Η Οδύσσεια του πληκτρολογίου Ξαφνικά η Ελλάδα γέμισε ομηριστές. Άνθρωποι που μέχρι χθες μπέρδευαν την Οδύσσεια με την Ιλιάδα, ανακάλυψαν μέσα σε λίγες ώρες ότι είναι οι τελευταίοι υπερασπιστές του...
Η Οδύσσεια του πληκτρολογίου Ξαφνικά η Ελλάδα γέμισε ομηριστές. Άνθρωποι που μέχρι χθες μπέρδευαν την Οδύσσεια με την Ιλιάδα, ανακάλυψαν μέσα σε λίγες ώρες ότι είναι οι τελευταίοι υπερασπιστές του Ομήρου.
Και η αιτία; Όχι η ποίηση.
Όχι η φιλοσοφία του νόστου.
Όχι η ανθρώπινη περιπέτεια που διατρέχει τους αιώνες.
Αλλά… το χρώμα του δέρματος της Ωραίας Ελένης.
Η δημόσια συζήτηση δεν περιστρέφεται γύρω από το αν ο Κρίστοφερ Νόλαν θα αποδώσει το μεγαλείο του έπους, αν θα σεβαστεί την ουσία των χαρακτήρων ή αν θα μεταφέρει κινηματογραφικά το βαθύτερο νόημα της ανθρώπινης περιπλάνησης. Όχι.
Για κάποιους, το μοναδικό ζήτημα είναι η μελανίνη.
Οι ίδιοι άνθρωποι που δεν διαβασαν ποτέ τον Όμηρο, που δεν συγκινήθηκαν ποτέ από την αγωνία του Οδυσσέα, που δεν στάθηκαν ούτε μια στιγμή στη σοφία της Πηνελόπης, εμφανίζονται τώρα ως αυτόκλητοι θεματοφύλακες της αρχαίας ελληνικής κληρονομιάς.
Όχι επειδή αγαπούν τον πολιτισμό, αλλά επειδή αναζητούν άλλη μία αφορμή να ξεδιπλώσουν ρατσιστικά στερεότυπα.
Το πιο ειρωνικό; Τα ομηρικά έπη άντεξαν σχεδόν τρεις χιλιάδες χρόνια.
Επιβίωσαν αυτοκρατοριών, πολέμων, λογοκρισίας και θρησκευτικών φανατισμών.
Δεν πρόκειται να καταρρεύσουν επειδή ένας σκηνοθέτης έκανε μια επιλογή στο καστ.
Αν πραγματικά έχεις μελετήσει τον Όμηρο, συζήτησε για την ύβρη, τη μοίρα, τη φιλοξενία, την εξυπνάδα του Οδυσσέα, την αντοχή της Πηνελόπης, την τραγικότητα του πολέμου.
Αν το μόνο που σε απασχολεί είναι το χρώμα του δέρματος μιας ηθοποιού, τότε μάλλον δεν υπερασπίζεσαι τον Όμηρο.
Υπερασπίζεσαι τις δικές σου προκαταλήψεις. Εκτός αν κάποιοι έχετε συναντήσει προσωπικά την Ωραία Ελένη κ έχετε προσωπική άποψη.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους