Η βαθιά παρακμή της Νέας Δημοκρατίας Όσα θλιβερά βλέπουμε στην «συντηρητική παράταξη», δεν είναι μεμονωμένο φαινόμενο και δεν αφορούν μόνον αυτή, αλλά συνολικά το πολιτικό μας σύστημα. Γράφω όμως εδώ...
Η βαθιά παρακμή της Νέας Δημοκρατίας Όσα θλιβερά βλέπουμε στην «συντηρητική παράταξη», δεν είναι μεμονωμένο φαινόμενο και δεν αφορούν μόνον αυτή, αλλά συνολικά το πολιτικό μας σύστημα.
Γράφω όμως εδώ γι’ αυτή, διότι η κυβερνώσα ΝΔ, και συγκεκριμένα στην μητσοτακική της έκφανση, είναι ένα λυπηρά επίκαιρο παράδειγμα που δείχνει δυο αποκαρδιωτικές αλήθειες: α) τον ξεπεσμό της εγχώριας ανοραματικής πολιτικής σε απλή επικοινωνιακή διαχείριση και ψηφοθηρική κούρσα και β) την βαθιά ιδεολογική και αξιακή κρίση που μαστίζει τις πολιτικές μας ψευδοελίτ.
Ο ξεπεσμός της πολιτικής Η κυβερνώσα ΝΔ, είναι μια ιδεολογικά εκφυλισμένη και αποτυχημένη πολιτική δύναμη.
Η αποτυχία δεν ορίζεται μόνο με βάση το γεγονός ότι έχει υποδιπλασιάσει τα εκλογικά της ποσοστά, παρά την εξαιρετικά αδύναμη Αντιπολίτευση, αλλά και με βάση το ότι συνεχίζει να κάνει λανθασμένες επιλογές πολιτικών και προσώπων, κάτι που βλέπουμε στους ψευδο-ανασχηματισμούς που στην πραγματικότητα αποτελούν ένα εσωκομματικό πάρε δώσε και μία πόζα για τα μάτια του κομματικού κόσμου - που συνεχίζει να πιστεύει σε θαύματα.
Δεν είναι ποτέ λόγος υπερηφάνειας να είσαι ισχνά πρώτος ανάμεσα σε ανθυποανίκανους. Στο ΥΠΕΞ οι επικεφαλής παραμένουν κι ας απομόνωσαν την Ελλάδα καθιστώντας την ένα αναξιόπιστο γεωπολιτικό πιόνι που ξεπλένει διεθνώς τον αιματοβαμμένο Σουλτάνο με κατευναστικούς τεμενάδες – τόσο ώστε να αξιώνεται θέση και ρόλο στην άμυνα της Ευρώπης.
Ο κος Χατζηδάκης, ο φορομπήχτης/killer που ταπείνωσε αδίκως και οριζοντίως, τους ελεύθερους επαγγελματίες και την μεσαία τάξη εν γένει, πήρε αναβάθμιση για το θεάρεστο έργο του.
Και μέσα σε όλα αυτά κάποια στιγμή υπουργοποιήθκε ακόμη και ο κος Δοξιάδης της ΜΚΟ Solidarity Now (που ευτυχώς για τη χώρα παραιτήθηκε). Ο κος Λοβέρδος πήρε πόστο και αμολάει ό,τι του κατέβει στην αόριστη γκλάβα.
Ο κος Κικίλιας πάει με όλα, γιατί όχι και σε βερσιόν τάνκερ.
Η κα Μιχαηλίδου τώρα θα μας λύσει το Δημογραφικό, προασπίζοντας την οικογένεια με woke προοπτικές, ενώ η κα Ζαχαράκη στο Υπουργείο Παιδείας θα παρουσιάζει στα παιδιά του δημοτικού, ως ωραίες και κανονικές, τις νέες αλλοπρόσαλλα μεταμοντέρνες μορφές της.
Είναι ξεκάθαρο: αυτό που μετράει για τον Έλληνα Π/Θ είναι οι εσωκομματικές ισορροπίες, τα προεκλογικά γραμμάτια, να μην έχει γκρίνιες από τα στελέχη, η επικοινωνιακή διαχείριση της αποτυχίας και η ηρεμία της βάρδιας.
Το επιτελείο πολιτικής επικοινωνίας της ΝΔ ενδιαφέρεται κυρίως για την ψηφοθηρία και τις εσωκομματικές ισορροπίες.
Μια ψηφοθηρία – που ως ένα σημείο είναι κατανοητή στον κοινοβουλευτισμό - η οποία όμως δεν βασίζεται στην τόλμη και κυρίως σε πραγματικές εθνικές πολιτικές, αλλά στην δημιουργία εντύπωσης πολιτικών και δυστυχώς στον τραχύ διχασμό της ελληνικής Κοινωνίας.
Η μυωπική Πολιτεία Μητσοτάκη είναι κενή περιεχομένου, οράματος και προσανατολισμού.
Έχει μετατρέψει την ΝΔ σε ιδεολογικό τσίρκο με ολίγο από Ποτάμι, πολύ από ΠΑΣΟΚ και δυο τρεις κεντροδεξιούς μπαλαντέρ να παράγουν εντυπωσιακές μπουρμπουλήθρες.
Το σχήμα καταλήγει να παρασύρεται από τις εξελίξεις που ο Π/Θ αδυνατεί, όχι να προβλέψει με ακρίβεια, αλλά ούτε καν να φανταστεί αμυδρά.
Δεν είναι σε θέση να καταλάβει ότι η δημιουργία πολεμικής οικονομίας στην Ευρώπη, για χάρη της τελειωμένης υπόθεσης που λέγεται Ουκρανία, ειδικά με την Τουρκία μέσα, θα ζημιώσει πρώτα απ'όλα την Ελλάδα.
Λες και ο Π/Θ μας είναι Γάλλος ή Γερμανός – γιατί αυτοί που ενδεχομένως θα ωφεληθούν από κάτι τέτοιο, είναι χώρες όπως η Γαλλία, η Ισπανία και η Γερμανία. Η Κυβέρνηση από τα συλλαλητήρια, με αφορμή τα Τέμπη, δεν κατάλαβε απολύτως τίποτα, ούτε και από την μαζική αντίδραση των Ελλήνων στον νόμο για τον γάμο των ομοφυλόφιλων.
Όπως δεν κατάλαβε τίποτα από την συντριπτική νίκη του Τραμπ στις ΗΠΑ και την ισχυρή συντηρητική στροφή που συντελείται παντού.
Επίσης, δεν κατάλαβε απολύτως τίποτα για τις πραγματικές αιτίες της δημογραφικής κατάρρευσης, ενώ συνεχίζει να νομιμοποιεί την λαθρομετανάστευση ελπίζοντας σε μια πολυπολιτισμική σούπα που θα λειτουργεί.
Σήμερα στο Μαξίμου, βυθισμένοι στον αλαζονικό μικρόκοσμό τους εκτός τόπου και χρόνου, ελπίζουν μάταια ότι ο Τραμπ θα είναι μια απλή παρένθεση για να συνεχίσουν το πολιτικά και οικονομικά προσοδοφόρο πάρτυ της woke και διεθνιστικής διαχείρισης της Ελλάδας από την Κυβέρνηση, τα καρτέλ και τις ΜΚΟ - που κουμαντάρουν αφανώς τη χώρα.
Η θητεία του κου Μητσοτάκη, σε ό,τι με αφορά, απέδειξε ήδη - η πολιτική ιστορία καταγράφει πάντα σε 2ο χρόνο - ότι η υστεροφημία του δεν θα περιλαμβάνει έννοιες όπως, οξυδέρκεια, όραμα, μεταρρύθμιση και πολιτική ευφυΐα, αλλά κυρίως αλαζονεία, διαφθορά, γουοκισμό, κανονικοποίηση της λαθρομετανάστευσης, ακρίβεια, ανασφάλεια, μικρόνοια, αβελτηρία και αποκοπή από την πραγματικότητα.
Μια αποκοπή που εύχομαι να μην πληρώσουμε πολύ ακριβά με κάποια σοβαρή εθνική απώλεια.
Αυτό που μας απόμεινε είναι ολίγη ικανοποίηση - και πολλή επικοινωνία από τα συστημικά ΜΜΕ – για την αλλαγή του λόγου χρέους/ΑΕΠ και την αναβάθμιση της πιστοληπτικής αξιολόγησης στο βασικό προβλεπόμενο για δυτική χώρα.
Μια αναβάθμιση που όμως έρχεται με καθυστέρηση δέκα ετών, μετά από πολύ μαστίγιο και πολλούς επιχειρηματικούς θανάτους, με τρομερή καρτελοποίηση της αγοράς, τεράστια ακρίβεια και με τσακισμένη την αγοραστική μας δύναμη στον πάτο της Ευρώπης.
Μια αναβάθμιση που εξανεμίζεται δηλαδή στον πραγματικό κόσμο της οικονομίας, εκεί που ζούμε όλοι εμείς που έχουμε ακόμη το σθένος να παράγουμε σε μια αντιπαραγωγική, σοβιετικού τύπου χώρα, αναξιόπιστη, τιμωρητική και άδικη με την μεσαία τάξη.
Αυτή ακριβώς είναι η παρακμή της πολιτικής: ο ταπεινωμένος, ανασφαλής και εξαπατημένος πολίτης, αντί να εμπνέεται και να οραματίζεται για την πατρίδα από τα πάνω, δηλαδή από την ηγεσία, εύχεται να περάσει και αυτή η κυβερνητική βάρδια – και αυτού του διαχειριστή της χώρας - τουλάχιστον χωρίς κάποια σοβαρή εθνική «στραβή», ευχαριστώντας τον Θεό που υπάρχει το Ισραήλ να μας ξελασπώνει, τουλάχιστον στα εθνικά θέματα...
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους