Ἁγιοχριστοφορίτης Τω 6692 έτει από Κτίσεως Κόσμου, 1183 από Θείας Ενσαρκώσεως· ο Εταιριάρχης Κωνσταντίνος Τρίψυχος και ο ευνούχος Πτερυγεωνίτης εισβάλουν στην Μονή του Αγίου Διομήδους και εκτελούν...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κατ’ εντολήν του Ανδρόνικου Κομνηνού.

Μετά τον θάνατο του συζύγου της, Μανουήλ Κομνηνού, η Μαρία είχε καρεί μοναχή Ξένη όπως συνηθιζόταν.

Κατ’ ουσίαν όμως ενεργούσε ως Αντιβασιλέας του ανήλικου γιου της Αυτοκράτορα Αλεξίου Κομνηνού.

Κάτι που ο Ανδρόνικος δεν ήταν διατεθιμένος να ανεχθεί.

Μόλις το προηγούμενο έτος είχε υποκινήσει την Σφαγή των Λατίνων· όπου εκατοντάδες (ή και χιλιάδες) Βενετοί και Γενοβέζοι λυντσαρίστηκαν ή εκτελέστηκαν από τον μαινόμενο όχλο.

Περί τους 3.900 πουλήθηκαν σκλάβοι στους Τούρκους.

Ήταν τότε που έκλεισε την Μαρία στην Μονή Διομήδους και δολοφόνησε με δηλητήριο την ανηψιά του Μαρία Πορφυρογέννητη, κόρη του Αυτοκράτορα Μανουήλ.

Με τις δύο γυναίκες εκτός της διαδοχής, απέμενε μόνον ο 14χρονος Αλέξιος.

Την νύχτα της 12ης Σεπτεμβρίου 1183, ο Εταιριάρχης Τρίψυχος, ο Προέξαρχων των Ραβδούχων Δαδιβρενός και ο Λογοθέτης του Δρόμου Αγιοχριστοφορίτης μπήκαν κρυφά στο Παλάτι.

Εταιριάρχης, ήταν ο άρχων της προσωπικής Ασφαλείας του Αυτοκράτορα (κατά τα του Μ. Αλεξάνδρου)· των Ραβδούχων, ήταν ο επικεφαλής ειδικού σώματος Αστυνομίας· ο δε Λογοθέτης του Δρόμου, εκτός των άλλων καθηκόντων, ήταν και αρχηγός της Μυστικής Υπηρεσίας.

Οι τρεις άνδρες δολοφόνησαν τον Αλέξιο με μία χορδή τόξου· ύστερα μετέφεραν το σώμα του στην αίθουσα του θρόνου στον Ανδρόνικο.

Κλωτσώντας το φωνάζε τον Μανουήλ παραβάτη των όρκων του και την δε Μαρία εταίρα: «ὁ μὲν ὡς ἐπίορκος διατωθάζεται, ἡ δὲ ὡς περιλεσχήνευτον ἑταιρικὸν περιυβρίζεται γύναιον» Μετά απέκοψαν το κεφάλι του και πέταξαν το σώμα στον Βόσπορο.

Πρώτη έγνοια του Ανδρόνικου ήταν να πάρει άδεια από τον Πατριάρχη Βασίλειο Καματηρό να παντρευτεί την χήρα του Αλέξιου, την 12χρονη Αγνή της Γαλλίας.

Όπερ και εγένετο· και στα 65 χρόνια του ο Ανδρόνικος Κομνηνός στέφεται Αυτοκράτορας.

Αλλά οι έγνοιες και οι ανησυχίες για συνομωσίες και στάσεις εναντίον του δεν διαλύθηκαν.

Δεξί του χέρι για να τις εκριζώσει ήταν ο Λογοθέτης του Δρόμου, ο Στέφανος Αγιοχριστοφορίτης.

Μία ομιχλώδης και σκαιά φυσιογνωμία, αγοραίας προέλευσης, πρόθυμος να εκτελέσει κάθε βρωμοδουλειά που ο Κομνηνός του ανέθετε.

Συλλήψεις και εκτελέσεις αντιφρονούντων προσκείμενων στον Μανουήλ, εκβιασμοί, απόπειρες, σε τετοίο βαθμό που λαός τον αποκαλούσε Αντιχριστοφορίτη.

Και στα 1185, ο ενθουσιασμός για την εξοβέλιση των Λατίνων από την Κωνσταντινούπολη είχε καταλαγιάσει και ο Ανδρόνικος, κακός διαχειριστής, άρχισε να επιβάλλει σκληρούς φόρους.

Τα προηγούμενα δύο χρόνια είχε εφαρμόσει ρηξικέλευθους νόμους – που άλλοι θεώρησαν δίκαιους και άλλοι όχι – κάνοντας στην πορεία πολλούς εχθρούς.

Και η εισβολή των Νορμανδών που συνέπεσε και απέτυχε να αντιμετωπίσει δεν βοηθούσε.

Ψίθυροι ξεκίνησαν για την εκθρόνισή του· ψίθυροι που έφτασαν στα αυτιά του Αγιοχριστοφορίτη και τελικά του Βασιλέα.

Όπως αναφέρει ο Ιστορικός Χωνιάτης, μέσα στο αρνητικό κλίμα, στράφηκε στους μάντεις και τους αστρολόγους. «μόνους δὲ τοὺς διὰ πλυνῶν καὶ λεκανίδων φενακομάντεις περιλειπομένους καὶ τοὺς ὅσοι τὰς τῶν ἄστρων θέσεις περισκοπεύουσιν» Όπως έχει σχολιασθεί, παρά την απέχθεια των περί τον κλήρο Χριστιανών Ιστορικών, αυτές οι Ελληνιστικές συνήθειες ουδέποτε σταμάτησαν στο Βυζάντιο. Ο Ανδρόνικος κάλεσε μυστικά και τον Σηθ, τον αστρολόγο και λεκανομάντη που ο Μανουήλ είχε τυφλώσει, αλλά ως δεισιδαίμων δεν μετείχε ποτέ σε αυτές τις τελετές.

Αντ’ αυτού έστελνε τον Αγιοχριστοφορίτη.

Ο οποίος μετέφερε στον Ανδρόνικο ότι ο Σηθ διέγνωσε πως το όνομα του στασιαστή ξεκινούσε από «ΙΣ». Χωρίς δισταγμό ο παριστάμενος Κριτής του Βήλου, Ιωάννης Αποτυράς, έκραξε πως πρόκειται για τον Ισαάκ Άγγελο Κομνηνό· από την οικογένεια των Αγγέλων που ο Βασιλεύς είχε διαφορές εκείνο το διάστημα. Ο Ανδρόνικος γέλασε και εξύβρισε τον Αποτυρά, αποκαλώντας τον Ισαάκ ανίκανο ανθρωπάκι για να κάνει κάτι τέτοιο.

Και έφυγε συνοδεία γυναικών, της Αγνής και της αγαπημένης του Μαραπτικής, για το εξοχικό Παλάτι του Μηλουδίου.

Παραταύτα, απουσία του Αυτοκράτορα, ο Αγιοχριστοφορίτης που πίστευε καθ’ όλα ότι ο Αποτυράς είχε δίκιο, αποφάσισε να πάρει την κατάσταση στα χέρια του.

Το βράδυ της 11ης Σεπτεμβρίου του 1185, κινήθηκε με απόσπασμα στην οικεία του Ισαάκ που βρισκόταν κοντά στην Μονή Περίβλεπτου.

Μπήκε στον περίβολο από την πύλη και εκεί κάλεσε τον Ισαάκ Άγγελο να κατέβει. Ο Ισαάκ, υποψιασμένος από την παρουσία του αρχηγού της Μυστικής Υπηρεσίας, αργούσε.

Το απόσπασμα του Αγιοχριστοφορίτη έσπασε την θύρα, αλλά ο Ισαάκ είχε διαφύγει από την πίσω πόρτα, στον στάβλο, και καβαλώντας ένα άλογο στράφηκε με το ξίφος υψωμένο κατά του έφιππου ακόμα Αγιοχριστοφορίτη.

Αυτός, μόλις που πρόλαβε να στρίψει το άλογο και να αποφύγει το θανατηφόρο χτύπημα.

Κακήν-κακώς κάλπασε προς την πύλη· αλλά ο Ισαάκιος τον πρόλαβε και μία λαβή του έκοψε το κεφάλι.

Μανιασμένος ο Άγγελος κινήθηκε μέσα στους δρόμους της Κωνσταντινούπολης, κραδαίνοντας το ματωμένο ξίφος και φωνάζοντας πως σκότωσε το μισητό μίσθαρνο του Ανδρόνικου – μιλάμε για μία πλήρως πλακόστρωτη και καθαρή πόλη 400.000 κατοίκων εκείνη την εποχή.

Αποζητούσε βοήθεια από τους λαϊκούς.

Ξεπέζεψε τελικά στην Αγιά Σοφία, τον παραδοσιακό τόπο ασύλου.

Μετά από λίγο έφτασαν ο θείος του Ιωάννης Δούκας με τον γιο του· όλοι απέμειναν την νύχτα της 11ης, περιμένοντας την οργή του Ανδρόνικου.

Αλλά αντί για τους Εταίρους και τους Ραβδούχους, κόσμος άρχισε να μαζεύται στο Μέγα Τέμενος δηλώνοντας πως θα τους υποστηρίξει.

Επιστρέφοντας από τις διασκεδάσεις, δε, ο Ανδρόνικος δεν θεώρησε πως το συμβάν ήταν σημαντικό· μία επιστολή αμνηστίας στους Αγγέλους θα ήταν αρκετή.

Την οποία και έστειλε να διαβαστεί στο συγκεντρωμένο πλήθος στην Αγία Σοφία.

Αλλά κανείς δεν κουνήθηκε.

Αντιθέτως όλο και πλήθαιναν οι δημοτικοί. Ο Ανδρόνικος διέταξε τότε να αποφυλακιστούν όσοι αντιφρονούντες και υποσχέθηκε επανορθώσεις.

Αλλά μάλλον εξερέθισε το πλήθος· που φρενιασμένο κινήθηκε σπάζοντας το Πραιτώριον και παίρνωντας τα άρματα εκεί.

Η προστασία εξελίχθηκε σε στάση.

Οι κινηματίες επέστρεψαν στον ναό και, κατά το έθιμον, ύψωσαν τον Ισαάκιο σε ασπίδα και τον αναγόρευσαν Αυτοκράτορα και Βασιλέα Ρωμαίων.

Έτσι, η περιβόητη δυναστεία των Αγγέλων ήλθε στην εξουσία. Μανουήλ Κομνηνός, Μαρία της Aντιοχείας και Aλέξιος, Vaticanus Graecus 1851, 12ος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους