Η Σταμνά μίλησε. Τώρα ο Δήμος οφείλει να απαντήσει με έργο. Την Παρασκευή 10 Ιουλίου παρευρέθηκα στη λαϊκή συνέλευση που πραγματοποιήθηκε στη Σταμνά, με πρωτοβουλία του Δημάρχου Ιεράς Πόλεως...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Θεωρώ θετική κάθε πρωτοβουλία που φέρνει τη Δημοτική Αρχή κοντά στους πολίτες και επιτρέπει την άμεση επικοινωνία με τις τοπικές κοινωνίες.

Ιδίως όταν αυτή η επικοινωνία έχει καθυστερήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα και οι κάτοικοι αισθάνονται ότι ο Δήμος βρίσκεται μακριά από τα καθημερινά τους προβλήματα.

Η συνάντηση στη Σταμνά είχε, ωστόσο, ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό που οφείλω να αναγνωρίσω και να επισημάνω.

Ξεκίνησε στις 8:30 το βράδυ και ολοκληρώθηκε τα μεσάνυχτα.

Διήρκεσε, δηλαδή, περίπου τρεισήμισι ώρες, όταν, σύμφωνα με τον προγραμματισμό των αντίστοιχων επισκέψεων, σε άλλες κοινότητες οι συναντήσεις φαίνεται να περιορίζονται από μισή έως, το πολύ, μία ώρα. Στη Σταμνά δεν έγινε μια τυπική στάση περιοδείας.

Δεν έγινε μια σύντομη παρουσία για τις απαραίτητες φωτογραφίες και έναν επικοινωνιακό απολογισμό.

Έγινε πραγματικός πολιτικός διάλογος.

Ζητήθηκε ο λόγος.

Τέθηκαν ερωτήματα.

Διατυπώθηκαν ενστάσεις.

Καταγράφηκαν προβλήματα.

Ζητήθηκαν συγκεκριμένες απαντήσεις.

Αυτό αποτελεί θετικό γεγονός και τιμά πρωτίστως τους κατοίκους που συμμετείχαν με σοβαρότητα, ευπρέπεια και αγωνία για τον τόπο τους.

Τιμά, επίσης, κάθε πλευρά που επέλεξε να παραμείνει στην αίθουσα και να ακούσει, ακόμη και όταν τα όσα ακούγονταν δεν ήταν εύκολα ή ευχάριστα.

Η δημοκρατία, όμως, δεν κρίνεται μόνο από τη διάρκεια μιας συζήτησης.

Κρίνεται κυρίως από όσα ακολουθούν μετά από αυτήν.

Έκανα μεγάλη προσπάθεια για να βρίσκομαι εγκαίρως στην αίθουσα του κοινοτικού καταστήματος.

Βρέθηκα σε έναν χώρο που, δυστυχώς, αποτυπώνει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο την εγκατάλειψη της κοινότητας: προβληματική στέγη, ανύπαρκτα παραθυρόφυλλα, έλλειψη στοιχειώδους συντήρησης και μια συνολική εικόνα που δεν επιτρέπει να φιλοξενούνται με αξιοπρέπεια οι δράσεις και οι ανάγκες του χωριού.

Κατά τη διάρκεια της συνέλευσης άκουσα τον Δήμαρχο και τους δημοτικούς συμβούλους να αναφέρονται στις οικονομικές δυσκολίες του Δήμου, στην ανεπαρκή κρατική χρηματοδότηση και στις αντικειμενικές δυσχέρειες για την υλοποίηση έργων.

Δεν παραγνωρίζω αυτές τις δυσκολίες.

Η υποχρηματοδότηση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης είναι πραγματική.

Η κεντρική διοίκηση μεταφέρει διαρκώς αρμοδιότητες στους δήμους χωρίς τους αντίστοιχους πόρους.

Η πραγματικότητα αυτή πρέπει να αναδεικνύεται και να καταγγέλλεται με καθαρότητα και μαχητικότητα.

Όμως η έλλειψη χρημάτων δεν μπορεί να αποτελεί μια γενική και μόνιμη απάντηση για κάθε πρόβλημα.

Και, κυρίως, δεν απαλλάσσει καμία Δημοτική Αρχή από την υποχρέωση να ιεραρχεί τις ανάγκες, να διεκδικεί χρηματοδοτήσεις, να παρουσιάζει συγκεκριμένο σχέδιο και να λογοδοτεί για τις επιλογές της.

Κατά την τοποθέτησή μου ευχαρίστησα τον Δήμαρχο για την πρωτοβουλία να έρθει, έστω και με καθυστέρηση δυόμιση ετών, σε άμεση επαφή με τους κατοίκους της Σταμνάς.

Του εξήγησα, όμως, ότι οι καλές προθέσεις δεν αρκούν.

Δεν αμφισβητώ τις προθέσεις του Δημάρχου ούτε τις προθέσεις των δημοτικών συμβούλων.

Στο τέλος, όμως, κάθε διοίκηση κρίνεται από το αποτέλεσμα που παραδίδει στην κοινωνία.

Του επισήμανα ότι διοικεί έναν Δήμο στον οποίο ένα πολύ μεγάλο μέρος των πολιτών βιοπορίζεται από την αγροτική παραγωγή. Έναν Δήμο που οφείλει να στηρίζει έμπρακτα τον αγρότη, τον κτηνοτρόφο και τον παραγωγό, αλλά και να επενδύει με σχέδιο στον οικοτουρισμό, στον πολιτισμό και στην ιδιαίτερη φυσική και ιστορική ταυτότητα του τόπου.

Αναφέρθηκα στις πρόσφατες αγροτικές κινητοποιήσεις στο Αγγελόκαστρο και στο Ευηνοχώρι.

Υπενθύμισα ότι πολλοί δημότες του Δήμου Μεσολογγίου βρέθηκαν στα μπλόκα διεκδικώντας την επιβίωσή τους, χωρίς να αισθανθούν την ουσιαστική και φυσική παρουσία της Δημοτικής Αρχής στο πλευρό τους.

Τόνισα ότι οι γενικές ανακοινώσεις δεν ισοδυναμούν με πραγματική πολιτική στήριξη.

Έθεσα, επίσης, το ζήτημα των αγροτών που σήμερα βρίσκονται κατηγορούμενοι για πράξεις σχετικές με τις κινητοποιήσεις τους και ρώτησα εάν ο Δήμος προτίθεται να τους στηρίξει έμπρακτα, ακόμη και μέσω νομικής συνδρομής ή συμμετοχής στις δαπάνες υπεράσπισής τους.

Δεν μπορεί ένας Δήμος να αναγνωρίζει τον αγροτικό χαρακτήρα της κοινωνίας του μόνο σε επετειακές ανακοινώσεις.

Οφείλει να βρίσκεται δίπλα στους αγρότες όταν εκείνοι δοκιμάζονται.

Αναφέρθηκα αναλυτικά στο σοβαρό πρόβλημα σύνδεσης της Σταμνάς με το Μεσολόγγι.

Η απουσία τακτικής δημοτικής συγκοινωνίας απομονώνει όσους δεν διαθέτουν μεταφορικό μέσο ή δεν μπορούν να το χρησιμοποιήσουν.

Το αποτέλεσμα είναι ηλικιωμένοι, οικογένειες και πολίτες να δυσκολεύονται να μεταβούν στην έδρα του Δήμου και να κατευθύνονται προς το Αγρίνιο για τις αγορές και τις συναλλαγές τους.

Αυτό δεν πλήττει μόνο τους κατοίκους της Σταμνάς.

Πλήττει και την αγορά του Μεσολογγίου και αποδυναμώνει την οικονομική και κοινωνική συνοχή του ίδιου του Δήμου.

Μίλησα για την καθαριότητα του χωριού, για την ανεπαρκή αποκομιδή των απορριμμάτων και των ογκωδών αντικειμένων και για τον ελλιπή δημόσιο φωτισμό, για το τεράστιο πρόβλημα διαχείρισης των αδέσποτων ζώων.

Μίλησα για την απαράδεκτη κατάσταση στο κοιμητήριο της Αγίας Παρασκευής.

Μίλησα για τις μεγάλες ελλείψεις στην αγροτική οδοποιία, οι οποίες δυσκολεύουν ή καθιστούν αδύνατη την πρόσβαση των παραγωγών στα χωράφια τους.

Όταν ένας αγρότης δεν μπορεί να προσεγγίσει τη γη του, δεν χάνει απλώς χρόνο και χρήμα.

Χάνει τη δυνατότητα να παράγει, να εξασφαλίσει εισόδημα και να στηρίξει την οικογένειά του.

Και όταν η παραγωγή εγκαταλείπεται, το χωριό συρρικνώνεται.

Αναφέρθηκα στα προβλήματα των σχολικών κτιρίων και, ειδικότερα, στον κίνδυνο που δημιουργεί ο μαντρότοιχος του Δημοτικού Σχολείου.

Η ασφάλεια των παιδιών δεν μπορεί να εντάσσεται σε αόριστες υποσχέσεις ή να μεταφέρεται συνεχώς στο μέλλον.

Μίλησα για την απουσία παιδικής χαράς, χώρων παιχνιδιού, άθλησης, πολιτισμού και αξιοπρεπούς κοινωνικής συνάθροισης.

Μίλησα για την ελλιπή πρόσβαση σε αξιόπιστες υπηρεσίες υγείας, για την ποιότητα του πόσιμου νερού και για την απουσία αποχετευτικού δικτύου.

Μίλησα για τη φθορά των κοινοτικών κτιρίων, για την έλλειψη πολιτιστικού κέντρου και για την αίσθηση των κατοίκων ότι ο Δήμος είναι μακριά και ότι το άγγιγμά του δεν φτάνει ποτέ μέχρι τη Σταμνά.

Αναφέρθηκα, ακόμη, στο σοβαρό πρόβλημα που προκαλεί η ροή των νερών του Αχελώου, με αποτέλεσμα να συρρικνώνονται καλλιεργήσιμες εκτάσεις και να απειλούνται περιουσίες και εισοδήματα κατοίκων του χωριού.

Άκουσα τον Δήμαρχο να επικαλείται την εξαιρετική και φιλική σχέση που διατηρεί με τον Αντιπεριφερειάρχη Αιτωλοακαρνανίας και να προαναγγέλλει ευχάριστες εκπλήξεις και έργα που θα ανακοινωθούν στο μέλλον.

Εύχομαι πραγματικά οι ανακοινώσεις αυτές να γίνουν και τα έργα να υλοποιηθούν.

Όμως οι πολίτες δεν μπορούν να καλούνται να εμπιστεύονται αόριστα τις προσωπικές σχέσεις των αιρετών.

Η λειτουργία των θεσμών δεν μπορεί να εξαρτάται από φιλίες, γνωριμίες ή πολιτικές συγγένειες.

Οι κάτοικοι δεν δικαιούνται έργα επειδή ο Δήμαρχος έχει καλή σχέση με τον Αντιπεριφερειάρχη, τον Περιφερειάρχη, έναν βουλευτή ή έναν υπουργό.

Τα δικαιούνται επειδή είναι ισότιμοι πολίτες και επειδή οι θεσμοί έχουν υποχρέωση να υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον.

Η διοίκηση απαιτεί θεσμικές συνεργασίες, τεχνικές μελέτες, εξασφαλισμένες χρηματοδοτήσεις, σαφή χρονοδιαγράμματα και δημόσια λογοδοσία.

Όχι αόριστες υποσχέσεις και εκπλήξεις που θα αποκαλυφθούν σε απροσδιόριστο χρόνο.

Εξήγησα, επίσης, ότι οι παρεμβάσεις που μέχρι σήμερα έχουν γίνει στη Σταμνά —ορισμένες λάμπες, κάποιοι καθαρισμοί, ένα όχημα για κλαδέματα ή ένας μικρός μαντρότοιχος— είναι χρήσιμες, αλλά δεν αποτελούν ολοκληρωμένο δημοτικό έργο.

Είναι βασικές και αυτονόητες λειτουργίες μιας διοίκησης.

Δεν πρέπει ούτε να μηδενίζονται ούτε, όμως, να μεγαλοποιούνται για να δημιουργηθεί η εικόνα ενός σημαντικού αποτυπώματος που οι κάτοικοι δεν βλέπουν στην καθημερινότητά τους.

Όταν οι οικονομικοί πόροι είναι περιορισμένοι, η σωστή ιεράρχηση γίνεται ακόμη σημαντικότερη.

Δεν είναι εύλογο να προτάσσονται έργα χαμηλότερης κοινωνικής αναγκαιότητας, όταν υπάρχουν προβλήματα ασφάλειας σε σχολεία, ύδρευσης, αποχέτευσης, αγροτικής πρόσβασης, συγκοινωνίας και βασικών δημοτικών υποδομών.

Αναφέρθηκα ακόμη στην απουσία ισχυρής παρουσίας της Δημοτικής Αρχής από την πρώτη εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στη Σταμνά στο πλαίσιο των επετειακών δράσεων για τα 200 χρόνια από την Έξοδο του Μεσολογγίου.

Η πολιτιστική και ιστορική σύνδεση των κοινοτήτων με τον κεντρικό εορτασμό δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ζήτημα δεύτερης κατηγορίας. Ο Δήμος δεν είναι μόνο η πόλη του Μεσολογγίου.

Είναι όλες οι κοινότητές του και κάθε μία πρέπει να αισθάνεται ότι συμμετέχει ισότιμα στη δημόσια ζωή και στην ιστορική ταυτότητα του τόπου.

Παρακολούθησα, στη συνέχεια, το βίντεο απολογισμού που δημοσιοποίησε ο Δήμαρχος για τη συνάντηση.

Δεν αναγνώρισα σε αυτό το σύνολο των προβληματισμών που τέθηκαν.

Δεν άκουσα να αποτυπώνονται με σαφήνεια τα ερωτήματα των κατοίκων ούτε να δίνονται συγκεκριμένες απαντήσεις σε αυτά.

Και αυτό δημιουργεί ένα ζήτημα ουσίας.

Μια συνέλευση που διήρκεσε τρεισήμισι ώρες, στην οποία ζητήθηκε ο λόγος, ασκήθηκε κριτική και τέθηκαν σοβαρά ερωτήματα, δεν μπορεί να συμπυκνώνεται επικοινωνιακά σε μια εικόνα γενικής συναίνεσης και αισιοδοξίας.

Δεν επιτρέπεται ο πραγματικός πολιτικός διάλογος της Σταμνάς να μετατραπεί σε ένα ακόμη επικοινωνιακό στιγμιότυπο περιοδείας.

Η αλήθεια της συνάντησης είναι πιο σύνθετη και πιο απαιτητική.

Οι κάτοικοι δεν ζήτησαν να ακούσουν απλώς ότι θα αυξηθεί η επισκεψιμότητα ή ότι στο μέλλον θα γίνουν σπουδαία πράγματα.

Μίλησαν για την καθημερινή παρακμή, για την εγκατάλειψη, τη φτώχεια, τη μείωση του πληθυσμού και την απομάκρυνση βασικών υπηρεσιών.

Βλέπουν τη δικαστική παρουσία του Μεσολογγίου να υποβαθμίζεται.

Βλέπουν δημόσιες υπηρεσίες να απομακρύνονται, ταχυδρομικές δομές να κλείνουν, εκπαιδευτικές δυνατότητες να περιορίζονται και την τοπική αγορά να χάνει τη σύνδεσή της με τις κοινότητες.

Βλέπουν τον τόπο τους να μαραζώνει.

Ο κύριος Δήμαρχος ζήτησε από τους κατοίκους να δείξουν κι άλλη υπομονή.

Όμως η αλήθεια είναι ότι η Σταμνά δεν έχει απεριόριστο χρόνο.

Δεν περισσεύουν άλλα χρόνια για αναμονή.

Κάθε χρόνος χωρίς ουσιαστική παρέμβαση σημαίνει λιγότερους κατοίκους, λιγότερα παιδιά, λιγότερη παραγωγή, περισσότερη εγκατάλειψη και μεγαλύτερη απόσταση από το Μεσολόγγι.

Η κριτική μου δεν έχει προσωπικό χαρακτήρα και δεν αποσκοπεί στη σύγκρουση.

Δεν επιθυμώ την αποτυχία του Δημάρχου ή της Δημοτικής Αρχής.

Η αποτυχία οποιασδήποτε δημοτικής διοίκησης δεν είναι λόγος πολιτικής ικανοποίησης.

Είναι ήττα για τον τόπο και πλήττει πρώτα εκείνους που έχουν τις λιγότερες δυνατότητες να προστατευθούν.

Δεν με ενδιαφέρει ποιος θα δικαιωθεί προσωπικά ή πολιτικά.

Με ενδιαφέρει να δικαιωθεί η Σταμνά.

Οι δημοτικοί άρχοντες δεν υπηρετούν προσωπικές φιλοδοξίες, πολιτικές μετακινήσεις ή σχεδιασμούς για την επόμενη θέση.

Υπηρετούν τους πολίτες και οφείλουν να διοχετεύουν κάθε δύναμη και κάθε θεσμική δυνατότητα στην προστασία των συμφερόντων τους.

Η κοινότητα και οι άνθρωποί της είναι σημαντικότεροι από την πολιτική επιβίωση, την επικοινωνιακή εικόνα ή την προσωπική επιβεβαίωση οποιουδήποτε αιρετού.

Γι’ αυτό και θεωρώ ότι η συνάντηση της 10ης Ιουλίου δεν πρέπει να παρουσιαστεί ούτε ως μια ακόμη επιτυχημένη στάση περιοδείας ούτε ως απόδειξη ότι τα προβλήματα αντιμετωπίστηκαν.

Ήταν μια χρήσιμη αρχή.

Ήταν η πρώτη ουσιαστική ευκαιρία να ακουστούν δημόσια, επί τρεισήμισι ώρες, όσα η Σταμνά βιώνει επί χρόνια.

Η πραγματική επιτυχία της, όμως, θα κριθεί από τη συνέχεια.

Περιμένω να καταγραφούν δημόσια τα ζητήματα που τέθηκαν, να δοθούν συγκεκριμένες απαντήσεις, να ανακοινωθούν οι ενέργειες που θα ακολουθήσουν, οι φορείς που θα αναλάβουν την ευθύνη, οι πηγές χρηματοδότησης και τα χρονοδιαγράμματα.

Δεν ζητώ θαύματα.

Ζητώ σοβαρότητα, ιεράρχηση και συνέπεια.

Δεν ζητώ να γίνουν όλα αύριο.

Ζητώ να γνωρίζουν οι κάτοικοι τι μπορεί να γίνει, τι δεν μπορεί να γίνει, ποιος έχει την ευθύνη και πότε θα υπάρξει αποτέλεσμα.

Δεν ζητώ προνομιακή μεταχείριση για τη Σταμνά.

Ζητώ ισότιμη μεταχείριση.

Δεν ζητώ άλλες ευχάριστες εκπλήξεις.

Ζητώ δημόσιο σχέδιο, συγκεκριμένες δεσμεύσεις και λογοδοσία. Η Σταμνά απέδειξε ότι έχει φωνή, επιχειρήματα, αξιοπρέπεια και διάθεση να συμμετέχει σε έναν πραγματικό πολιτικό διάλογο.

Τώρα είναι η σειρά του Δήμου να αποδείξει ότι άκουσε. Η Σταμνά δεν ζητά χάρη από κανέναν. Ζητά όσα δικαιούται.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους