Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο επαναστατικός ενθουσιασμός, επικρατούσε στην Αττική και η σημαία της επανάστασης υψώνεται στις 24 Απριλίου 1821 στο Μενίδι.

Ο ιστορικός και αγωνιστής της επανάστασης Διονύσιος Σουρμελής αναφέρει ότι συγκεντρώθηκαν εκεί περίπου 1200 Αρβανίτες χωρικοί επαναστάτες, προερχόμενοι από την Χασιά με αρχηγούς τον Μελέτη Βασιλείου και τον Μήτρο Σκευά (Τσεβά), από το Μενίδι με τον Αναγνώστη Κιουρκατιώτη και τους Λεκκαίους, από τα Δερβενοχώρια με τον Θανάση Σκουρτανιώτη και από τα Μεσόγεια (Λιόπεσι) με τον Γιάννη Ντάβαρη.

Η σημαία που σήκωσαν οι Αρβανίτες της Αττικής το 1821 : Στο μέσον βρίσκεται ένας κόκκινος σταυρός.

Ο σταυρός εμφανίζεται σε όλες τις σημαίες που υψώθηκαν, είτε στην ηπειρωτική είτε στη νησιωτική Ελλάδα.

Κάτω απο τον σταυρό η φράση των αρχαίων Σπαρτιατών «Ή ταν ή επί τας» , δείχνει την αίσθηση της ελληνικής καταγωγής όπως και η Γλαύκα, σύμβολο της Αθήνας πάνω αριστερά.

Πάνω δεξιά τα άγρυπνα μάτια της Φιλικής Εταιρείας, δείχνουν οτι κάποιοι απο τους οπλαρχηγούς ήταν μυημένοι σε αυτή την μυστική οργάνωση όπου μόνο Ελληνες επιτρέπονταν.

Υπό την ηγεσία του Μελέτη Βασιλείου οι επαναστάτες μπήκαν στην Αθήνα και την ελευθέρωσαν. Τον Σεπτέμβριο του 1821 εβδομήντα παληκάρια από τη Χασιά υπό την ηγεσία του Μήτρου Σκευά και του Αναστασίου Λέκκα πολέμησαν εναντίον 500 Τούρκων (πεζών και ιππέων) υπό την ηγεσία του Ομέρ Βρυώνη.

Σ’ αυτήν τη μάχη κινδύνεψε να χάσει τη ζωή του ο τρομερός πασάς.

Ετσι πήρε την απόφαση και εγκατέλειψε την Αθήνα λέγοντας «αν 70 άνθρωποι με ενίκησαν και με έκαμαν να κινδυνεύσω την ζωήν μου, τι θέλει γίνει, αν συσσωματωθώσιν εις 1.000». Η μετέπειτα πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους απελευθερώθηκε από τους Αρβανίτες της Αττικής, μια πολεμική φυλή ορθόδοξων χριστιανών με τα δικά της ήθη και έθιμα, τον δικό της πολιτισμό, τη δική της γλώσσα.

Μια φυλή που ποτέ δεν προσκύνησε τους Τούρκους και ποτέ δεν έκανε ειρήνη μαζί τους.

Εμαθαν να ζουν με το μαχαίρι στα δόντια για να υπερασπίζουν την τιμή και τη ζωή τους -και αυτή ήταν η σειρά προτεραιότητας- από τους Τούρκους κατακτητές που δεν γνώριζαν νόμο και δεν είχαν μπέσα.

Πιστοί στη μεγάλη ελληνική ιδέα, διψασμένοι για ελευθερία, οι Αρβανίτες της Αττικής όπως και όλων των ελληνικών χωρών, πρωταγωνίστησαν στην Επανάσταση, ανήκαν και εκείνοι στη μεγάλη γενιά των Ελλήνων που άλλαξαν για πάντα την ιστορία του έθνους μας προσφέροντας στον Ελληνισμό, έπειτα από 4 αιώνες, ανεξάρτητη κρατική υπόσταση. Ο Γ. Βλαχογιάννης στην ιστορική του ανθολογία διασώζει μια μικρή διήγηση όπου σε συνεδρίαση της Βουλής, όταν τα αίματα είχαν ανάψει, ένας παλιός αγωνιστής του ’21 απευθύνθηκε στους πρωταγωνιστές του επεισοδίου στα αρβανίτικα για να σταματήσει η διχόνοια.

Και σταμάτησε.

Τα αρβανίτικα ήταν η γλώσσα που μιλούσε ο Κουντουριώτης, πρωθυπουργός της Ελλάδας, η Μπουμπουλίνα, ο Μπότσαρης, οι Σουλιώτες και πολλοί άλλοι.

Ηταν η γλώσσα που ήξερε και καταλάβαινε ο Καραϊσκάκης, ο Αντρούτσος και πολλοί άλλοι αγωνιστές της Επανάστασης.

Στη μικρασιατική εκστρατεία του 1919-1922 οι Αρβανίτες πολεμούσαν με δικό τους μπαϊράκι.

Δεν υποχώρησαν ούτε βήμα, έπεσαν μέχρι τον τελευταίο.

Μόνο όταν το ξέρουμε αυτό καταλαβαίνουμε εκείνο το σκοτεινό βλέμμα των Αρβανιτών της Αττικής που περιγράφει ο Τίτος Αθανασιάδης στα «Παιδιά της Νιόβης». Στα ηρώα των χωριών μας ο κατάλογος των νεκρών του 1922 είναι μεγαλύτερος από όλα τα άλλα χωριά της Ελλάδας σε σχέση με τον πληθυσμό μας. Οι Αρβανίτες βέβαια δεν έχουν σημαντική παρουσία μόνο στο μεγάλο βιβλίο των τιμημένων νεκρών του έθνους μας.

Εξίσου σημαντική παρουσία έχουν στα γράμματα, τις επιστήμες και στις δομές του νέου κράτους, ιδιαίτερα καταλαμβάνοντας υψηλά στρατιωτικά και πολιτικά αξιώματα. https://balkanhistories.wordpress.com/2022/02/11/18210424-arvanites-epanastasi-attiki/ https://www.kathimerini.gr/society/281397/oi-arvanites-tis-attikis-kai-i-symvoli-toys-stin-ethniki-paliggenesia/

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους