Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Δεν θέλω να φύγεις! Νομίζω πως αυτοί οι μήνες θα μου φανούν αιώνας…» Ο Παύλος της έπιασε το χέρι και τη φίλησε απαλά στο κεφάλι.

Ήταν καθισμένοι στο αγαπημένο τους παγκάκι για ώρες κι όσες ώρες την είχε αγκαλιά, τόσες ώρες εκείνη έκλαιγε.

Της σκούπιζε τα δάκρυα, την φιλούσε στο μέτωπο και με όση αυτοκυριαρχία διέθετε, της έλεγε πως ο καιρός θα περάσει γρήγορα και θα είναι ξανά μαζί. «Παύλο, ξέρω πως κάνω σαν μικρό παιδί και πως τόση ώρα σε έχω ζαλίσει αλλά αυτό που νιώθω, δεν ξέρω πώς μπορώ να το περιγράψω! Αντί να ασχολούμαι με εσένα που φεύγεις, κάθομαι και κλαίω! Είμαι απαράδεκτη!». Ολόκληρη η ιστορία στο πρώτο σχόλιο ❗Σ' αγαπώ ως τον ουρανό ✍Κατερίνα Μοχράνη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους