Τι είναι αυτό που εμποδίζει κάποιον, ενώ διαθέτει όλα τα εχέγγυα και τις προϋποθέσεις, να φτάσει τελικά στην επιτυχία; Είναι, αναμφίβολα, αυτή η πρώιμη και εντελώς ψευδής αίσθηση ότι "το δικαιούται...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Είτε το ονομάσουμε υπερβολική αυτοπεποίθηση είτε καθαρή αλαζονεία, η κατάληξη είναι πάντα η ίδια: η ελεύθερη πτώση.

Το χειρότερο, όμως, είναι ότι αυτή η αποτυχία θα δικαιολογηθεί με τέτοιον τρόπο ώστε να επαναληφθεί με την πρώτη ευκαιρία.

Η αιτία δεν είναι ποτέ η ατυχία, αλλά μια νοοτροπία που ζει σε ένα παράλληλο σύμπαν, εντελώς αποκομμένο από την πραγματικότητα.

Σε αυτό το θέατρο, η επικοινωνιακή "φούσκα" του Τύπου λειτουργεί ως το τέλειο άλλοθι.

Όταν η Αργεντινή κατάφερε να φέρει τα πάνω κάτω απέναντι στην Αγγλία στα τελευταία δραματικά λεπτά της κανονικής διάρκειας, είδαμε τον Ρομέρο να πανηγυρίζει με έναν τρόπο που έμοιαζε άκρως προκλητικός μπροστά σε παίκτες όπως ο Πίκφορντ, ο Κέιν και ο Μπέλινγχαμ.

Αν και τέτοιες σκηνές δεν είναι γενικά αποδεκτές, απέναντι στη συγκεκριμένη ομάδα μοιάζουν απόλυτα δικαιολογημένες.

Ο λόγος κρύβεται στη σταθερή έλλειψη στοιχειώδους σεβασμού που δείχνουν τα Αγγλικά μέσα προς κάθε αντίπαλο πριν από τη σέντρα.

Αυτή ακριβώς η νοοτροπία είναι που εξηγεί γιατί η Αγγλία δεν έχει καταφέρει να κατακτήσει κανένα μεγάλο τρόπαιο, σε επίπεδο Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος ή Παγκοσμίου Κυπέλλου, από το μακρινό 1966.

Διαβάζοντας κανείς τις δηλώσεις ορισμένων παλαιμάχων της Πρέμιερ Λιγκ, συνειδητοποιεί ότι αυτό που συμβαίνει δεν είναι απλώς μια προσπάθεια για "κλικ" και εντυπωσιακούς τίτλους.

Φαίνεται πως ο ελιτισμός είναι βαθιά ριζωμένος στο DNA τους.

Αδυνατούν να εκφράσουν μια άποψη χωρίς να μειώσουν τον αντίπαλο.

Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα ζήσαμε πριν από τον ημιτελικό μεταξύ των δύο χωρών, με πρωταγωνιστές τον Γκάρι Νέβιλ και τον Τζο Κόουλ.

Τι ακριβώς ειπώθηκε; Ο Κόουλ, γεμάτος σιγουριά, δήλωσε: "Θα αναγκάσουμε τον Λιονέλ Μέσι να πάει για ύπνο.

Θα τον κοιμίσουμε, το νιώθω βαθιά μέσα μου. Η Αγγλία θα νικήσει". Κι έπειτα, έχουμε τον Γκάρι Νέβιλ, που υποτίθεται ότι είναι ο κορυφαίος τακτικός αναλυτής σε σχέση με τους υπόλοιπους, να δηλώνει με στόμφο: "Με το κεντρικό αμυντικό δίδυμο που διαθέτει η Αργεντινή, δεν βλέπω πώς δεν θα σκοράρουμε τουλάχιστον δύο γκολ". Και πρόσθεσε: "Η Αγγλία έχει να φτάσει σε τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου από το 1966, είναι μια ασύλληπτη ευκαιρία για το τρόπαιο". Προς τι όλη αυτή η υποτίμηση προς τον Μέσι; Γιατί τόση ειρωνεία απέναντι στο αμυντικό δίδυμο του Λισάντρο και του Ρομέρο; Γιατί είναι τόσο δύσκολο να καταθέσουν την άποψη τους με σεβασμό; Ο Όουεν, από την πλευρά του, συνέχισε αυτό το ρεσιτάλ ακόμα και μετά τον αποκλεισμό της Αγγλίας, ισχυριζόμενος ότι η Αργεντινή στάθηκε τυχερή επειδή αντιμετώπισε εύκολους αντιπάλους.

Πρόκειται για πλήρη παραλογισμό.

Όπως πολύ σωστά αναρωτήθηκε ο Εμιλιάνο Μαρτίνες: "Τι φταίει η Αργεντινή αν δεν προκρίθηκε η Κολομβία αντί για την Ελβετία;". Είναι το ίδιο σαν να λέμε ότι η Γαλλία έπαιξε με την Παραγουάη αντί για τη Γερμανία, ή η Αγγλία με τη Νορβηγία αντί για τη Βραζιλία.

Πότε επιτέλους θα καταλάβουν ότι τέτοιες δηλώσεις κάνουν τεράστια ζημιά στην ίδια τους την ομάδα; Το μόνο που καταφέρνουν είναι να δώσουν έξτρα κίνητρο στον αντίπαλο.

Ακόμα κι αν μια ομάδα είναι θεωρητικά υποδεέστερη, μπαίνει στο γήπεδο μεταμορφωμένη.

Φανταστείτε, λοιπόν, τι γίνεται όταν ο αντίπαλος είναι ήδη πανίσχυρος.

Δεν είναι τυχαίο ότι μετά το παιχνίδι, ο Ρομέρο αποκάλυψε πως τα σχόλια του Νέβιλ λειτούργησαν ως το απόλυτο κίνητρο για τον ίδιο και τον Μαρτίνες, προσθέτοντας αφοπλιστικά πως "όταν αποσυρθώ, δεν θέλω να γίνω ανόητος σαν κι αυτόν, ασκώντας τέτοια κριτική στους παίκτες". Κλείνοντας, νιώθω συχνά ότι η παρουσία ενός προπονητή όπως ο Τούχελ στον πάγκο -ο οποίος κατά τη γνώμη μου διαθέτει ακριβώς το ίδιο επίπεδο αλαζονείας- ταιριάζει γάντι σε αυτή την ομάδα και σε αυτόν τον Τύπο. Όλοι τους, άλλωστε, μοιράζονται το ίδιο ταλέντο: την τέχνη του "φουσκώματος".

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους