σπίλμπεργκ να είναι ίσως οι πιο επιφανείς θαυμαστές του φιλμ, στην πραγματικότητα, εντούτοις, δεν υπάρχει κινηματογραφιστής που να μη χρωστάει πολλά στο αριστούργημα του Λιν.

Ο “Λόρενς της Αραβίας” είναι ένα γνήσιο κινηματογραφικό έπος, μια από τις ωραιότερες ταινίες που γυρίστηκαν ποτέ.

Και τώρα ο λόγος στον Chris: "HARAKIRI του Μασακι Κομπαγιασι Αποδομώντας τη Φεουδαρχική Ιαπωνία Δεν θα πω πολλά.

Η ίδια η ταινία μιλάει από μόνη της.

Ο πρωταγωνιστής δίνει μια επική ερμηνεία.

Το βλέμμα του θυμίζει έναν ζωντανό νεκρό, έναν άνθρωπο χωρίς κανέναν λόγο να συνεχίσει να ζει.

Άδειο, χωρίς ψυχή.

Το σύστημα, στις τελευταίες του ανάσες, είναι διεφθαρμένο και πιο αυταρχικό από ποτέ, χτισμένο πάνω σε πανούργα ψέματα και ελεγχόμενο από μοχθηρούς ανθρώπους.

Ο δρόμος του σαμουράι δεν είναι πλέον ένας ηθικός κώδικας — αν υπήρξε ποτέ.

Είναι ενα προσωπείο.

Και ήρωες δεν υπάρχουν πουθενά, γιατί οι ήρωες δεν υπήρξαν ποτέ πραγματικά· είναι δημιούργημα της λογοτεχνίας.

Ο μόνος αληθινός ήρωας είναι ο πατέρας του βρέφους, που ρισκάρει και θυσιάζει τη ζωή του για να σώσει το μικρό του παιδί.

Αναγκάζεται να διαπράξει σεπούκου με ένα ξύλινο σπαθί, εξαιτίας σαδιστών και επίορκων ανθρώπων που δεν έχουν βρεθεί ποτέ σε πραγματική μάχη, αλλά προσπαθούν να μοιάζουν με βετεράνους πολέμου.

Μικρά, γελοία άνθρωπακια.

Σε αντίθεση με τις αμερικανικές ταινίες, η εκδίκηση έρχεται με συμβολικό τρόπο.

Ο πρωταγωνιστής δεν εξολοθρεύει μόνος του ολόκληρη τη φατρία που κατέστρεψε την οικογένειά του.

Τους εκθέτει, τους κάνει να φανούν τόσο γελοίοι όσο πραγματικά είναι.

Απλώς τους κόβει τα μαλλιά — μια πράξη βαθιά ταπεινωτική για έναν σαμουράι.

Τους χλευάζει: «Ξέρετε τα πάντα για το κολύμπι, αλλά το μάθατε μόνο στη στεριά». Σε ένα δεύτερο επίπεδο, η ταινία μιλάει και για την ίδια την τέχνη.

Η τέχνη δεν είναι ούτε δόγμα ούτε θρησκεία.

Αυτό που κάνει κάποιον σπουδαίο μπορεί ταυτόχρονα να τον κάνει να φαίνεται γελοίος.

Αν μείνεις υπερβολικά προσκολλημένος στο magnum opus σου, κινδυνεύεις να μετατραπείς σε έναν μεγαλομανή ανόητο.

Στο τέλος της ημέρας, η τέχνη, τα συστήματα και οι θρησκείες δεν είναι τίποτε άλλο από τους ανθρώπους που πιστεύουν σε αυτά.

Και οι άνθρωποι είναι ατελείς.

Άρα και ό,τι δημιουργούν ή οικοδομούν είναι αναπόφευκτα ατελές.

Αν αφαιρέσεις την αρχή «από τους ανθρώπους, για τους ανθρώπους», δεν απομένει τίποτα. Μόνο ένα κακόγουστο αστείο…"

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους