Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τελειώνοντας το σχολείο στην Κέρκυρα, ήδη έκανα ραδιόφωνο. Θέλησα να έρθω στην Αθήνα για να συνεχίσω τη ραδιοφωνική καριέρα.

Αργότερα έμαθα για ένα διαγωνισμό που αφορούσε παρουσιάστριες την εποχή που πρωτοξεκινούσε και η τηλεόραση στην Ελλάδα.

Αυτό ήταν.

Θυμάμαι ακόμη - πώς να ξεχάσω; - την πρώτη φορά απέναντι από κάμερα. Ήτανε Τρίτη 13 Σεπτεμβρίου 1966.

Είχα κάνει πρόβες το Καλοκαίρι αλλά όταν έφτασε η ώρα είχα απίστευτο τρακ.

Βέβαια, δεν άφησα να φανεί τίποτε.

Μιλάμε για μια περίοδο όπου όλοι μας ήμασταν αυτοδίδακτοι στο επάγγελμά μας, δεν υπήρχε κάποιος να μας δασκαλέψει.

Με το που άρχισα να δουλεύω γράφτηκα σε Δραματική Σχολή αν και ήδη είχα αίσθηση ορθοφωνίας.

Οι τεχνικοί της τηλεόρασης, εμπειρικοί με τη σειρά τους, ήταν οι πραγματικοί ήρωες που κατάφερναν με ελάχιστα μέσα να βγάζουν ζωντανό πρόγραμμα.

Με αγαπούσαν και με εμψύχωναν.

Όπλο όλων μας η ψυχραιμία και το καλό κλίμα που είχαμε μεταξύ μας.

Η συσκευή της τηλεόρασης τότε, ήταν είδος πολυτελείας.

Δεν υπήρχε σε κάθε σπίτι όπως σήμερα.

Οι δικοί μου για να με δουν στην παρθενική μου εμφάνιση, στάθηκαν έξω από μια βιτρίνα ενός καταστήματος που πουλούσε ηλεκτρικά είδη.

Έβγαινα στο γυαλί για να προλογίσω το πρόγραμμα.

Το πρόγραμμα τότε κρατούσε λίγο, από τις 7 μ.μ. μέχρι τις 11 μ.μ. Ειδήσεις, είχαμε και αθλητική εκπομπή, Λάσι, Σάιμον Τέμπλαρ και φιλμ νουάρ.

Αμέσως έγινα δημόσιο πρόσωπο.

Με σταματούσαν στο δρόμο για να μου μιλήσουν.

Μου έλεγαν ότι τους άρεσα.

Αυτό με ενθουσίαζε, γιατί πάνω απ' όλα είχα τη δουλειά στη ζωή μου.

Η δημοσιότητα έγινε καθημερινότητα, δίχως όμως να υπάρχει έπαρση.

Το δεχόμουν ως μέρος αυτού που έκανα.

Όλα αυτά τα χρόνια άλλαξαν πολλά στην τηλεόραση.

Ήρθαν καινούργια μηχανήματα, άρχισαν τα μαγνητοσκοπημένα προγράμματα.

Εγώ προτιμώ το ζωντανό.

Νιώθεις ότι ο κόσμος είναι δίπλα σου, στο στούντιο, και σε βλέπει.

Κι αν κάνεις ένα λάθος, δεν πειράζει.

Πρέπει να έχεις την ψυχραιμία να πας παρακάτω.

Στη ζωντανή μετάδοση ένιωθα ότι ο φακός είναι δικός μου, κατάδικός μου.

Αυτό είναι ένα ανέβασμα ψυχής που με έκανε να λατρέψω το επάγγελμα.

Και χάλια ψυχολογικά να είναι κάποιος, με το που βγαίνει στο γυαλί, το ξεχνάει. Ανασυντάσσεται.

Μοιάζει πολύ με το θέατρο και τους ηθοποιούς.

Στην τηλεόραση δεν έχεις κοινό όμως το φτιάχνεις με τη φαντασία σου.

Με ρωτούν συχνά τί πρέπει να έχει κάποιος για να είναι καλός παρουσιαστής.

Αυτό δεν αποκτιέται, ούτε μαθαίνεται.

Ή το έχεις και κάνεις γκελ από την αρχή, ή ό,τι και να κάνεις δε θα έρθει με τον καιρό, σταρ δε γίνεσαι.

Το ίδιο ισχύει και με αυτούς που βγαίνουν στο σανίδι.

Ομορφιά είναι να έχεις μυαλό.

Αλλιώς δε μπορείς να αξιοποιήσεις αυτό το δώρο που σου δίνει ο Θεός.

Η εμφάνιση από μόνη της δε μπορεί να σταθεί.

Βγαίνω έξω και καμαρώνω τη νέα γενιά, αγόρια και κορίτσια που είναι καλοφτιαγμένα, έχουν ωραία πρόσωπα, ωραία σώματα.

Όμως αυτό δεν αρκεί.

Πρέπει να καλλιεργηθούν.

Και η τύχη είναι απαραίτητη αλλά δίχως ευφυΐα, δε μπορείς να μάθεις από τα λάθη. Νάκυ Αγάθου Έφυγε από τη ζωή 16/7/2026

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους