Έχετε παρατηρήσει ποτέ ότι μια απλή φωτογραφία μιας μητέρας που θηλάζει μπορεί να προκαλέσει έντονες συναισθηματικές αντιδράσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης; Κάποιες φορές τα σχόλια είναι γεμάτα...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Άλλες φορές είναι απροσδόκητα επικριτικά, ιδιαίτερα από ανθρώπους μεγαλύτερων γενεών.

Είναι εύκολο να υποθέσουμε ότι αυτές οι αντιδράσεις προέρχονται από επικριτική διάθεση ή έλλειψη ενημέρωσης.

Όμως, πολύ συχνά, η ιστορία πίσω τους είναι πολύ πιο σύνθετη.

Για να κατανοήσουμε τις σημερινές συζητήσεις γύρω από τον θηλασμό, πρέπει πρώτα να κατανοήσουμε το παρελθόν.

Πολλές γυναίκες που έγιναν μητέρες τη δεκαετία του 1970, του 1980, ακόμη και στις αρχές της δεκαετίας του 1990, βίωσαν τη μητρότητα σε μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα από αυτήν που γνωρίζουν οι νέοι γονείς σήμερα.

Ναι, η La Leche League υπήρχε ήδη από τη δεκαετία του 1950 και προσέφερε ανεκτίμητη υποστήριξη από μητέρα σε μητέρα.

Όμως το επάγγελμα του International Board Certified Lactation Consultant (IBCLC) καθιερώθηκε μόλις το 1985, ενώ οι οργανωμένες υπηρεσίες υποστήριξης της γαλουχίας στα νοσοκομεία άργησαν ακόμη αρκετά χρόνια να γίνουν ευρέως διαθέσιμες.

Οι περισσότερες οικογένειες δεν είχαν πρόσβαση σε εξειδικευμένους συμβούλους θηλασμού, τεκμηριωμένη ενημέρωση ή έγκαιρη παρέμβαση όταν εμφανίζονταν δυσκολίες.

Αν ο θηλασμός ήταν επώδυνος, αν η παραγωγή γάλακτος φαινόταν ότι ήταν ανεπαρκής, αν το μωρό δεν έπαιρνε βάρος ή αν η σίτιση δεν εξελισσόταν όπως αναμενόταν, πολλοί γονείς δεν είχαν ουσιαστικά κανέναν στον οποίο να μπορούν να απευθυνθούν για υποστήριξη ή καθοδήγηση.

Το βρεφικό γάλα σε σκόνη δεν θεωρούνταν «δεύτερη επιλογή». Θεωρούνταν η σύγχρονη, επιστημονική και εξελιγμένη επιλογή.

Για δεκαετίες προβαλλόταν ως προϊόν της ιατρικής προόδου.

Οι γιατροί συχνά συνιστούσαν αυστηρά προγράμματα σίτισης.

Στα μαιευτήρια τα νεογνά παρέμεναν συνήθως χωριστά από τις μητέρες τους μετά τον τοκετό.

Η πρώιμη χορήγηση συμπληρώματος ήταν συνηθισμένη.

Ο θηλασμός δεν ενθαρρυνόταν πάντοτε και, όταν εμφανίζονταν δυσκολίες, πολλές οικογένειες άκουγαν απλώς τη φράση: «Το γάλα σου δεν είναι αρκετό». Την ίδια ακριβώς περίοδο, όμως, συντελούνταν και μία ακόμη τεράστια κοινωνική αλλαγή. Το Κίνημα για την Απελευθέρωση των Γυναικών άνοιξε δρόμους που προηγούμενες γενιές είχαν αγωνιστεί σκληρά για να κατακτήσουν.

Οι γυναίκες απέκτησαν μεγαλύτερη πρόσβαση στην ανώτατη εκπαίδευση, στις επαγγελματικές ευκαιρίες, στην οικονομική ανεξαρτησία και σε έναν ρόλο πέρα από τα όρια του σπιτιού.

Η φόρμουλα ενσωματώθηκε φυσικά σε αυτή τη νέα πραγματικότητα.

Για πολλές οικογένειες συμβόλιζε την ελευθερία.

Ο σύντροφος μπορούσε να ταΐσει το μωρό.

Οι παππούδες και οι γιαγιάδες μπορούσαν να βοηθήσουν.

Η επιστροφή στην εργασία γινόταν πιο διαχειρίσιμη.

Η επιλογή της φόρμουλας θεωρούνταν, συχνά, έκφραση της σύγχρονης μητρότητας και όχι απόρριψη του θηλασμού.

Ας προχωρήσουμε τώρα 30 ή 40 χρόνια μπροστά.

Οι σημερινοί γονείς έχουν πρόσβαση σε πληθώρα γνώσεων και υποστήριξης γύρω από τον θηλασμό.

Η άμεση επαφή δέρμα με δέρμα μετά τη γέννηση, η παραμονή μητέρας και βρέφους στο ίδιο δωμάτιο, ο θηλασμός κατά απαίτηση, οι συστάσεις για αποκλειστικό θηλασμό, οι τράπεζες μητρικού γάλακτος, τα σύγχρονα θήλαστρα , οι σύμβουλοι γαλουχίας, οι διαδικτυακές ομάδες υποστήριξης και χιλιάδες τεκμηριωμένες πηγές πληροφόρησης είναι πλέον ευρέως διαθέσιμες.

Το μήνυμα έχει αλλάξει ριζικά.

Ο θηλασμός ενθαρρύνεται ενεργά και σήμερα διαθέτουμε την έρευνα, τη γνώση και την τεχνολογία που μπορούν πραγματικά να τον υποστηρίξουν.

Προστατεύεται από τη νομοθεσία.

Προβάλλεται ανοιχτά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Απεικονίζεται όμορφα σε φωτογραφίες.

Και για ορισμένες γυναίκες που έγιναν μητέρες πριν από δεκαετίες, αυτές οι εικόνες μπορεί να ξυπνούν συναισθήματα που ποτέ δεν περίμεναν ότι θα ένιωθαν.

Όχι επειδή δεν τους αρέσει ο θηλασμός.

Αλλά επειδή τους θυμίζουν εμπειρίες που οι ίδιες δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να ζήσουν.

Ίσως αναρωτιούνται: «Γιατί δεν υπήρχε τότε κάποιος να με βοηθήσει;» «Άραγε θα είχα θηλάσει περισσότερο αν κάποιος μου είχε δείξει πώς;» «Μήπως πήρα τη λάθος απόφαση;» «Μήπως αυτή η γενιά κρίνει τη δική μου;» Οι ψυχολόγοι περιγράφουν μερικές φορές αυτή την εμπειρία ως γνωστική ασυμφωνία (cognitive dissonance): τη δυσφορία που προκύπτει όταν νέες πληροφορίες αμφισβητούν πεποιθήσεις ή αποφάσεις που κάποιος διατηρούσε για χρόνια.

Πρόκειται για μια βαθιά ανθρώπινη αντίδραση.

Όταν οι άνθρωποι έχουν πάρει αποφάσεις με αγάπη, βασισμένοι στη γνώση και στους πόρους που διέθεταν εκείνη την εποχή, μπορεί να είναι επώδυνο να νιώθουν ότι οι σημερινές συζητήσεις υπονοούν πως ίσως υπήρχε ένας διαφορετικός — ή ακόμη και καλύτερος — δρόμος.

Για άλλους, ο δημόσιος θηλασμός ή οι φωτογραφίες θηλασμού απλώς δεν ήταν μέρος της καθημερινότητας όταν μεγάλωναν τα παιδιά τους.

Το να τα βλέπουν τόσο συχνά σήμερα μπορεί να τους φαίνεται ασυνήθιστο, όχι απαραίτητα επειδή πιστεύουν ότι είναι λάθος, αλλά επειδή διαφέρει από τις κοινωνικές νόρμες μέσα στις οποίες οι ίδιοι έγιναν γονείς.

Φυσικά, κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός.

Πολλοί παππούδες και γιαγιάδες συγκαταλέγονται σήμερα στους μεγαλύτερους υποστηρικτές του θηλασμού.

Πολλές γυναίκες θήλασαν τα δικά τους παιδιά, παρά την ελάχιστη υποστήριξη που είχαν.

Άλλες επιθυμούσαν βαθιά να θηλάσουν, αλλά δεν τα κατάφεραν.

Άλλες επέλεξαν συνειδητά τη φόρμουλα και δεν έχουν καμία απολύτως μεταμέλεια.

Δεν υπάρχει μία και μοναδική «άποψη των Baby Boomers» για τον θηλασμό.

Όμως η ιστορία διαμορφώνει όλους μας.

Το να κατανοούμε αυτή την ιστορία δεν σημαίνει ότι σταματάμε να υποστηρίζουμε τον θηλασμό.

Σημαίνει ότι προσεγγίζουμε αυτές τις συζητήσεις με περισσότερη κατανόηση και ενσυναίσθηση.

Η μητέρα που θηλάζει σήμερα δεν επικρίνει τη μητέρα που τάισε το μωρό της με φόρμουλα το 1982.

Η γιαγιά που λέει «Εμείς δεν τα κάναμε αυτά» δεν επικρίνει απαραίτητα τη μητέρα που θηλάζει σήμερα.

Μερικές φορές και οι δύο κουβαλούν απλώς τις εμπειρίες και τις αντιλήψεις της εποχής μέσα στην οποία έγιναν μητέρες.

Κάθε γενιά έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε με τις γνώσεις, την υποστήριξη και τις κοινωνικές προσδοκίες της εποχής της.

Η δική μας ευθύνη σήμερα είναι να συνεχίσουμε να προχωράμε μπροστά: να προστατεύουμε τον θηλασμό, να στηρίζουμε τις οικογένειες που χρειάζονται ή επιλέγουν τη φόρμουλα, να βελτιώνουμε τη φροντίδα της γαλουχίας και να διασφαλίζουμε ότι οι σημερινοί γονείς έχουν επιλογές που βασίζονται σε επιστημονικά δεδομένα και όχι στο μάρκετινγκ, στο κοινωνικό στίγμα ή στην έλλειψη υποστήριξης.

Ίσως, τελικά, το μεγαλύτερο δώρο που μπορούμε να προσφέρουμε ο ένας στον άλλον είναι αυτό: Λιγότερη κριτική.

Περισσότερη περιέργεια.

Και η αναγνώριση ότι πίσω από κάθε ιστορία γύρω από τη διατροφή ενός βρέφους υπάρχει μια μητέρα που ήθελε, πάνω απ' όλα, να θρέψει το παιδί της με αγάπη. Πηγή: LaLactation Μετάφραση:" Χανιά:Φίλοι και Υποστηρικτές Μητρικού Θηλασμού" #motherhood #motherhoodunfiltered #motherhoodjourney #extendedbreastfeeding #θηλασμόςνηπίου #μακροχρόνιοςθηλασμός

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους