ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ BLACK THUNDER I & II – ΠΩΣ Η ΙΝΔΙΑ ΑΝΕΚΑΤΕΛΑΒΕ ΤΟΝ ΧΡΥΣΟ ΝΑΟ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΠΑΝΑΛΑΒΕΙ ΤΑ ΛΑΘΗ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ Η δεκαετία του 1980 υπήρξε μία από τις πιο ταραχώδεις περιόδους στην ιστορία...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στην πολιτεία του Παντζάμπ, η άνοδος ένοπλων αυτονομιστικών οργανώσεων που επιδίωκαν τη δημιουργία ανεξάρτητου κράτους με την ονομασία «Χαλιστάν» οδήγησε σε κύμα βίας, δολοφονιών και τρομοκρατικών επιθέσεων.

Πολλές από τις οργανώσεις αυτές χρησιμοποιούσαν ως καταφύγιο το συγκρότημα του Χρυσού Ναού στο Αμριτσάρ, του ιερότερου προσκυνήματος των Σιχ.

Η παρουσία βαριά οπλισμένων ενόπλων μέσα σε έναν τόσο σημαντικό θρησκευτικό χώρο δημιουργούσε ένα εξαιρετικά δύσκολο επιχειρησιακό και πολιτικό πρόβλημα για την κυβέρνηση.

Το 1984 πραγματοποιήθηκε η Operation Blue Star, κατά την οποία ο ινδικός στρατός εισέβαλε στο συγκρότημα για να εκδιώξει τους εξτρεμιστές.

Παρότι η επιχείρηση πέτυχε τον άμεσο στρατιωτικό της στόχο, προκάλεσε μεγάλες απώλειες, σοβαρές ζημιές στον ναό και βαθύ διχασμό στην ινδική κοινωνία.

Οι συνέπειες ήταν δραματικές, καθώς λίγους μήνες αργότερα η πρωθυπουργός Ίντιρα Γκάντι δολοφονήθηκε από δύο σωματοφύλακές της, γεγονός που οδήγησε σε νέες συγκρούσεις και αναζωπύρωση της έντασης.

Παρά τα γεγονότα του 1984, οι ένοπλες οργανώσεις δεν εξαλείφθηκαν.

Μέχρι το 1986 είχαν επιστρέψει στον Χρυσό Ναό, αποθηκεύοντας όπλα και χρησιμοποιώντας τον χώρο ως ασφαλές καταφύγιο.

Η κυβέρνηση γνώριζε ότι μια δεύτερη επιχείρηση όπως η Blue Star θα προκαλούσε νέα αιματοχυσία και θα επιβάρυνε ακόμη περισσότερο τις σχέσεις με την κοινότητα των Σιχ.

Έτσι αποφασίστηκε μια διαφορετική προσέγγιση.

Στις 30 Απριλίου 1986 ξεκίνησε η Operation Black Thunder I. Ισχυρές δυνάμεις της αστυνομίας του Παντζάμπ και ειδικές μονάδες περικύκλωσαν το συγκρότημα, απέκοψαν κάθε δυνατότητα διαφυγής και κάλεσαν τους ενόπλους να παραδοθούν.

Αντί για γενικευμένη επίθεση με άρματα και βαρύ οπλισμό, εφαρμόστηκε τακτική πίεσης και περιορισμένης χρήσης βίας.

Οι ανταλλαγές πυρών ήταν μικρής έντασης και αρκετοί από τους ενόπλους συνελήφθησαν.

Παρά την επιτυχία της, η επιχείρηση δεν εξάλειψε οριστικά την απειλή.

Μέσα στα επόμενα δύο χρόνια νέες ομάδες εξτρεμιστών επέστρεψαν στον Χρυσό Ναό και οχυρώθηκαν ξανά.

Η κυβέρνηση αποφάσισε να προετοιμάσει πολύ πιο προσεκτικά τη δεύτερη επιχείρηση.

Επικεφαλής του σχεδιασμού βρέθηκαν η αστυνομία του Παντζάμπ, υπό τον K.P.S. Gill, και η National Security Guard (NSG), γνωστή ως οι «Black Cats». Για εβδομάδες συγκεντρώνονταν πληροφορίες σχετικά με τον αριθμό των ενόπλων, τον οπλισμό τους και τις θέσεις που κατείχαν μέσα στο συγκρότημα.

Παράλληλα, ελεύθεροι σκοπευτές τοποθετήθηκαν σε γειτονικά κτίρια, ενώ δημιουργήθηκε λεπτομερές σχέδιο για την αποφυγή καταστροφών στον ιερό χώρο. Η Operation Black Thunder II άρχισε στις 10 Μαΐου 1988.

Αντί να εξαπολυθεί άμεση έφοδος, οι δυνάμεις ασφαλείας επέβαλαν πλήρη αποκλεισμό.

Διακόπηκε κάθε ανεφοδιασμός, ενώ οι διαπραγματευτές καλούσαν συνεχώς τους ενόπλους να παραδοθούν.

Οι κινήσεις τους παρακολουθούνταν διαρκώς και κάθε ένοπλη ενέργεια αντιμετωπιζόταν με στοχευμένα πυρά από ελεύθερους σκοπευτές, αποφεύγοντας τη χρήση βαρέων όπλων.

Καθώς περνούσαν οι ημέρες, οι εξτρεμιστές απομονώνονταν ολοένα περισσότερο.

Οι προμήθειες μειώνονταν, η πίεση αυξανόταν και οι δυνατότητες αντίστασης περιορίζονταν.

Πολλοί άρχισαν να παραδίδονται χωρίς να δοθεί μεγάλη μάχη.

Οι ειδικές δυνάμεις εισέρχονταν σταδιακά σε τμήματα του συγκροτήματος, ελέγχοντας κάθε χώρο με ιδιαίτερη προσοχή ώστε να προστατευθούν οι προσκυνητές και να αποφευχθούν ζημιές στα ιστορικά κτίρια.

Η επιχείρηση ολοκληρώθηκε στις 19 Μαΐου 1988.

Συνελήφθησαν περισσότεροι από 140 ένοπλοι, ενώ κατασχέθηκαν μεγάλες ποσότητες αυτόματων όπλων, πυρομαχικών, χειροβομβίδων και εξοπλισμού επικοινωνιών.

Σε σύγκριση με την Operation Blue Star, οι απώλειες και οι καταστροφές ήταν αισθητά μικρότερες, γεγονός που θεωρήθηκε μεγάλη επιτυχία για τις ινδικές αρχές.

Οι επιχειρήσεις Black Thunder I και Black Thunder II σηματοδότησαν μια σημαντική αλλαγή στη φιλοσοφία των επιχειρήσεων ασφαλείας στην Ινδία.

Αντί για άμεση και μαζική στρατιωτική ισχύ, δόθηκε έμφαση στη συλλογή πληροφοριών, στην πολιορκία, στις διαπραγματεύσεις, στον αιφνιδιασμό και στη χειρουργική χρήση ειδικών δυνάμεων.

Τα διδάγματα αυτών των επιχειρήσεων επηρέασαν την εκπαίδευση των ινδικών αντιτρομοκρατικών μονάδων και εξακολουθούν να μελετώνται ως παραδείγματα διαχείρισης κρίσεων σε χώρους ιδιαίτερης θρησκευτικής και πολιτιστικής σημασίας.

Σήμερα, οι δύο επιχειρήσεις αποτελούν σημαντικό κεφάλαιο της σύγχρονης ιστορίας της Ινδίας.

Η πρώτη ανέδειξε την ανάγκη αλλαγής τακτικής, ενώ η δεύτερη απέδειξε ότι με προσεκτικό σχεδιασμό, άριστη συλλογή πληροφοριών και συντονισμένη δράση των ειδικών δυνάμεων μπορεί να επιτευχθεί ο επιχειρησιακός στόχος με πολύ μικρότερο ανθρώπινο και πολιτικό κόστος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους