Αν και ο πατέρας του δεν έγινε ποτέ ύπατος, ο Ιούλιος Καίσαρας βρέθηκε από νωρίς στο κέντρο των πολιτικών και στρατιωτικών γεγονότων της εποχής και υπήρξε από τις προσωπικότητες που σημάδεψαν τη...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αποφάσισε να πάει στη Ρόδο προκειμένου να παρακολουθήσει μαθήματα ρητορικής.

Αιχμαλωτίστηκε όμως από πειρατές, οι οποίοι ζήτησαν 20 τάλαντα για να τον απελευθερώσουν. Ο Καίσαρας τότε τους χλεύασε, λέγοντάς τους ότι δεν ήξεραν ποιόν είχαν συλλάβει, και απαίτησε να ανεβάσουν τα λύτρα στα 50 τάλαντα Τον περίπου ενάμισι μήνα που πέρασε πάνω στο πειρατικό πλοίο μέχρι να συγκεντρωθεί το ποσό για την απελευθέρωσή του, ο Καίσαρας τον πέρασε γράφοντας ποιήματα που απήγγειλε στους πειρατές, στους οποίους φερόταν εντελώς περιφρονητικά ενώ τους έλεγε ανενδοίαστα ότι μόλις απελευθερωνόταν θα τους σκότωνε.

Εκείνοι τον άκουγαν γελώντας.

Δεν μπορούσαν να φανταστούν πόσο σοβαρά μιλούσε.

Όταν τελικά μαζεύτηκαν τα λύτρα ο Καίσαρας, ελεύθερος πια, εξόπλισε πλοία, κυνήγησε τους πειρατές και τους σκότωσε όπως τους είχε προειδοποιήσει. Ο Ιούλιος Καίσαρας φαίνεται να ξεκίνησε τη στρατιωτική του σταδιοδρομία στη Μικρά Ασία.

Έλαβε μέρος σε στρατιωτικές επιχειρήσεις και διέπρεψε (περ. 83-78 π.Χ.). Παρασημοφορήθηκε επειδή έσωσε τη ζωή ενός πολίτη σε μια μάχη.

Ολοκλήρωσε ακόμη με επιτυχία μια αποστολή πείθοντας το Νικομήδη Δ΄, βασιλιά της Βιθυνίας, να δώσει στόλο στους Ρωμαίους.

Αφού εδραίωσε την Κλεοπάτρα Ζ΄στο θρόνο της Αιγύπτου με τη βοήθεια του Δομιτίου Κλαβινίου, ο οποίος φαίνεται ότι ήταν επικεφαλής των ρωμαϊκών στρατευμάτων στην περιοχή του Πόντου και του είχε στείλει την 35η και 38η λεγεώνα, ο Καίσαρας επέστρεψε στη Μικρά Ασία (αρχές 47 π.Χ.). Προκειμένου να αντιμετωπίσει τις επεκτατικές διαθέσεις του Φαρνάκη Β΄, αναγκάστηκε να δημιουργήσει τη λεγόμενη ποντική λεγεώνα, η οποία έπαιξε σημαντικό ρόλο στον πόλεμο εναντίον του Φαρνάκη.

Σε μια σύντομη και αποφασιστική μάχη στα Ζήλα ο Καίσαρας νίκησε εύκολα το στρατό του Φαρνάκη.

Σε αυτή τη μάχη είπε και την παροιμιώδη φράση «Ήλθον, είδον, ενίκησα» (Veni, vidi, vici). Γύρισε στην Ιταλία το Σεπτέμβριο του 47 π.Χ. Δε φαίνεται να σχεδίαζε ριζοσπαστικές οικονομικές, κοινωνικές ή πολιτειακές αλλαγές.

Όμως οι ενέργειές του είχαν αποτέλεσμα να αυξηθεί ο αριθμός των συγκλητικών και των ιερέων και να δημιουργηθούν νέες οικογένειες Ρωμαίων ευγενών.

Ο ίδιος ίδρυσε πολλές αποικίες, στις οποίες εγκαταστάθηκαν κυρίως απόμαχοι στρατιωτικοί και άνθρωποι των κατώτερων κοινωνικών και οικονομικών τάξεων.

Το 48 π.Χ. διεξήχθη στα Φάρσαλα μια από τις κρισιμότερες μάχες της Ρωμαϊκής ιστορίας, όπου αναμετρήθηκαν δύο από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές προσωπικότητες της αρχαίας Ρώμης ο Πομπήιος ο Μέγας και ο Ιούλιος Καίσαρας.

Η εν λόγω μάχη ήταν αυτή που θα αναδείκνυε ποιος εκ των δύο θα κυβερνούσε τον Ρωμαϊκό κόσμο. Ο Πομπήιος παρέταξε στην Θεσσαλία εννέα Ρωμαϊκές λεγεώνες και μια εντυπωσιακή πολυεθνική δύναμη αποτελούμενη από 3.000 τοξότες, 1.200 σφενδονιστές και 7.000 ιππείς, συνεπικουρούμενος και από 600 πλοία τα οποία προέρχονταν από την Ανατολική Μεσόγειο και είχαν διασπαστεί σε μικρότερους στολίσκους, υπό την γενική αρχηγία του Μάρκος Καλπούρνιου Βίβουλου.

Παρά την απειλή του ναυτικού του Πομπήιου και τους κινδύνους λόγω χειμώνα, εφαρμόζοντας την αγαπημένη του αρχή «το ισχυρότερο όπλο του πολέμου είναι ο αιφνιδιασμός» συγκέντρωσε όσο περισσότερο στρατό μπορούσε και χωρίς τα συνηθισμένα εφόδια ή σκλάβους, κατέπλευσε στην Ελλάδα στις 4 Ιανουαρίου.

Αποβιβάσθηκε στην Παλάσα (Αλβανική Ριβιέρα) ακριβώς «κάτω από τη μύτη του στόλου του Πομπήιου» που ελλιμενιζόταν στην Κέρκυρα.

Με το ναυτικό όντας αργό να αντιδράσει, ο Καίσαρας δεν έχασε χρόνο και άρχισε να λεηλατεί τις πόλεις, ενώ ο Πομπήιος αναγκάστηκε να τον ακολουθήσει στον ποταμό Αψό, όπου οι αντίπαλοι στρατοπέδευσαν εκατέρωθεν στις όχθες του ποταμού. Ο Καίσαρας αποσύρεται προς νότο. Ο Πομπήιος στέλνει το ιππικό προς καταδίωξη, αλλά ο Καίσαρας κατορθώνει να διαφύγει στην πεδιάδα της Θεσσαλίας, όπου εγκαθιστά στρατόπεδο στη βόρεια όχθη του ποταμού Ενιπέα μεταξύ Φαρσάλων και Παλαιοφαρσάλων.

Στο σημείο καταφθάνει μετά από λίγο και ο Πομπήιος στρατοπεδεύοντας σε απόσταση ενός μιλίου προς τα δυτικά, σε παρακείμενους λοφίσκους, οι οποίοι αποτελούν στρατηγικό σημείο λόγω της εξασφάλισης απρόσκοπτου εφοδιασμού. Ο Ιούλιος Καίσαρ στις στρατιωτικές επιχειρήσεις ήταν γνωστός για την ταχύτητα (celeritas) και τον αιφνιδιασμό (improvisum). Συχνά επέλεγε να επιτεθεί με τα στρατεύματα που είχε στην διάθεσή του, αντί να περιμένει να συγκεντρώσει μεγαλύτερη δύναμη και να δημιουργήσει γραμμές εφοδιασμού, βασιζόμενος στις ικανότητές του και το αξιόμαχο των λεγεώνων του.

Κατά μια ευτυχή συγκυρία, οι εκάστοτε εχθροί του ακολουθούσαν τακτικές που τον διευκόλυναν και στην συγκεκριμένη περίπτωση θα συνέβαινε ακριβώς το ίδιο μοτίβο. Ο Καίσαρας ισχυρίστηκε ότι σκοτώθηκαν 15.000 εχθροί, αλλά ο πραγματικός αριθμός είναι περίπου 6.000 νεκροί από την Δημοκρατική πλευρά και 1.200 λεγεωνάριοι του Καίσαρα.

Οι περισσότεροι από τους Δημοκρατικούς ηγέτες εγκατέλειψαν το πεδίο της μάχης, ελπίζοντας να μεταφέρουν τον πόλεμο στην Αφρική, αλλά η νίκη ανήκε στον Καίσαρα.

Η νίκη στα Φάρσαλα έδωσε στον Καίσαρα το δικαίωμα να αυτοαποκαλείται απόλυτος ηγεμών της Ρώμης, έχοντας πια εξολοθρεύσει όλους τους αντιπάλους του. Ο Πομπήιος δολοφονήθηκε το ίδιο έτος στην Αίγυπτο, όπου είχε βρει καταφύγιο, από τους αξιωματούχους του Πτολεμαίου.

Μετά από ένα σύντομο πέρασμα από την Αίγυπτο, και την έναρξη ενός μεγάλου έρωτα με την Κλεοπάτρα, ο Καίσαρας επέστρεψε στην Ρώμη το 46 π.Χ., όπου ανακηρύχθηκε ισόβιος δικτάτορας και απόλυτος πρωταγωνιστής στα πολιτικά δρώμενα του κράτους, μέχρι και την δολοφονία του 2 χρόνια μετά.

Η αναμέτρηση κρίθηκε το 48 στη Φάρσαλο της Θεσσαλίας, όπου ο Καίσαρας νίκησε τον νόμιμο στρατό της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας.

Η μεγάλη σύγκρουση για να λύσουν τις διαφορές των έγινε το 48 π.Χ. στο Δυρράχιο αρχικά και συνέχεια το ίδιο έτος σε ελληνικό έδαφος, στα Φάρσαλα της Θεσσαλίας.

Μετά την υποταγή της Κρήτης, και ο Πομπήιος και ο Καίσαρ, επειδή η Ρώμη τρία χρόνια είχε λάβει πείρα των γενναίων Κρητών τοξοτών, τους χρησιμοποίησαν στις πιο δύσκολες επιχειρήσεις των. Ο Ιούλιος Καίσαρ τους χρησιμοποίησε στην αιγυπτιακή του περιπέτεια.

Επίσης χρησιμοποίησε Κρήτες τοξότες το 57 π.Χ., για να υποτάξει τους πλέον σκληροτράχηλους από τους Γαλάτες, τους Βέλγους, στις Κάτω Χώρες (Βέλγιο, Ολλανδία, Λουξεμβούργο). Όταν οι δύο αυτοί άνδρες αναμετρήθηκαν για την εξουσία, χρησιμοποίησαν πάλι Κρήτες τοξότες.

Στο μεταξύ πολλές ελληνικές πόλεις είχαν υποχρεωθεί να πάρουν θέση σε έναν ρωμαϊκό εμφύλιο πόλεμο που δεν τις αφορούσε καθόλου. Η Αθήνα είχε την ατυχία να ταχθεί με το μέρος του Πομπήιου.

Το ευτύχημα ήταν ότι ο Καίσαρας προτίμησε να δείξει επιείκεια, όπως το συνήθιζε συχνά (και ειδικώς στους Αθηναίους, για χάρη, όπως είπε, των προγόνων τους). Άφησε επίσης ελεύθερο το έθνος των Θεσσαλών - όποιο και αν ήταν το ακριβές νόημα της ελευθερίας στις συγκεκριμένες συνθήκες. Η Κόρινθος ήταν μια από τις πόλεις που ευνοήθηκαν περισσότερο, εφόσον ανοικοδομήθηκε και ανέκτησε τη θέση που είχε ως σταθμός επικοινωνίας ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση.

Την ίδια χρονιά ανοικοδομήθηκε άλλωστε και η Καρχηδόνα, που είχε καταστραφεί μαζί της.

Μια μεγάλη συνωμοσία, στην οποία έλαβαν μέρος ακόμα και φιλικά του πρόσωπα, οδήγησε στη δολοφονία του Ιουλίου Καίσαρα, στις 15 Μαρτίου 44 π.Χ. Λέγεται πως καθώς ξεψυχούσε είπε στα ελληνικά: «Και εσύ, τέκνον Βρούτε;». Οι τιμές, οι εξουσίες και η ίδια η προσωπικότητά του είχαν δημιουργήσει έντονα εχθρικά συναισθήματα εναντίον του.

Ένας από τους λόγους που οδήγησαν στη συνωμοσία πιθανόν να ήταν η μεγάλη εκστρατεία που σχεδίαζε στην Παρθία και για την οποία θα αναχωρούσε στις 18 Μαρτίου.

Στο παρελθόν η απουσία του είχε δημιουργήσει προβλήματα στην πολιτική ζωή της Ρώμης και ήταν αναμενόμενο πως αυτά θα ήταν ακόμη μεγαλύτερα τώρα που είχε συγκεντρώσει τόση δύναμη.

Η εμφάνιση ενός κομήτη στον ουρανό της Ρώμης λίγο μετά το θάνατό του ερμηνεύτηκε ως ένδειξη της αναγνώρισης του μεγαλείου του από τους θεούς.

Σύντομα, και για πρώτη φορά στη ρωμαϊκή ιστορία, ένας θνητός θεοποιήθηκε.

Η θεοποίησή του φαίνεται ότι έθεσε τις βάσεις για την αυτοκρατορική λατρεία. Ο Οκταβιανός Αύγουστος προώθησε τη λατρεία του θεοποιημένου πατέρα του. Στη Μικρά Ασία ναοί του Ιουλίου Καίσαρα και της Ρώμης βρίσκονται στην Έφεσο, στην Αλεξάνδρεια Τρωάδα και στη Νίκαια. Ο Καίσαρας φαίνεται ότι ήταν σπουδαίος ρήτορας και υιοθέτησε τη χρήση καθημερινών λέξεων και εκφράσεων στους λόγους του.

Έγραψε τα απομνημονεύματά του από τους Γαλατικούς και τους Ισπανικούς πολέμους, από τον Εμφύλιο πόλεμο των Ρωμαίων καθώς και από τις εκστρατείες στην Αλεξάνδρεια της Αφρικής.

Η θεοποίηση και οι διάφοροι θρύλοι γύρω από το άτομό του δημιούργησαν δυσκολίες στο να κατανοηθεί ως άνθρωπος, ως πολιτικός και ως στρατιωτικός.

Τα σωζόμενα αγάλματα, οι προτομές και τα νομίσματα δίνουν συχνά αντιφατικές πληροφορίες.

Θεωρείται ο πιο γνωστός Ρωμαίος στην ιστορία.

Το όνομά του χρησιμοποιήθηκε ως αυτοκρατορικός τίτλος από την εποχή του Οκταβιανού Αυγούστου έως τον 20ό αιώνα, όπως για παράδειγμα ο γερμανικός τίτλος Kaiser.

Έως το τέλος του 19ου αιώνα θεωρούνταν το σύμβολο των σύγχρονων μοναρχιών, ενώ αρκετοί σύγχρονοι ιστορικοί προσπάθησαν να ερμηνεύσουν την προσωπικότητα και την εποχή στην οποία έζησε βρίσκοντας αναλογίες με τον 20ό αιώνα. http://constantinople.ehw.gr/forms/fLemmaBodyExtended.aspx?lemmaID=4688 https://chilonas.com/2023/03/14/httpwp-mep1op6y-2hk/ https://www.offlinepost.gr/2023/12/04/h-maxh-twn-pharsalwn/ https://www.protagon.gr/themata/htan-ioulios-kai-egine-kaisaras-44342973258%3famp=1 https://www.greek-language.gr/digitalResources/ancient_greek/history/arxaiotita/page_056.html

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους